Περί συμφώνου συμβίωσης και ομοφυλοφίλων

Άντε πάλι τα ίδια: προαναγγέλλεται γάμος ομοφυλόφιλων στην Τήλο. Άρχισαν τα όργανα πάλι. Βγαίνουν οι γνωστοί θεματοφύλακες της αρετής και της χριστιανικής πίστης για να αντιταχθούν στα σχέδια αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Θα βγουν, επίσης, και οι γνωστοί ακτιβιστές υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων για να τσακωθούν με τους πρώτους και για να τσιμπήσουν κανά νουμεράκι οι σαρκοφάγες τηλεοπτικές εκπομπές. Οι μόνοι χαμένοι είναι, κατά τη γνώμη μου, οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι: τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, τα οποία, για ακόμα μια φορά, θα παρουσιαστούν είτε ως ανώμαλοι υπάνθρωποι, είτε σαν την Αλίκη στο ναυτικό που περιμένει το ναύτη της για να την οδηγήσει στα σκαλιά της εκκλησίας.

Το θέμα, όμως, είναι ιδιαιτέρως σοβαρό, καθώς πρόκειται περί του αναφέρετου δικαιώματος του ανθρώπου να ζει όπως θέλει και με όποιον θέλει. Προσωπικά, είμαι αντίθετος με την παγιωμένη κοινωνική αντίληψη ότι για να θεωρηθεί κάποιος δικός σου άνθρωπος, πρέπει να το πιστοποιήσει ένας παπάς ή ένας δήμαρχος. Θεωρώ αδιανόητο το γεγονός ότι για να μπορεί ένα ζευγάρι (είτε ετεροφυλόφιλο είτε ομοφυλόφιλο) να έχει κοινή περιουσία, πρέπει να τους το επιτρέψει το κοινωνικό σύνολο (;). Αλλά, δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και με αυτά τα δεδομένα συζητάμε.

Αρχικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει στο μυαλό της μία κυβέρνηση, η οποία προτείνει ένα τόσο προοδευτικό μέτρο (το σύμφωνο συμβίωσης), αφαιρώντας του εκείνη τη ρύθμιση που το κάνει χρήσιμο. Εξηγούμαι: τα ετερόφυλα ζευγάρια, ήδη, μπορούμε να επιλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο θα επικυρώσουμε την ένωσή μας στα μάτια της κοινωνίας. Όποιος είναι αρκετά πιστός (αν και δεν είναι ο κανόνας αυτός) μπορεί να επιλέξει το θρησκευτικό γαμό, ενώ όποιος δεν συμφωνεί με τις θρησκευτικές πρακτικές μπορεί να απευθυνθεί στο δημαρχείο και να τελέσει πολιτικό γάμο. Κατά συνέπεια, τι έχει να προσφέρει στους ετεροφυλόφιλους το σύμφωνο; Νομίζω απολύτως τίποτα.


Αντίθετα, τα ομόφυλα ζευγάρια - αυτή τη στιγμή - δεν έχουν κανένα τρόπο να επισημοποιήσουν τη συμβίωσή τους εντός Ελλάδας. Η καινούρια ρύθμιση θα μπορούσε να προσφέρει, λοιπόν, μία αξιοπρεπή μέση λύση: από τη μια, οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούσαν να αποκτήσουν τα δικαιώματά τους (που τώρα τους τα στερούμε), ενώ από την άλλη, η συντηρητική ελληνική κοινωνία δεν θα χρειαζόταν να ανησυχεί ότι παρακμάζει ο θεσμός του γάμου, αφού δεν πρόκειται για γάμο με τη θεολογική έννοια του όρου.


Εντούτοις, επιμένουμε να υπαγορεύουμε στους άλλους ανθρώπους τον τρόπο με τον οποίο θα ζουν. Δεν μας φτάνει να ελέγχουμε τη ζωή μας, θέλουμε να ελέγχουμε και τις ζωές των άλλων, φέρνοντάς τις στα δικά μας μέτρα και κρίνοντάς τις με βάση το δικό μας, αυθαίρετο σύστημα ηθικής. Καλό, λοιπόν, θα ήταν να σκεφτούμε τι θα θέλαμε εμείς για τη ζωή μας: θα μας άρεσε να μας έλεγε ένας τρίτος το πως οφείλουμε να ζούμε, επειδή απλά έτσι θα έκρινε σκόπιμο; Δεν νομίζω...


-----------------
Νέα πίσω από το σχόλιο: Ο εισαγγελέας Σανιδάς θεωρεί την τέλεση του γάμου στην Τήλο παράνομη, άκυρη και ανίσχυρη, νομικά τουλάχιστον. Διαβάστε αναλυτικότερα: ΣΚΑΪ.

Θες να γίνουμε φίλοι;

Όταν ήμουν μικρότερος, μου έκανε τρομερή εντύπωση να ακούω ότι στη Γερμανία βρίσκονται στην κυβέρνηση δύο διαφορετικά κόμματα. Ειλικρινά, αυτό δεν χώραγε στο μικρό, ελληνικό μυαλουδάκι μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο δύο διαφορετικοί πολιτικοί χώροι, με - προφανώς - διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις ή, έστω, στόχους, μπορούσαν να κυβερνούν μία τόσο μεγάλη χώρα. Αλλά μετά κατάλαβα τι συμβαίνει στην Ελλάδα...

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε ισχυρές κυβερνήσεις που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πράξη το πρόγραμμα, χάρη στο οποίο εξελέγησαν. Και μετά ξύπνησα... Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται για το πρόγραμμά τους, αλλά εξαιτίας της συνήθειας κάποιων ψηφοφόρων (αυτό-ψηφίζει-ο-μπαμπάς) ή εξαιτίας της προσδοκίας να τακτοποιήσουμε-το-πουλάκι-μας-τόσα-χρόνια-ξύνεται. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι οι ισχυρές ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ δεν εξαντλούν την τετραετία τους, αλλά κοντά στα 3 χρόνια πάντα προκύπτει ένας πολύ σοβαρός λόγος για να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές. Δυστυχώς, ακόμα δεν έχει εφευρεθεί θερμοκοιτίδα για τις πρόωρες εκλογές και έτσι συνήθως το αποτέλεσμα των ωδίνων είναι πάντα προβληματικό. Πέρα από αυτά, όταν αποφασίζουν οι ισχυρές αυτοδύναμες κυβερνήσεις να ασκήσουν τα καθήκοντα τους, συνήθως, σκάει και ένα οικονομικό ή άλλου είδους σκάνδαλο.

Άργησα αλλά τα κατάλαβα αυτά. Μετά, λοιπόν, σκέφτηκα ότι μια καλή λύση θα ήταν να μην είχαμε αυτοδύναμες κυβερνήσεις, αλλά κυβερνήσεις συνεργασιών. Με αυτό τον τρόπο, είναι δυνατό να ελαττωθεί η πολιτική ασυδοσία και κάποιες αποφάσεις να παίρνονται με συναινέσεις και όχι ετσιθελικά. Όμως, οι μεγαλύτεροι από μένα, με ενημέρωσαν ότι το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας δεν είναι αρκετά ώριμο για κάτι τέτοιο. Δηλαδή, οι Γερμανοί πολιτικοί είναι ώριμοι και μπορούν να συνεννοηθούν, ακόμα κι αν δεν συμφωνούν σε όλα, αλλά οι Έλληνες πολιτικοί είναι ανώριμοι και θα φάνε τα μουστάκια τους. Και έτσι γεννήθηκε η επόμενη απορία μου: γιατί δεν στέλνουμε τους ανώριμους πολιτικούς να παίξουν με τα κουβαδάκια τους, εκλέγοντας στη θέση τους ώριμους; Κάπου εκεί μου είπαν να σταματήσω να ρωτάω, γιατί "έτσι τα βρήκαμε, γιατί να τα αλλάξουμε";

Έλα, όμως, που γύρισε ο τροχός και τώρα έχει κόψει κρύο ιδρώτα τους δύο ισχυρούς ότι κυβέρνηση μόνοι τους δεν βγαίνουν που να χτυπιούνται κάτω! Έτσι, βγήκαν στη γύρα και άρχισαν να ψάχνουν συμμάχους. Θα περίμενε κανείς ότι τα λιγότερο δημοφιλή κόμματα (και όχι μικρά), θα εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία να επηρεάσουν τις αποφάσεις που κρίνουν το μέλλον μας και θα έμπαιναν στη διαδικασία να διαπραγματευτούν μία πιθανή συνεργασία. Αντ' αυτού, μία τέτοια πρόταση απορρίπτεται a priori. Παράλογο; Δεν απαντάει...

Η εξήγηση, ίσως, να βρίσκεται στο γεγονός ότι κανένα από τα δύο μέρη που εμπλέκονται σε μία τέτοια συνεργασία δεν έχει ειλικρινείς προθέσεις: από τη μια, το ισχυρότερο κόμμα προσβλέπει σε μία ανισότιμη συνεργασία, στην οποία, αφού καρπωθεί τους ψηφοφόρους, θα κάνει μόνο του κουμάντο. Από την άλλη, το λιγότερο ισχυρό αυτοηδονίζεται βλέποντας εκείνους που προηγουμένως το σνόμπαραν τώρα να το παρακαλάνε.

Και που μας βγάζει αυτό; Σε πλήρες αδιέξοδο. Πώς είναι δυνατό να ζητάς από τον κόσμο να σε ψηφίσει, ώστε να μην εκλεγεί αυτοδύναμη κυβέρνηση και ταυτόχρονα να λες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστείς με κανέναν για να προωθήσεις τα δίκαια αιτήματά σου; Εκτός κι αν κάτι δεν μας λες... Αν, δηλαδή, σκοπεύεις να συνεργαστείς μετά τις εκλογές, εκβιάζοντας καταστάσεις, τότε να μου λείπει! Εγώ θέλω να ξέρω τι ψηφίζω, γιατί όταν ψηφίζω εσένα μόνο, δεν σημαίνει ότι συναινώ στο να συγκυβερνήσεις με κάποιον άλλο. Αν μου το πεις από πριν, θα το σκεφτώ, θα δω αν μου αρέσει ο γάμος κι αν είναι θα ρίξω το ρύζι μου.

Καταλήγουμε, λοιπόν, εκεί από όπου ξεκινήσαμε... Οι πολιτικοί μας είναι ανώριμοι (ή - ακόμα χειρότερα - μη ειλικρινείς) και δεν μπορούν να συνεργαστούν για το καλό της χώρας. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να ξανασκεφτούμε την πρότασή μου για τα κουβαδάκια;;;

Όταν η εκκλησία κάνει διπλωματία

Τώρα τελευταία αποκτήσαμε καινούριο τηλεοπτικό σταρ: τον Αρχιεπίσκοπο της ΠΓΔΜ Στέφανο. Ο αρχηγός, λοιπόν, της εκκλησίας του γειτονικού κράτους ζήλεψε το ρόλο κάποιων δικών μας και αποφάσισε να παρέμβει δυναμικά στο ζήτημα του ονόματος. Δεν μας έφταναν όλοι οι σχετικοί και άσχετοι, ήρθε κι αυτός. Όπως και οι περισσότεροι δικοί μας, υιοθετεί ακραίες, εθνικιστικές απόψεις περί "χαμένων πατρίδων", υπέρ ασφαλώς της σκοπιανής πλευράς. Αναφέρεται στη Θεσσαλονίκη ως κοιτίδα των σλαβικών λαών και υπονοεί ότι αυτή τη στιγμή η πόλη αυτή βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή. Με λίγα λόγια, δηλαδή, ακολουθεί την ίδια ανεύθυνη γραμμή που χάραξαν και δικοί μας ιεράρχες.

Η συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για το γειτονικό κράτος - και, κατ' επέκταση, για τη μεταξύ μας διαμάχη - καθώς πλησιάζουν οι εθνικές τους εκλογές, οι οποίες θα κρίνουν και την πορεία των διαπραγματεύσεων. Μεσούσης, λοιπόν, της προεκλογικής διαδικασίας, ο Στέφανος αποφασίζει να ανάψει τα αίματα και στις δύο πλευρές των συνόρων και να δυναμιτίσει το ήδη τεταμένο κλίμα. Προφανώς, έτσι θεωρεί ότι εκφράζει το ποίμνιό του και προσπαθεί να αναχθεί σε εθνοπατέρα. Όμως, με τη στάση του αυτή μάλλον κακό κάνει στην πατρίδα του.

Αρχικά, ενεργοποιεί εθνικιστικά αντανακλαστικά κάποιων δικών μας συμπατριωτών, καθώς τους προσφέρει βάσιμα επιχειρήματα για τον αλυτρωτισμό των σκοπιανών. Από την άλλη, αποδυναμώνει τις ψύχραιμες φωνές (σε όποια πλευρά κι αν ανήκουν), αφού οι ακραίες θέσεις ακούγονται πάντα δυνατότερα.

Επιπλέον, όλες αυτές οι παρεμβάσεις λειτουργούν σωρευτικά και αποδυναμώνουν το λόγο της εκκλησίας γενικά. Είναι δυνατόν οι επί γης εκπρόσωποι του Θεού (λέμε και κανά ανέκδοτο να περάσει η ώρα) να επικαλούνται την ιδιότητά τους αυτή για να εκφράζουν τόσο αντίθετες απόψεις;

Πόσο ίδιοι μοιάζουν, όταν δεν μιλούν...

Αλλά, δυστυχώς, οι ιεράρχες πολλές φορές ξεχνούν το ρόλο τους. Αποφασίζουν να εμπλακούν σε χωράφια που δεν είναι δικά τους και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να προκαλούν αναταραχή. Βέβαια, οφείλω να παραδεχθώ ότι πλέον στην Ελλάδα έχουμε ένα πιο λογικό άνθρωπο στο τιμόνι. Ο Αθηνών Ιερώνυμος Β' φαίνεται ότι είναι ένας πιο υπεύθυνος άνθρωπος που ξέρει να αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Αλλά τι να το κάνεις; Έχουμε και το μακεδονομάχο Άνθιμο και, όπως είπαμε παραπάνω, η φωνή της λογικής καλύπτεται από την υστερική φωνή του εθνικισμού.

Αν δεν κάνω λάθος, σκοπός της χριστιανικής εκκλησίας είναι η προαγωγή της αγάπης προς το Θεό, αλλά και τον άνθρωπο. Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν αυτοί οι παπάδες θεωρούν ότι εκπληρώνουν την αποστολή τους. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι ο Θεός (ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα αυτό) δεν μιλάει ούτε ελληνικά, ούτε αγγλικά, ούτε σλάβικα. Θα περίμενα, λοιπόν, αυτοί που προσπαθούν να διδάξουν την πίστη στο Θεό να μην του αποδίδουν εθνικότητα ή / και υπηκοότητα.

Ιδιογράφως

Είπα κι εγώ να μπω στο παιχνίδι... Από περιέργεια για το αν θα με εντοπίσουν... Από ενθουσιασμό για την ωραία ιδέα... Άντε και λίγο για λόγους ματαιοδοξίας...! Για να δούμε, λοιπόν...

Με τη σειρά μου καλώ: τους blogger του ΧΑΠΥ, της Anima Italiana, του Γατο[διακριτικού], το Sofisti και αφήνω μία θέση κενή για αυτόν που δεν γνωρισα ακόμα.

Αααα, μην το ξεχάσω: για το http://autographcollectors.blogspost.com

Παιδιά στον ήλιο του Αιγαίου

Μετά από ένα δελτίου τύπου των Γιατρών του Κόσμου, μάθαμε οι περισσότεροι για την απεργία πείνας που έκαναν τα παιδιά - μετανάστες της Λέρου με αίτημα τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους και την ευαισθητοποίηση της πολιτείας. Τα παιδιά αυτά έχουν ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα για ένα καλύτερο αύριο και η ελληνική πολιτεία τα είχε καταδικάσει να ζουν υπό άθλιες συνθήκες στο νησί της Λέρου. Είναι παιδιά που προσπαθούν να ξεφύγουν από μία πατρίδα που μόνο βάσανα τους προσφέρει και έφτασαν σε μία χώρα που θέλει να ονομάζεται σύγχρονη και στην οποία έχουν επενδύσει όλα τους τα όνειρα. Αντ' αυτού, εμείς έχουμε να τους προσφέρουμε μόνο λίγα άθλια τετραγωνικά σαν να ήταν κοινοί εγκληματίες.

Η πολιτεία δεν φαίνεται να ανησυχεί ή να ιδρώνει ιδιαίτερα. Εξάλλου, η κυβέρνηση των δημοσίων σχέσεων προφανώς δεν θεωρεί ότι το να κάνει κάτι καλό για αυτά τα παιδιά θα κάνει καλό στην εικόνα της. Δεν περίμενα ποτέ από έναν σχετικά νέο άνθρωπο, όπως είναι ο Καραμανλής, να επιδεικνύει τέτοια αδιαφορία απέναντι σε παιδιά. Το περίμενα, όμως, από ένα πρωθυπουργό που όλα τα μετράει με γνώμονα το πολιτικό κόστος και τις δημοσκοπήσεις. Αν ήταν δικά μας παιδιά τι θα κάναμε; Αν ήταν ελληνόπουλα, πώς θα θέλαμε να τους συμπεριφερθεί η χώρα υποδοχής;

Τώρα τα παιδιά μεταφέρθηκαν στην Αθήνα, όπου θα φιλοξενηθούν το καλοκαίρι στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Αγ. Ανδρέα. Φυσικά, μετά την προβολή του θέματος ο υπουργός υγείας έκανε την παρέμβασή του (ο Θεός να την κάνει) και τα παιδιά φεύγουν από ένα άθλιο χώρο, για να πάνε σε έναν άλλο, ο οποίος μπορεί να είναι καλύτερος, αλλά είναι το ίδιο αβέβαιος και προσωρινός. Όπως τονίζει ο Φίλιππος Ολυμπίτης, μέλος του ΔΣ των Γιατρών του Κόσμου και ένας από τους εθελοντές που δραστηριοποιούνται στη Λέρο για την παροχή φροντίδας στους μετανάστες «Τα παιδιά φεύγουν από τη Λέρο και τα περιμένει ένα αβέβαιο και χωρίς σχεδιασμό μέλλον. Θα μείνουν σε προσωρινά καταλύματα στην Αθήνα όπου θα φυλάσσονται και θα κρατούνται. Κανείς όμως δε μας δίνει απάντηση για το τι θα γίνει μετά από 3-4 μήνες. Μήπως είναι η αρχή μιας νέας περιπέτειας γι' αυτά τα παιδιά;».


Η ειρωνεία είναι ότι στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις το θέμα της έκθεσης είχε να κάνει με την υποχώρηση της σημασίας της παράδοσης στη χώρα μας. Είμαι σίγουρος ότι λίγοι θα έμπαιναν στη διαδικασία να συνδέσουν τις δύο αυτές πληροφορίες. Σκεφτείτε το λίγο: στον ίδιο τόπο, πριν χιλιάδες χρόνια, αυτοί που θέλουμε να θεωρούμε πρόγονούς μας θεωρούσαν τον ξένο - και μάλιστα τον ικέτη - ως πρόσωπο ιερό που του άξιζε η περιποίηση ενός άρχοντα. Από την άλλη, η χριστιανική κουλτούρα, την οποία ασπάζονται όλοι σχεδόν όσοι τώρα αδιαφορούν, επιβάλλει την προσφορά βοήθειας στον κατατρεγμένο. Αλλά εμείς, οι περήφανοι για τα παραπάνω νεοέλληνες, τώρα αδιαφορούμε για τα παιδιά αυτά.

Το χειρότερο είναι ότι ίσως κάποιοι θα προτιμούσαν να τα βάλουμε σε μία βάρκα και να τα στείλουμε από κει που ήρθαν. Λένε ότι η Ελλάδα δεν αντέχει άλλους μετανάστες. Ίσως να 'χουν και δίκιο. Αλλά μιλάμε για παιδιά που αποφάσισαν να έρθουν στην πατρίδα μας, βλέποντάς την σαν παράδεισο, σαν ένα τόπο που θα τους έδινε την ευκαιρία να μεγαλώσουν και να ζήσουν ΣΑΝ (έστω) άνθρωποι. Αλλά τώρα χάνουν και αυτή την ελπίδα... Πόσο τραγικό είναι να στερούμε από τα παιδιά την ελπίδα; Έτσι, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δημιουργούμε ανθρώπους που, μην έχοντας γνωρίσει κάτι άλλο, συμβιβάζονται με το να ζουν στο κοινωνικό περιθώριο. Αυτό θέλουμε; Είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο που μεταχειριζόμαστε αυτά τα ΠΑΙΔΙΑ;

* Προτείνω να δείτε τη συνέντευξη που έδωσε η υπεύθυνη τύπου των Γιατρών του Κόσμου, Σοφία Ιωάννου, στο ΒΒC σχετικά με το θέμα.

Επίσης μπορείτε να βρείτε τα δελτία τύπου των ΓτΚ στους παρακάτω συνδέσμους:
1ο δελτίο τύπου
2ο δελτίο τύπου

Κάνοντας εύκολη κριτική

"Αααα, εμένα δε μ' αρέσει η τηλεόραση, αλλά όταν βλέπω, επιλέγω μόνο ντοκιμαντέρ και ξένες ποιοτικές ταινίες!": στη φράση αυτή συνοψίζεται η νέα (;) ιδεολογία (;) της ελληνικής κοινωνίας. Είμαστε ποιοτικοί βρε παιδί μου, μας βγαίνει από τα αυτιά η ποιότητα και ως άγγελοι της Αποκάλυψης κατακεραυνώνουμε οτιδήποτε προσβάλλει την υψηλού επιπέδου κριτική μας.

Εξάλλου, όλοι μας έχουμε στη βιβλιοθήκη μας ψαγμένα βιβλία (αρκεί το χρώμα του εξωφύλλου να ταιριάζει με το χρώμα του τοίχου) και στο αυτοκίνητο ακούμε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ κλασική μουσική ή, αν ανάψει το κέφι, βάζουμε και κανά νέο κύμα. Και εδώ αναφωνώ: O tempora, o mores! Πόση υποκρισία και μικροαστικό κομπλεξισμό κρύβουν όλα αυτά; Ντρεπόμαστε να πούμε τι πραγματικά μας αρέσει ή απλώς μας διασκεδάζει, για να μη μας χαρακτηρίσει η αστυνομία της κουλτούρας αμόρφωτους και λαϊκούς. Προσπαθούμε απεγνωσμένα να ενταχθούμε σε μία κοινωνική ψευτοομάδα σκεπτόμενων και ποιοτικών, οι οποίοι δεν χαλαρώνουν ποτέ. Μα ποιος μας έκανε μπότοξ στο μυαλό;

Και για να επιβεβαιώσουμε την κουλτούρα και την ανώτατη μόρφωσή μας καταφεύγουμε σε αυτό που ξέρουμε όλοι καλά: την εύκολη κριτική. Στοχοποιούμε ό,τι θεωρούμε εύκολο στόχο και βαράμε αλύπητα. Πρόσφατο - και πάντα διαχρονικό - παράδειγμα η eurovision. Πόσες αναρτήσεις και άρθρα έχω διαβάσει αυτές τις μέρες για τον διαγωνισμό αυτό; Κοντεύω να πιστέψω ότι φτάσαμε στα ύστερα του κόσμου! Αλλά αυτό που είναι καταπληκτικό είναι η αυταρέσκεια με την οποία γράφουν τις κριτικές τους όλοι αυτοί: είναι σαν να σου λένε "κοίτα! Βρίζω την eurovision, άρα ανήκω στην αρία φυλή των ποιοτικών!".


Εγώ ξέρω ότι αν κάτι δεν μ' αρέσει, δεν το βλέπω και δεν ασχολούμαι μαζί του, εκτός κι αν πρέπει για επαγγελματικούς λόγους. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν αυτοί που παθαίνουν απανωτά εγκεφαλικά στη θέα και μόνο του λογοτύπου της eurovision να ξέρουν περισσότερες λεπτομέρειες από τη Λαμπίρη; Αυτό μόνο ως υποκρισία ή διαστροφή μπορώ να το χαρακτηρίσω.

Βέβαια, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι όλη μέρα αυτά δείχνει η τηλεόραση, άρα, θες δε θες τα τρως στη μούρη και αντιδράς. Σωστό αυτό! Η τηλεόραση είναι γνωστό ότι ασχολείται με συγκεκριμένα - μα πολύ συγκεκριμένα - θέματα. Αλλά μισό λεπτό ρε παιδιά! Οι τηλεοπτικοί δέκτες διαθέτουν και ένα μαγικό κουμπάκι που αν το πατήσεις η οθόνη μαυρίζει και, έτσι, δεν χρειάζεται να παρακολουθήσεις μετά βδελυγμίας αυτό που σε βασανίζει!

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να χαλαρώσουμε λίγο όλοι μας. Σε αυτή τη ζωή υπάρχουν επιλογές για όλα τα γούστα. Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να επιβάλουμε σε όλους αυτό που εμείς θεωρούμε καλό ή ποιοτικό. Ας μην ακυρώνουμε τους άλλους, για να αισθανθούμε εμείς καλύτερα. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να αποκαλύπτουμε τα συμπλέγματά μας.

Το φαινόμενο του χρυσόψαρου

Έχω αρχίσει να πιστεύω πια ότι στην Ελλάδα η μνήμη μας διαρκεί όσο διαρκεί η μνήμη του χρυσόψαρου. Τρελαινόμαστε με κάτι για το πολύ ένα μήνα, μιλάμε μόνο γι' αυτό, τα κανάλια ασχολούνται μόνο μ' αυτό και μετά από λίγο εξαφανίζεται, περνάει στη χώρα του ποτέ και είναι σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Απόδειξη: το σκάνδαλο (ήταν - δεν ήταν θα σας γελάσω) Ζαχόπουλου. Χιλιάδες τηλεοπτικές ώρες σπαταλήθηκαν, υπολήψεις σπιλώθηκαν - δικαίως ή αδίκως -, dvd πήγαν και ήρθαν, κόντεψε να πέσει η κυβέρνηση (στα δελτία των 8) και μια ωραία πρωία έπεσε σιωπή. Κουράστηκε, λέει, ο κόσμος από το βομβαρδισμό των πληροφοριών.

Αποτέλεσμα: μηδέν εις το πηλίκον! Μάθαμε, βέβαια, τις σεξουαλικές προτιμήσεις του κου Ζαχόπουλου, καταστρέψαμε τη ψυχολογική και κοινωνική υπόσταση της γυναίκας και των παιδιών του, ο Ρομπέν της δημοσιογραφίας πλούτισε ακόμα περισσότερο, ο κομιστής δεν έχασε κιλό, κανένας κυβερνητικός δεν ανέλαβε την ευθύνη για τα τραγελαφικά περί δημοσιογραφικού απορρήτου, αλλά την αλήθεια δεν τη μάθαμε ποτέ. Ξέρει κανείς σε τι φάση βρίσκεται η υπόθεση σήμερα; Εγώ όσο κι αν ψάξω, ούτε μονόστηλο δεν βρίσκω...

Τελικά έτσι λειτουργούμε ως κοινωνία; Εφευρίσκουμε σκάνδαλα ή εκμεταλλευόμαστε πραγματικά για κάποιες μέρες και μετά αφήνουμε τους υπεύθυνους στην ησυχία τους για να συνεχίσουν να μας δουλεύουν; Η ευθύνη είναι ΟΛΗ δική μας, των πολιτών. Οι άλλοι κάνουν απλά τη δουλειά τους. Τι πάει να πει κουραστήκαμε; Πώς κουράζεται κάποιος αν πρώτα δεν μάθει όλη την αλήθεια; Τι είναι η πραγματικότητα; Σίριαλ του ΑΝΤ1 που όταν το βαρεθούμε το κόβουμε;


Τώρα έχει ξεσπάσει νέο σκάνδαλο, διατροφικό για μία ακόμα φορά! Είμαι σίγουρος ότι, αφού μάθουμε τα πάντα γύρω από τη παραγωγή και μεταφορά του ηλιελαίου, θα το βαρεθούμε και αυτό και θα ψάξουμε για κάτι καινούριο, ώστε να πέσουμε από τα σύννεφα, μασουλώντας ένα μπισκότο ορυκτελαίου.


Δυστυχώς, η κοινωνία μας ζει και κινείται μόνο επιφανειακά. Μου θυμίζει το μύθο του Πλάτωνα με τους ανθρώπους που, ζώντας μέσα σε μία σπηλιά, θεωρούσαν ότι πραγματικότητα ήταν οι σκιές που δημιουργούσε η φωτιά στον τοίχο μπροστά τους. Δεμένοι είμαστε όλοι και βλέπουμε σκιές και το κακό είναι ότι έχουμε αρχίσει να τυφλωνόμαστε και σε λίγο δεν θα μπορούμε να δούμε ούτε καν αυτές.

Σηματοδοτώντας το τίποτα

Τον τελευταίο καιρό, αρχίζω να παρατηρώ ότι αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που επιλέγουν να χρησιμοποιούν τζιπ για τις καθημερινές τους μετακινήσεις μέσα στην Αθήνα. Σε κάθε φανάρι που σταματάω δεν υπάρχει περίπτωση να μη σταματήσει δίπλα μου ένα Cherokee ή ένα Cayenne, όπως, επίσης, δεν υπάρχει περίπτωση να μη μου ξεφύγει ένα χαμόγελο την ώρα εκείνη... Βέβαια, φαντάζομαι ότι αν με δει κάποιος από τους οδηγούς, θα εκλαμβάνει το χαμόγελο αυτό ως επιβεβαίωση της επιλογής του. Όμως, αυτή η αντίδρασή μου μόνο αυτό δεν κρύβει!

Δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος της πόλης επιλέγει ένα τέτοιο όχημα για να κινείται μέσα σε μία πόλη όπως η Αθήνα, η οποία ούτε για τους χωματόδρομους και τα απάτητα βουνά, αλλά ούτε και για τις ατελείωτες καλοφτιαγμένες λεωφόρους φημίζεται. Φαντάζομαι ότι το να οδηγείς ένα τέτοιο όχημα σου προσφέρει κάποια ευχαρίστηση λόγω της άνεσης που απολαμβάνεις, αλλά εκτός από αυτό, τι άλλο σου προσφέρει;

Κατά τη γνώμη μου, ένα τέτοιο όχημα μόνο αρνητικά έχει να προσφέρει στον οδηγό του αλλά και στους υπόλοιπους οδηγούς ή / και πεζούς! Αρχικά, πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιείς ένα τζιπ για την καθημερινή σου μετακίνηση, όταν οι θέσεις στάθμευσης είναι ελάχιστες ή ανύπαρκτες; Αλλά εκτός αυτού, γιατί να μπει κάποιος στη διαδικασία να προσπαθεί να κινηθεί μέσα στα στενά της πρωτεύουσας με ένα τόσο μεγάλο αυτοκίνητο; Παράδειγμα: δύο μέρες πριν, ψάχνω με το κουβαδάκι μου να βρω να παρκάρω στο κέντρο του Πειραιά. Μπροστά μου ένα μεγαθήριο, σαν κι αυτά που έχει ο αμερικάνικος στρατός για τις επιχειρήσεις του στο Ιράκ. Προσπαθεί, λοιπόν, η οδηγάρα να στρίψει σε ένα στενό που μόνο ποδήλατο θα μπορούσε να περάσει. Αποτέλεσμα; Απίστευτη ουρά και νεύρα και ο τύπος πίσω από το μαύρο γυαλί να ιδρώνει...

Και ας πάμε τώρα στη βενζίνη! Η τιμή της έχει φτάσει στα ύψη και έχει γίνει ένα τεράστιο έξοδο ακόμα και για κατόχους μικρής ή μεσαίας κατανάλωσης οχημάτων. Αυτά, όμως, τα θηρία είναι αδηφάγα: καταναλώνουν σχεδόν διπλάσια ποσότητα βενζίνης για να καλύψουν την ίδια απόσταση συγκριτικά με ένα απλό αυτοκίνητο πόλης. Γιατί, λοιπόν, κάποιος είναι διατεθειμένος να ξοδέψει τόσα χρήματα για να κάνει τα ψώνια του ή να πάει στη δουλειά; Και μη μου πει κανείς ότι για να έχει αγοράσει κάποιος ένα τέτοιο τζιπάκι, θα έχει και την οικονομική άνεση να καλύψει και τα έξοδα των καυσίμων. Ξέρουμε όλοι καλά, ότι το 90% αυτών που κάνουν τέτοιες αγορές, τις κάνουν παίρνοντας υπέρογκα δάνεια. Επιπλέον, η κατανάλωση αυτή επηρεάζει άμεσα και το κοινωνικό σύνολο, καθώς οι εκπεμπόμενοι ρύποι που ευθύνονται για τη μόλυνση του περιβάλλοντος είναι πολλαπλάσιοι! Όταν σε όλο τον κόσμο κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος προσπαθεί να μειώσει το μερίδιο της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος που του αναλογεί, μόνο ως αναίσθητους (επιεικώς πάντα) μπορείς να χαρακτηρίσεις αυτούς τους ανθρώπους.

Αν, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί αυξάνεται ο αριθμός αυτών των αυτοκινήτων; Εγώ, τουλάχιστον, θεωρώ ότι η επιλογή αυτή έχει να κάνει με την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να ανήκουν σε μία ανώτερη κοινωνική ομάδα και, ίσως, αισθάνονται ότι το μεγάλο, ακριβό αυτοκίνητο είναι το εισιτήριό τους... Νομίζουν ότι έτσι δομούν μία εικόνα επιτυχίας και, κατά συνέπεια, αποκτούν υψηλότερο κοινωνικό κύρος. Αλλά τι κύρος μπορούν να απολαύσουν, όταν η εικόνα που δημιουργείται είναι πλαστή και πνιγμένη στα χρέη; Μάλλον αντίστροφα λειτουργεί.

Αν το δούμε και από πιο φροϋδική γωνία, ίσως όλο αυτό να συνδέεται με τη ροπή προς το μεγάλο για να ικανοποιηθούν τα γενετήσια ένστικτα. Εξάλλου, το τζιπ έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις ως σύμβολο δύναμης και υπεροχής. Αρκεί να θυμηθούμε την - αποτυχημένη - προεκλογική διαφήμιση του Τζανετάκου για τις νομαρχιακές εκλογές, η οποία παρουσίαζε τον ίδιο ως τζιπ και την αντίπαλό του ως ένα μικρό και ταπεινό αυτοκινητάκι. Βέβαια, εκεί φάνηκε ότι αυτός ο συμβολισμός είναι μάλλον αποτυχημένος, αφού δεν απέφερε τα αναμενόμενα οφέλη στους εμπνευστές της.

Καταλήγουμε, λοιπόν, να μιλάμε - όπως λέει και ο τίτλος - για το συμβολισμό του τίποτα. Αλλά, δυστυχώς, σε μία κοινωνία που εθίζει τους πολίτες της στο ναρκωτικό της εικόνας, μπορούμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο;

Μιλώντας για τις πρυτανικές εκλογές

Αυτές τις μέρες έχει επανέλθει στην επικαιρότητα το ζήτημα του νέου νόμου για την ανώτατη παιδεία: από τη μια η ανεπανάληπτες δηλώσεις του Υπουργού παιδείας περί της ανάγκης ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων (δες προηγούμενη ανάρτηση) και από την άλλη οι πρυτανικές εκλογές στην Κρήτη και τη Θεσσαλία. Η τελευταία περίπτωση θα με απασχολήσει εδώ.

Δυστυχώς, κάποιοι αντιμετωπίζουν μία δυσκολία όταν καλούνται να διακρίνουν τα θετικά από τα αρνητικά... Αντιδράσεις, λοιπόν, υπάρχουν για την καθιέρωση της καθολικής ψηφοφορίας του φοιτητικού κόσμου στις εκλογές για την ανάδειξη του πρύτανη. Μέχρι τώρα, δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο κάποια από τα μέλη των φοιτητικών (λέμε τώρα) παρατάξεων,αρκετοί από τους οποίους εκμεταλλεύονταν αυτή τη δύναμή τους για να αποκομίσουν κάποια οφέλη: όποιος π.χ. έχει φοιτήσει σε κάποιο πανεπιστήμιο θα έχει την εμπειρία να βλέπει ανθρώπους να περνάνε μαθήματα χωρίς να έχουν δώσει καν εξετάσεις! Αυτοί, λοιπόν, τώρα αντιδρούν.

Προσωπικά, είμαι κάθετα, οριζόντια και πλάγια κατά του νόμου-πλαισίου, καθώς θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει τη χαριστική βολή για κάποια ιδρύματα ή σχολές. Αυτό, όμως, δεν με εμποδίζει να δεχτώ ως θετική αυτή την αλλαγή στις εκλογές. Ξέρω, βέβαια, ότι λίγοι θα είναι οι φοιτητές που θα ενδιαφερθούν να ψηφίσουν, αλλά το να έχουν όλοι το δικαίωμα να αποφασίσουν ποιος θα παίρνει τις αποφάσεις που τους επηρεάζουν άμεσα είναι αυτονόητο σε μία δημοκρατική κοινωνία.

Με το να δίνεις αυτό το δικαίωμα σε λίγους διαστρεβλώνεις κάθε έννοια δημοκρατίας και ισοτιμίας. Ας αφήσουμε, λοιπόν, στην άκρη τις παρωπίδες και ας έχουμε τη μεγαθυμία να εντοπίζουμε και να στηρίζουμε τα θετικά ακόμα κι αν βρίσκονται μέσα σε μια θάλασσα αρνητικών. Εξάλλου, οι φοιτητοπατέρες, όπου κι αν ανήκουν, δεν θα πρέπει να ανησυχούν: είμαι σίγουρος ότι κάτι θα βρουν για να αναπαράγουν και να πολλαπλασιάζουν τη δύναμή τους..

Η εκ των έσω αποδόμηση των δημόσιων ΑΕΙ

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την ίδρυση μη κρατικών (όπως αρέσκονται να τα αποκαλούν οι εμπνευστές τους) πανεπιστημίων. Θυμόμαστε, πιστεύω, όλοι και τις πρόσφατες δηλώσεις του Παιδείας και Θρησκευμάτων σχετικά με την ανάγκη ίδρυσής τους (δες εδώ προηγούμενη ανάρτηση). Γνωστές, επίσης, είναι και οι αντιδράσεις της πλειοψηφίας της πανεπιστημιακής κοινότητας. Αυτό που δεν είναι πολύ γνωστό είναι ότι, ήδη, υπάρχει ένας δούρειος ίππος που, με τον τρόπο του, πλήττει το κύρος της δημόσιας ανώτατης παιδείας.

Αυτός ο εκ των έσω υπονομευτής δεν είναι άλλος από τον πρώην Πρύτανη και καθηγητή γλωσσολογίας στο Παν. Αθηνών, Κο Γεώργιο Μπαμπινιώτη. Ο Μπαμπινιώτης, λοιπόν, θεώρησε σκόπιμο να ιδρύσει πέρυσι, εν μέσω έντονων αντιδράσεων εναντίον της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ, ένα "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο" στη Στοά του Βιβλίου. Πρόκειται για κύκλους μαθημάτων διαφόρων επιστημών, τα οποία διδάσκονται από πανεπιστημιακούς καθηγητές και είναι ανοιχτά στο κοινό.

Θα μου πει κανείς "που βλέπεις το κακό; Πολύ καλή η ιδέα να δημιουργήσεις κάποια σεμινάρια επιμόρφωσης για το κοινό - ειδικό και μη -, ώστε να γνωρίσει ο κόσμος τις αρχές κάποιων επιστημών". Όντως, θα ήταν μία θαυμάσια ιδέα, αν, όμως, ο πρώην Πρύτανης ήταν λίγο πιο προσεκτικός στην επιλογή των λέξεων (που είναι και ειδικότητά του) και στη διατύπωση των στόχων του εγχειρήματος. Όμως, δεν ήταν...


Ας αρχίσουμε με τον τίτλο: γιατί "Πανεπιστήμιο" και μάλιστα "Ελεύθερο"; Μου θυμίζει λίγο από Fame Story, που ονόμαζαν "Ακαδημία" τα μαθήματα που έκαναν οι τηλετραγουδιστές. Η επιλογή του όρου από τον καθηγητή γλωσσολογίας δε μπορεί να είναι τυχαία... Αλλά ακόμα κι αν είναι (με την έννοια ότι αφού διδάσκονται όλες οι επιστήμες, είναι παν-επιστήμιο), θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός και ευαίσθητος ο πρώην Πρύτανης! Και σαν να μην έφτανε το "Πανεπιστήμιο" μπήκε και ο επιθετικός προσδιορισμός "Ελεύθερο": δηλαδή τα υπόλοιπα (ας δεχτούμε ότι είναι και αυτό κάτι σαν πανεπιστήμιο) είναι ανελεύθερα; Εντάξει, καταλαβαίνω ότι είναι ελεύθερη η πρόσβαση - επί χρήμασι βεβαίως βεβαίως - και άρα είναι "ελεύθερο", αλλά οι γνωστικοί μηχανισμοί που ενεργοποιούνται από την επιλογή του όρου - έστω και ασυνείδητα - είναι δεδομένοι και γνωστοί, ελπίζω, στο Μπαμπινιώτη.

Ας πάμε τώρα στους στόχους. Αντιγράφω από την ιστοσελίδα του "Ελεύθερου Πανεπιστημίου":

Παλαιό όραμα τής Στοάς τού Βιβλίου και μέσα στους στόχους των ιδρυτών της ήταν εξαρχής να δώσει την ευκαιρία σε κάθε ενδιαφερόμενο –ασχέτως ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου και επαγγελματικής ενασχόλησης– να διευρύνει τους ορίζοντες τής σκέψης του και τα πνευματικά του ενδιαφέροντα με σειρές μορφωτικών μαθημάτων επί διαφόρων αντικειμένων. Πανεπιστημιακοί καθηγητές και άλλοι διαπρεπείς στον χώρο τους επιστήμονες, καλλιτέχνες, δημιουργοί κ.ά. καλούνται, μέσα από αυτές τις συστηματικά οργανωμένες σειρές μαθημάτων, να προσφέρουν στους ενδιαφερομένους έγκυρες κατασταλαγμένες γνώσεις αλλά και προβληματισμούς για κάθε διδασκόμενο αντικείμενο. Αυτές οι σειρές μαθημάτων έχουν το κατεξοχήν χαρακτηριστικό τής παιδείας, την ελεύθερη επιλογή και παρακολούθηση μαθημάτων με μόνο κριτήριο το προσωπικό ενδιαφέρον. Γι' αυτό και το όλο μορφωτικό πρόγραμμα εντάσσεται σε μια δραστηριότητα, η οποία χαρακτηρίζεται κυριολεκτικά ως «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο τής Στοάς τού Βιβλίου».

Και παρακάτω:

Ευελπιστούμε ότι τα μορφωτικά αυτά μαθήματα τής Στοάς τού Βιβλίου θα πληρώσουν ανάγκες, τις οποίες δεν έχουν μπορέσει να καλύψουν μέχρι σήμερα διαφόρων εκπαιδευτικών επιπέδων Ιδρύματα, μολονότι είναι προφανής η ανάγκη και πιεστική η ζήτηση για μια τέτοια μορφωτική προσφορά. Ό,τι προέχει και ελπίζουμε ότι θα επιτευχθεί από αυτό το πρόγραμμα τής Στοάς τού Βιβλίου είναι να υπάρξει ποιότητα στη μορφωτική στάθμη των μαθημάτων και ελευθερία στην πρόσβαση σε αυτά.*

Η λέξη που κυριαρχεί είναι το "μάθημα". Γιατί όχι σεμινάρια, αφού είναι από ιδιωτικό φορέα και επί πληρωμή; Μα ακριβώς για να προβληθούν ως πραγματικά πανεπιστημιακά μαθήματα. Διαβάζουμε, μετά, ότι στόχος είναι να καλυφθούν τα κενά που δημιουργούνται από την αδυναμία των πραγματικών πανεπιστημίων. Μα είναι δυνατόν να τα λέει αυτά ένας πρώην Πρύτανης; Γιατί δεν φρόντισε να καλύψει τα κενά όταν είχε ήταν Η δύναμη μέσα στο αρχαιότερο ελληνικό πανεπιστήμιο;

Οι στόχοι είναι προφανείς και συνοψίζονται σε μία μόνο φράση: "Γι' αυτό και το όλο μορφωτικό πρόγραμμα εντάσσεται σε μια δραστηριότητα, η οποία χαρακτηρίζεται κυριολεκτικά ως «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο τής Στοάς τού Βιβλίου". Το "κυριολεκτικά" κάνει εδώ όλη τη διαφορά: Ο Κος Μπαμπινιώτης ανοίγει το δρόμο, ώστε όταν ψηφιστεί ο νόμος, να είναι από τους πρώτους που θα ιδρύσει το δικό του ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Όμως, ο ρόλος του, ως πρώην λειτουργός της Ανώτατης Παιδείας, ήταν να κάνει ό,τι μπορεί για αυτήν και όχι να την καταδικάζει, έστω και εμμέσως...

* Οι τονισμένες λέξεις βρίσκονται έτσι στο πρωτότυπο.

Λογοκρισία και ΕΡΤ: Η περίπτωση του Κούλογλου

Φαντάζομαι ότι ήδη γνωρίζετε για την αποπομπή του Κούλογλου από την ΕΡΤ. Φαντάζομαι θα γνωρίζετε και τη δήλωση του προέδρου της ΕΡΤ, κου Παναγόπουλου, για τη διακοπή μετάδοσης των εκπομπών του πρώτου... Δεν του άρεσαν, λέει, οι εκπομπές και έτσι απλά τις έκοψε! Και έτσι να είχαν τα πράγματα, θεωρώ ότι η αιτιολόγηση του προέδρου κινείται στα όρια του παιδαριώδους και του "l'etat c'est moi"! Αλλά τα πράγματα - ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν μπορώ να αποφασίσω - δεν πρέπει να είναι έτσι!

Δημοσιεύω πρώτα την επιστολή του Κούλογλου προς την ΕΡΤ, η οποία προηγήθηκε των γεγονότων, και τα σχόλια μετά (πηγή indy.gr):

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ- ΕΡΤ

Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.

Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.

Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.

9-5-2008

Μετά τιμής,

Στέλιος Κούλογλου.

Πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος που υποψιάζεται ότι η λύση της συνεργασίας του δημοσιογράφου με την ΕΡΤ συνδέεται άρρηκτα με την επιθυμία του να μεταδώσει το αναφερόμενο ντοκιμαντέρ. Εκτός αυτού, όμως, ο ίδιος ο Κούλογλου συνδέει τα πρόσφατα γεγονότα με την απόφασή του να μεταδώσει την εκπομπή για τη γενιά των €700, αν και η διοίκηση του το είχε - λίγο ως πολύ - απαγορεύσει!

Προφανώς εκεί στην ΕΡΤ έχουν μία περίεργη αίσθηση για το τι είναι ελευθερία του λόγου... Να υποθέσω ότι είχαν την απαίτηση από μία εκπομπή έρευνας να ασχολείται μόνο με θέματα που βολεύουν την κυβέρνηση και, κατ' επέκταση, τη διοίκηση; Ο κος Ρουσόπουλος, δημοσιογράφος ο ίδιος, τι έχει να πει γι' αυτό; Ή, μήπως, έχει ήδη πει και τώρα σχολιάζουμε τα αποτελέσματα των λόγων του;


Σε κάθε περίπτωση, είναι ντροπή για την κρατική τηλεόραση να κόβει τέτοιες εκπομπές (με επιτυχία για τα δεδομένα της), όταν είναι διατεθειμένη να ξοδέψει εκατομμύρια ευρώ για άλλου είδους, όπως η Eurovision (που μια χαρά τη βρίσκω προσωπικά, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα). Αλλά, ξέχασα, αυτά τα θέματα όχι μόνο είναι ανώδυνα, αλλά τονώνουν και το πατριωτικό αίσθημα του ένδοξου λαού μας!

Όλο αυτό, δυστυχώς για την ΕΡΤ, αποτελεί ισχυρό πλήγμα για την αξιοπιστία της και για τον τρόπο που επιλέγει να ενημερώνει το κοινό. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι μόνο μία ιδιωτικοποίηση μπορεί να μας σώσει από το φασισμό της εξουσίας. Κρίμα...


Πηγές ενημέρωσης: Ελευθεροτυπία, Indy.gr

Καταργώντας την κοινή λογική: Η περίπτωση του Υπ. Παιδείας

Ο κος Στυλιανίδης, ο Έλληνας υπουργός παιδείας, προσπάθησε πολύ, αλλά στο τέλος τα κατάφερε! Κατάργησε κάθε έννοια λογικής και επιχειρήματος! Λίγο ως πολύ υποστήριξε ότι για να λυθούν τα προβλήματα των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, θα πρέπει να ιδρυθούν ιδιωτικά! Πιστεύει ότι μέσω του υγιούς ανταγωνισμού θα απελευθερωθεί (sic) το ανθρώπινο δυναμικό του δημόσιου πανεπιστημίου! Και εγώ ερωτώ: κάτω από ποιου το ζυγό βρίσκονται οι Έλληνες πανεπιστημιακοί και θα τους απελευθερώσουν τα ιδιωτικά - εθνικοαπελευθερωτικά ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Νομίζω ότι τα επιχειρήματα του υπουργού είναι η μεγαλύτερη σοφιστεία που έχει ακουστεί ποτέ από την ορκωμοσία αυτής της κυβέρνησης. Βέβαια, με τα λεγόμενά του επιβεβαίωσε την αποτυχία της εκπαιδευτικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών. Την κατάσταση αυτή την έχουν δημιουργήσει όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που αντιμετωπίζουν την παιδεία - και ειδικά την ανώτατη - ως πηγή ψήφων.

Εξηγούμαι: Τις τελευταίες δεκαετίας. σκοπός κάθε νεοέλληνα είναι να μπει το παιδί του στο πανεπιστήμιο (έτσι γενικά και αόριστα). Δεν έχει σημασία αν το παιδί κλίνει προς την επιστήμη ή θα προτιμούσε ένα τεχνικό επάγγελμα. Ο γονιός αισθάνεται ότι μόνο έτσι επιβεβαιώνεται η επιτυχία του ρόλου του. οι κυβερνήσεις, λοιπόν, αύξαναν όλο και περισσότερο τον αριθμό εισακτέων, ώστε να κάνουν ευτυχισμένους τους ψηφοφόρους - γονείς. Φτάσαμε, λοιπόν, σε ασφυκτικά γεμάτα αμφιθέατρα, μέσα στα οποία είναι αδύνατο να λάβει χώρα ποιοτικό μάθημα πανεπιστημιακού επιπέδου.


Επιπλέον, η ανώτατη παιδεία αντιμετωπίστηκε ως μοχλός ανάπτυξης της περιφέρειας. Τα τελευταία χρόνια έχουν ανοίξει δεκάδες νέα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε πόλεις και χωριά ανά την Ελλάδα! Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κάποιος ότι αυτά τα νέα τμήματα καλύπτουν κάποιες νέες ανάγκες και παράγουν εξειδικευμένους πτυχιούχους, οι οποίοι χρειάζονται στην ελληνική κοινωνία. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι.

Αρχικά, δεν είναι όλα τα νέα τμήματα και τόσο "νέα". Ένα παράδειγμα είναι αυτό του τμήματος φιλολογίας του νεοϊδρυθέντος πανεπιστημίου Πελοποννήσου (λες και της Πάτρας δεν ήταν αρκετό...). Γιατί να δημιουργηθεί ένα τμήμα, όταν υπάρχουν ήδη 6 φιλολογίες ανα την Ελλάδα, οι οποίες παράγουν κάθε χρόνο χιλιάδες νέους άνεργους πτυχιούχους; Και σε αυτούς δεν υπολογίζω τους πτυχιούχους άλλων τμημάτων Φιλοσοφικών Σχολών (ΦΠΨ, Ιστορικά κτλ) που έχουν δικαιώματα φιλολόγου!


Επίσης, είναι τυχαίο το γεγονός ότι ιδρύονται νέα τμήματα (κυρίως των ΤΕΙ) χωρίς πρώτα να έχουν κατοχυρωθεί επαγγελματικά δικαιώματα; Γιατί να δημιουργήσεις σχολές αν δεν έχουν αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας; Μήπως, ο μόνος λόγος είναι να γεμίσεις τα νεόδμητα κτίρια και τις καφετέριες τις επαρχίας; Εγώ, τουλάχιστον, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο λόγο. Εκτός αυτών, αυτή η πληθώρα σχολών πλήττει και τις ήδη υπάρχουσες, καθώς, κατακερματίζονται οι ήδη ελάχιστες επιχορηγήσεις για την παιδεία.

Πώς, λοιπόν, θα λυθούν αυτά τα προβλήματα από την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων; Προσωπικά, δεν είμαι αντίθετος στη δημιουργία ιδιωτικής ανώτατης εκπαίδευσης, αρκεί, βέβαια, να ακολουθηθεί μία σοβαρή και τυπική διαδικασία αδειοδότησης και ελέγχου (κάτι για το οποίο αμφιβάλλω έντονα). Έτερον εκάτερον, όμως! Το υπουργείο θα έπρεπε να ασχοληθεί πρώτα με το πως θα βελτιώσει την κατάσταση στα ήδη υπάρχοντα δημόσια και να αφήσει τη σπουδή για την ίδρυση ιδιωτικών για μετά (ή έστω ταυτόχρονα)! Το να λες ότι το ένα θα είναι η λύση του άλλου αποδεικνύει ότι μας περνάς όλους για χαζούς!

Τι είναι "ποδόσφαιρό";

Αυτή η ανάρτηση, δεν είναι ακριβώς ανάρτηση! Θα τη χαρακτήριζα περισσότερο ως κατάθεση μίας απορίας, στην οποία, παρακαλώ, όποιος επιθυμεί ας απαντήσει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γίνεται όλος αυτός ο χαμός με το ποδόσφαιρο. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι είναι είναι ένα άθλημα με μία κάποια ένταση, αλλά γιατί του δίνουμε τόσο τεράστιες διαστάσεις;

Ίσως είμαι από τους λίγους άντρες που έχουν αυτή την απορία, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να δομείται μία ολόκληρη βιομηχανία πάνω σε μία μπάλα και 22 παίχτες... Δεκάδες εφημερίδες εκδίδονται και αγοράζονται καθημερινά με μόνο θέμα, σχεδόν, το ποδόσφαιρο, ώρες τηλεοπτικού χρόνου αναλώνεται σε αυτό και εκατομμύρια ποδοσφαιρικά είδη πωλούνται καθημερινά.

Εξάλλου, τρελαίνομαι όταν ακούω τις αμοιβές που προσφέρονται στους ποδοσφαιριστές για να τρέχουν πάνω κάτω κλωτσώντας μία μπάλα. Βέβαια, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι θέτω απλουστευτικά το θέμα και ότι το ποδόσφαιρο είναι το απαύγασμα της στρατηγικής και της αρμονίας. Αλλά και έτσι να το δω, γιατί δηλαδή ένας ποδοσφαιριστής να παίρνει εκατομμύρια ευρώ για να κάνει ό,τι κάνει και ένας σκακιστής να μην παίρνει ούτε το 1/1000 αυτών. Ο σκακιστής δεν παίζει ένα παιχνίδι στρατηγικής και αρμονίας;


Για να μην αναφερθώ στους φανατισμένους οπαδούς των διάφορων ομάδων που μπορεί να ασχολούνται 24 ώρες το 24ωρο με αυτό. Θυμάμαι κάποτε ένα φίλο που, προσπαθώντας να μου εξηγήσει, μου έλεγε ότι το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία! Παράλογο; Δεν απαντάει... Βέβαια, προκαλεί "θρησκευτικούς" πολέμους με τους οπαδούς(;) των αντιπάλων ομάδων να είναι διατεθειμένοι να αλληλοσκοτωθούν, μαγνητοσκοπώντας τα κατορθώματά τους για να αποδείξουν, ίσως, το πόσο πιστοί είναι στην ομαδάρα...


Και να ζούσαμε και σε καμιά χώρα, όπου το ποδόσφαιρο είναι γιορτή, να το καταλάβω. Αλλά ζούμε στην Ελλάδα, όπου το ποδόσφαιρο ισούται με τη διαφθορά και την αρπαχτή. Πρόεδροι ομάδων συμπεριφέρονται ως βαρύμαγκες γκάνγκστερς, απειλώντας και συκοφαντώντας όποιον βρεθεί στο δρόμο τους, ενώ παίχτες θεωρούν ότι κάποιος Θεός ασχολήθηκε με τα πόδια τους και τους βοήθησε να σκοράρουν. Και, όμως, κάποιοι τρώνε τι φόλα... Γιατί όλο αυτό; υπάρχει απάντηση ή να το στείλω στο Μόλντερ;

Facebook me!

Μα τι πανικός με αυτό το Facebook! Όλοι βρίσκονται εκεί πια (μα όλοι!). Έχει διαμορφωθεί ένα ιδιόμορφο δίκτυο "φιλικών" σχέσεων, όπου η αξία του καθένα μετριέται από τον αριθμό φίλων που έχει στο προφίλ του. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι μπορεί να σε βρει κάποιος, με τον οποίο έχετε να μιλήσετε από το σχολείο (αν μιλάγατε δηλαδή και τότε), και να ανανεώσετε τη φιλία σας, στέλνοντας ο ένας στον άλλο ψηφιακά λουλούδια, αρκουδάκια, σοκολάτες και καφέδες!

Δεν ξέρω αν έχει τύχει ποτέ σε εσάς, αλλά σε μένα έχει τύχει μέχρι στιγμής αρκετές φορές! Είχα να δω και να μιλήσω χρόνια με κάποιους ανθρώπους αλλά, όμως, βρεθήκαμε και γίναμε "friends"! Μέχρι και από το δημοτικό με βρήκανε! Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι με ανθρώπους που δεν μίλαγα καν στο σχολείο, τώρα έχω γίνει ψηφιακός κολλητός! Το πιθανότερο είναι ότι στην πραγματική ζωή δεν θα βρεθούμε ποτέ... Αλλά αυτό, μάλλον, στον κόσμο του Matrix / Facebook έχει μικρή σημασία!

Το θέμα είναι ότι αυτό το ψηφιακό δίκτυο φιλίας έχει γίνει κοινωνικό φαινόμενο! Δεν είναι δυνατόν να μην έχεις προφίλ: είναι σαν να μην υπάρχεις! Παλαιότερα, θυμάμαι ότι όποιος δεν είχε κινητό αντιμετωπιζόταν ως κάτι ανάμεσα σε επαναστάτη και αρειανό! Τώρα το καινούριο μέσο επιβεβαίωσης της ύπαρξης είναι αυτό. Πριν μαγευτώ και εγώ από τις σειρήνες του, οι περισσότεροι γνωστοί μου έπεφταν από τα σύννεφα όταν στην ερώτηση "γιατί δεν σε βρίσκω στο facebook;" απαντούσα "γιατί δεν είμαι στο facebook"! Τελικά, μπήκα και κόλλησα κι εγω!


Εντύπωση μου προκαλεί, επίσης, η συζήτηση που έχει προκύψει γύρω από αυτό! Αν κανείς κάνει μία αναζήτηση στο youtube θα βρει περί τα 41000 διαφορετικά βιντεάκια για αυτό! Η θεματολογία ανεξάντλητη: από καταγγελίες για "την αλήθεια πίσω από το facebook" (εμπλοκή της CIA και άλλων μυστικών υπηρεσιών) μέχρι χιουμοριστικά βιντεοκλίπ! Αλλά και σε πιο σοβαρό επίπεδο, έγιναν συζητήσεις για εξαγορά του έναντι δισεκατομμυρίων δολαρίων, όταν η αρχική επένδυση κάποιων από τους ιδιοκτήτες δεν ξεπερνούσε τις μερικές χιλιάδες. Αυτό και μόνο είναι ενδεικτικό της μεγάλης επιτυχίας του!

του Σε κάθε περίπτωση, πλάκα έχει, περνάμε καλά, βρισκόμαστε, τα λέμε και είμαστε μια μεγάλη χαρούμενη παρέα. Όμως, ρε παιδιά, ας πάμε και για να καφέ κάποια στιγμή! Καλός ο φραπέfacebook αλλά δεν φτάνω το καλαμάκι!

Νερατζιών συνέχεια!

Επανέρχεται το θέμα της απόσυρσης από τις σχολικές βιβλιοθήκες του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου. Αυτή τη φορά τα νέα είναι λίγο πιο ενθαρρυντικά! Σε παλαιότερη ανάρτησή μας (δες εδώ) είχαμε μιλήσει για το σκεπτικό της απόφασης και τις αιτιολογίες του κου Γαβαλά, του προέδρου, δηλαδή, που την εξέδωσε. Τώρα, έρχεται ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος ζητάει τον πειθαρχικό έλεγχο του εν λόγω δικαστικού.

Ο κος Γαβαλάς, βέβαια, ήδη βρίσκεται υπό έλεγχο με το ερώτημα της οριστικής παύσης για διάφορες καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων και άλλα παραπτώματα ή παραλείψεις. Θεωρώ σωστή την απόφαση του Υπουργού, καθώς όποιος έχει διαβάσει το σκεπτικό της απόφασης δεν μπορεί παρά να μείνει με το στόμα ανοιχτό! Μέσα σε αυτή θα βρει κανείς αναφορές στον Ιησού Χρηστό, την πλαστικοποιημένη (sic) τροφή, τους Γερμανούς, την ανωτερότητα του συστήματος της βασιλείας (αυτό ήταν και το αγαπημένο μου), το περιβάλλον και τη διαφθορά που υφίστανται οι νέοι με συνέπεια να καταλήγουν στα ναρκωτικά και τα αναμορφωτήρια (Στεφανία τώρα δικαιώνεσαι!).

Ο κύριος δικαστής απευθύνει ευθέως τα βέλη του κατά των "προοδευτικών, μοντέρνων και ψευτοκουλτουριάρηδων", οι οποίοι "μιλούν και γράφουν απαξιωτικά για το θεσμό της βασιλείας"! Μιλάμε για επιχειρήματα, όχι αστεία! Κατά τη γνώμη μου, το μεγάλο πρόβλημα της όλης υπόθεσης είναι το γεγονός ότι η απόφαση είναι εκτός θέματος: ο κύριος Γαβαλάς είχε να κρίνει αν ένα Χ βιβλίο πρέπει ή δεν πρέπει να είναι στις σχολικές βιβλιοθήκες. Αν και δεν νομίζω ότι του πέφτει λόγος, αυτός έκρινε τα πάντα πλην αυτού! Μέχρι και την κρατική επιτροπή που απένειμε βραβείο στο "Ζιγκ - Ζαγκ στις Νερατζιές" έκρινε! Με λίγα λόγια, ο πατήρ Πλεύρης έδωσε μία άριστη ευκαιρία στο δικαστή να βγάλει όλο του το μένος κατά των "ψευτοκουλτουριάρηδων" (ίσως και "ευρωλιγούρηδων" για να μη ξεχνιόμαστε!) και να συνταχθεί στο πλευρό της κας Λουκά για τη διάσωση - με το ζόρι - των νέων της χώρας μας.

Η Έρση Σωτηροπούλου

Δυστυχώς για τον ίδιο, όμως, δεν φαίνεται να συμφωνούν όλοι οι συνάδελφοί του με αυτή την απόφαση. Πρώτος και καλύτερος ο Υπουργός, ο οποίος με εξέπληξε ευχάριστα! Δεν με απασχολεί αν το βιβλίο είναι καλό ή κακό, όμως δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να αποφασίζει για αυτό ένας δικαστικός, ο οποίος αποφασίζει κι από πάνω αν θα πρέπει να είναι προσβάσιμο στα παιδιά μέσω των σχολικών βιβλιοθηκών. Από τη στιγμή που οι ειδικοί το έχουν βραβεύσει και το έχουν τοποθετήσει εκεί, δεν βλέπω το γιατί θα έπρεπε να αποσυρθεί. Εξάλλου, σε όποιον δεν αρέσει, ας μην το διαβάσει!

Αλλά αυτά τα λέω εγώ ο "προοδευτικός, ψευτοκουλτουριάρης" και άρα μάλλον θα καώ στην κόλαση ή θα πέσω στα ναρκωτικά ή θα καταλήξω στο αναμορφωτήριο ή όλα αυτά μαζί!

Για πλήρες ρεπορτάζ δες Imerisia.gr και kathimerini.gr.

Σύνδρομο καταδίωξης... ή όταν πάντα φταίνε οι άλλοι

Τις τελευταίες μέρες, μέσω του ιστολογίου αυτού αλλά και μέσω άλλων, συνειδητοποίησα κάτι πολύ δυσάρεστο: Η κοινωνία μας διακατέχεται από σύνδρομο καταδίωξης... Πίσω απ' το κάθε τι που συμβαίνει, βρίσκονται σκοτεινές δυνάμεις που επιβουλεύονται τη χώρα μας - και μόνο αυτή - και επιθυμούν να την εξαφανίσουν από το χάρτη.

Παράδειγμα: Η αποβολή από το "Πρωτόκολλο του Κιότο" (δες παλαιότερη ανάρτηση εδώ) δεν είναι το αποτέλεσμα της δικής μας ανικανότητας να συμμορφωθούμε με τους κανόνες που έχουμε υπογράψει, αλλά εκδίκηση για το βέτο κατά των Σκοπίων. Αυτή την άποψη εξέφρασε ο φίλος blogger "Alkimos" στο ιστολόγιό του, ο οποίος, μάλιστα, δεν θεώρησε σκόπιμο να δημοσιεύσει το τελευταίο σχόλιο-απάντησή μου στην κουβέντα που ανοίξαμε επί του θέματος (ίσως γιατί αποδείκνυε το αυταπόδεικτο)... Δεν αντιλέγω ότι οι ΗΠΑ δεν χάρηκαν με αυτό που συνέβη και ότι σίγουρα κάτι θα απαιτήσουν για να ξεπληρώσουμε τη στάση μας, αλλά δεν μπορεί να υποστηρίζεις ότι φταίνει οι άλλοι που εμείς είμαστε "ένα απέραντο φρενοκομείο"...

Οι απόψεις αυτές δεν μας βοηθάνε να εξελιχθούμε ως κοινωνία. Βέβαια, η μεταφορά ευθυνών είναι το αγαπημένο σπορ της πατρίδας μας: από τις δημόσιες υπηρεσίες, όπου κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα, μέχρι τους "κομιστές" και τα σκάνδαλα ΠΑΝΤΑ φταίει κάποιος άλλος ή, στην καλύτερη περίπτωση, η κακούργα η κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει! Έτσι, όμως, δεν βλέπουμε ποτέ τα δικά μας λάθη και τις δικές μας παραλείψεις. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα και, κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να διορθωθούμε.

Κάποτε, διάβασα ότι οι τούρκοι ζουν μόνιμα με το φόβο ότι όλοι είναι εχθροί τους και θέλουν να διαμελίσουν τη χώρα τους. Τότε αυτή η αντίληψη, κατάλοιπο της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μου είχε φανεί πάρα πολύ γελοία. Βλέπω, όμως, ότι τα ίδια είμαστε και εμείς εδώ... Έχουμε, φυσικά, τους λόγους μας (βλ. αμερικανόφερτη χούντα) αλλά εγώ ξέρω ότι πρώτα πρέπει να κοιτάμε την καμπούρα μας και μετά να κατηγορούμε όλους τους άλλους για ό,τι μας συμβαίνει!

ΥΓ:

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Θητεία στα 18; "Ελεύθερο το Έμψυχον" και άλλα ωραία ανέκδοτα

Μόλις πριν λίγες μέρες ανάρτησα ένα κείμενο σχετικά με τη θητεία στον ελληνικό στρατό (δες εδώ), χωρίς τότε να μπορώ να φανταστώ ότι θα ξανάνοιγε το θέμα... Οι φωστήρες, λοιπόν, του Αμύνης βρήκαν τη λύση: υποχρεωτική στράτευση στα 18! Και μόνο που ανακοινώθηκε η πρόθεση του Υπουργού λύθηκαν όλα τα προβλήματα των στρατευμένων!!!

Βέβαια, το να γίνει κάτι με τα βύσματα για να γεμίσουν τα στρατόπεδα της παραμεθορίου και να χαλαρώσουν λίγο και τα παιδιά που, στην πλειονότητά τους, βρίσκονται εκεί χωρίς λόγο δεν περνάει απ' το μυαλό των φωστήρων! Μα, θα μου πεις, πώς να περάσει; Κόβοντας τα βύσματα, δυσαρεστείς τα πελατάκια σου και κινδυνεύεις στις επόμενες εκλογές να φας μαύρο! Ε, άδικο δεν είναι να χάσεις τη βο(υ)λευτική σου έδρα για δυο σκοπιές παραπάνω;

Πέρα από την πλάκα, όμως, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Στράτευση στα 18 σημαίνει ότι από τις σχολικές αίθουσες θα σε πετάξουν κατευθείαν στους στρατιωτικούς θαλάμους. Τώρα, ο μέσος φαντάρος έχει τελειώσει μία σχολή και έχει προλάβει να διαμορφώσει μία κάποια προσωπικότητα. Έχει άποψη - καλή κακή δεν με νοιάζει - και αντιμετωπίζει κριτικά και αυτά που ακούει και αυτά που του συμβαίνουν εκεί μέσα. Ένας 18χρονος, όμως, χωρίς εικόνες και εμπειρίες από τη ζωή θα είναι σαν ζυμάρι που θα το πλάσει το σύστημα κατά το δοκούν. Αρκεί να δούμε τους περισσότερους στρατιωτικούς (οι οποίοι μπαίνουν απ' το σχολείο στο στρατό) για να φανταστούμε τα αποτελέσματα.

Επιπλέον και κρίνοντας εξ ιδίων, πριν καταταγείς πρέπει να έχεις χτίσει την προσωπικότητά σου για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις ψυχολογικά την όλη κατάσταση. Σκεφτείτε ένα παιδί που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχει χρειαστεί να απομακρυνθεί από το σπίτι του - ίσως μόνο για διακοπές - να πρέπει να συνυπάρξει με άλλα 20 παιδιά... Τα στρατόπεδα θα μετατραπούν σε παιδικές χαρές (τώρα που το σκέφτομαι καλή φάση!)!

Πάντως, πλάκα έχουν εκεί στη ΝΔ! Προεκλογικά υπόσχονται μείωση θητείας στο μισό (6 μήνες δηλαδή), παραμυθιάζουν τον κόσμο, εκλέγονται και μετά μετατρέπουν την Ελλάδα σε κέντρο εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων! Η σοβαρότητα που αντιμετωπίζουν την κατάσταση φαίνεται και από τις δηλώσεις του Υπουργού για το νέο μέτρο: «Θέλω να συζητηθεί και θέλω την ευρύτερη συναίνεση. Δεν έχει; Να μη γίνει. Δεν χάθηκε ο κόσμος». Δυστυχώς κύριε Μεϊμαράκη, με τον ερασιτεχνισμό που αντιμετωπίζετε την πολιτική και τις ευθύνες σας ο κόσμος θα χαθεί πολύ σύντομα. Αλλά ξέχασα, όλο το θέμα είναι επικοινωνιακό... το πρόβλημα της κυβέρνησής σας δεν είναι τι αποφάσεις παίρνει και τι λύσεις δίνει στα προβλήματα, αλλά πως τις πουλάνε τα δελτία των 8...

Για το ρεπορτάζ δείτε IN.gr.