Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ιρλανδία με ανάγκασαν να σκεφτώ αρκετά για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε ως πολίτες και πολιτικό σύστημα. Σχεδόν αμέσως μετά το αρνητικό για τη Συνθήκη της Λισαβόνας αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, πολλοί έτρεξαν να χαιρετήσουν το αποτέλεσμα σαν δείγμα ανυπακοής και αντίδρασης στις αντιλαϊκές πολιτικές της ΕΕ. Κι εγώ αρχικά (και μάλλον αντανακλαστικά) χάρηκα από το αποτέλεσμα. Σκεπτόμενος, όμως, σοβαρότερα κατέληξα ότι τα γεγονότα δεν έχουν πάντα τη σημειολογία που εμείς θέλουμε να τους αποδώσουμε...Κάποτε ήρθε σαν λύτρωση εκ μέρους των ευρωπαίων πολιτών το αρνητικό αποτέλεσμα στα δημοψηφίσματα σε Γαλλία - Ολλανδία για το ευρωσύνταγμα, καθώς ήταν, ίσως, η πρώτη φορά που οι ευρωπαίοι δήλωσαν την αντίθεσή τους στο δρόμο που είχε πάρει η ΕΕ. Ήταν ένα σοκ για όλους, αλλά κυρίως για του ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν την αποστειρωμένη σκέψη τους. Τώρα, όμως, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το αποτέλεσμα στην Ιρλανδία θα έχει τα ίδια αποτελέσματα.
Οι λόγοι που οδήγησαν το 50% του ιρλανδικού εκλογικού σώματος στην απόφαση αυτή είναι πολλοί και διαφορετικοί. Η Βάλια Καϊμάκη σε άρθρο της στην Ελευθεροτυπία (Θάνατος στην Ιρλανδία) αναφέρει μερικούς: από τη μια ο φόβος για αναγκαστική ένταξη στο ΝΑΤΟ και από την άλλη ο φόβος για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων. Θέματα, δηλαδή, που λίγο έχουν να κάνουν με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τους όρους με τους οποίους αυτή θα επιτευχθει.
Αποφάσισε δηλαδή 1,5 εκατομύριο κόσμος εκ μέρους των χιλιάδων εκατομυρίων ευρωπαίων. Πόσο δημοκρατικό μπορεί να είναι αυτό; Επίσης, είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι ήξεραν το τι ψήφιζαν. Πόσοι, εξάλλου, από μας ξέρουν τι είναι η Συνθήκη της Λισαβόνας και τι προβλέπει; Αν καλούμασταν εμείς να ψηφίσουμε, πόσοι θα έμπαιναν στον κόπο να ενημερωθούν. Συμφωνώ ότι είναι δύσκολο να βρεις πηγές ενημέρωσης, αλλά ένας ενεργός πολίτης οφείλει να ψάξει, να αποκτήσει σφαιρική άποψη και μετά να αποφασίσει. Το να αρνήσε a priori κάτι δεν συνιστά πολιτική θέση.
Βέβαια, οι δικοί μας εδώ δεν δίστασαν αναλύσουν την εν λόγω απόφαση κατά το δοκούν. Αυτό ήθελαν να συμβαίνει, αυτό αποφάσισαν ότι συμβαίνει. Ξαφνικά οι Ιρλανδοί έγινα role models για όλους μας. Τι κι αν ως λαός - μαζί με τους Άγγλους - αισθάνονται πιο κοντά στις ΗΠΑ από την Ευρώπη; Τι κι αν η απόφαση αυτή προέκυψε ως ένα βαθμό εξαιτίας κάποιων συντηρητικών πεποιθήσεων; Αρκεί η άρνηση για την άρνηση.Έτσι, όμως, δεν βοηθάμε την Ευρώπη να πάει μπροστά για το καλό των πολιτών της. Εκτός κι αν δεν θέλουμε ή δεν μας χρειάζεται μία ενωμένη Ευρώπη. Αν είναι έτσι, όμως, ας το πούμε κι ας πάρουμε τα κουβαδάκια μας να παίξουμε αλλού.
-------
Δείτε επίσης τις αναρτήσεις της Ρίτσας Μασούρα και του Πάσχου Μανδραβέλη.
