Ζώντας στη χώρα των βαρβάρων

Εχθές, είχα τη χαρά να παρακολουθήσω μία καταπληκτική συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου (μαζί με Μπάμπαλη και Στόκα) σε ένα καταπληκτικό χώρο: το Καλλιμάρμαρο στάδιο. Η συναυλία ήταν απλά μαγευτική (πώς θα μπορούσε να μην είναι εξάλλου;), αλλά δυστυχώς κάποιοι από τους θεατές φρόντισαν να αλλοιώσουν τα ωραία συναισθήματα που απολαύσαμε. Αρχικά, θα πρέπει να πω - ώστε να γίνουν κατανοητά αυτά που θα γράψω στη συνέχεια - ότι εδώ και πολύ καιρό, το Καλλιμάρμαρο έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας.

Ως αρχαιολογικός χώρος, λοιπόν, επιβάλλει και κάποιους πολύ συγκεκριμένους κανόνες, ώστε να φθείρεται όσο το δυνατόν λιγότερο από την ανθρώπινη παρουσία. Οι κανόνες αυτοί είναι απλοί μεν, επιτακτικοί δε: απαγορεύονται τα παπούτσια με τακούνια, το κάπνισμα και η κατανάλωση ποτών ή τροφών. Όποιος, λοιπόν, εισέρχεται στον χώρο αυτό αποδέχεται αυτόματα τους όρους αυτούς. Δυστυχώς, όμως, οι επισκέπτες του χώρου δεν επέδειξαν τον ανάλογο σεβασμό.

Από τη μια είχαμε τις διάφορες κιουρίες (sic), οι οποίες, προφανώς, θεωρούν αδιανόητο να κάνουν εμφάνιση άνευ δωδεκάποντου, μυτερού σαν οδοντογλυφίδα. Πλήρης αδιαφορία για τις φθορές που μπορούν να προκαλέσουν τα σικ βαδίσματά τους. Στο κάτω κάτω, οι κιουρίες αυτές ήρθαν για να δείξουν τα καινούρια τους παπούτσια, τα καινούρια τους ρούχα και το σικ μανικιούρ τους. Εξάλλου, το φαινόμενο "κιουρία-με-δωδεκάποντο-τακούνι" παρατηρείται ακόμα και σε χώρους με καλύτερη φύλαξη (βλ. Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου).

Όπως καταλαβαίνετε, ήδη τα νεύρα είχαν αρχίσει να χορεύουν πεντοζάλη! Αλλά, τα φώτα χαμηλώνουν και επικεντρωνόμαστε σε αυτό για το οποίο είχαμε πάει. Ενώ, όμως, απολαμβάναμε τη μαγευτική φωνή της Μπάμπαλη, ένας μπροστά μας ανάβει τσιγάρο, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις αρκετές ανακοινώσεις πριν την έναρξη. Δεν άντεξα... Του υπενθύμισα σε ποιο χώρο βρίσκεται, για να πάρω την αποστομωτική απάντηση: "και σένα τι σε νοιάζει; κοίτα τη δουλειά σου!". Τη δουλειά μου κοίταζα, βέβαια. Δουλειά όλων μας είναι να προστατεύουμε την κληρονομιά μας από τη βλακεία. Τελικά, παρέδωσα τα όπλα, όταν γύρω μου οι θεριακλήδες πολλαπλασιάστηκαν επικίνδυνα. Για να μην παρεξηγηθώ, πρέπει να τονίσω ότι και εγώ είμαι μανιώδης καπνιστής, αλλά τρεις ώρες μπορώ να κάνω υπομονή...

Ξανά πίσω στη συναυλία, η Χαρούλα κατάφερε να σβήσει τα πάθη. Βέβαια, μπροστά η κυρία του κυρίου με το τσιγάρο έκανε τα πάντα για να μη μας αφήσει να ακούσουμε, καθώς σχολίαζε όσο πιο δυνατά μπορούσε (βλέπετε οι τραγουδιστές δεν τραγούδαγαν λίγο πιο σιγά για να μην την ενοχλούν) τα ρούχα, τα μαλλιά και γενικά την εμφάνιση όλων των εν σκηνή μουσικών. Εμείς επιμείναμε και καταφέραμε να χαρούμε αυτό για το οποίο είχαμε πάει. Κάποια στιγμή, η συναυλία τελείωσε και εμείς σηκωθήκαμε να φύγουμε. Τότε συνέβη και το τελειωτικό χτύπημα.

Η εικόνα που παρουσίαζε το στάδιο ήταν τραγική. Κάποιοι ελληναράδες, οπαδοί του "έλα μωρέ, τόσα λεφτά δώσαμε, ας βάλουν καθαρίστριες" αποφάσισαν ότι θα τους έπεφτε βαρύ να πάρουν μαζί τους τα μπουκαλάκια και τα άλλα απορρίματά τους και έτσι τα άφησαν στις κερκίδες. Δεν μιλάμε για έναν ή δύο, σχεδόν σε κάθε θέση έβλεπες παρατημένα σκουπίδια. Δηλαδή, πόσο δύσκολο είναι να πάρεις μαζί σου τα σκουπιδάκια σου; Δικά σου είναι ρε μεγάλε στο κάτω κάτω!

Προφανώς, οι θεατές της συναυλίας μπέρδεψαν το Καλλιμάρμαρο με το Διογένης Παλλάς! Καμία επίγνωση της σημασίας του χώρου, καμία ευαισθησία απέναντι σε ένα μνημείο παγκόσμιας σημασίας (ας μην ξεχνάμε ότι εκεί έγιναν οι πρώτοι σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες). Αυτή είναι η συμπεριφορά ενός λαού που απαιτεί να του επιστραφούν τα κλεμμένα αρχαιολογικά μνημεία του. Έτσι θα τα υποδεχθούμε; Έτσι θα τους συμπεριφερθούμε; Δυστυχώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είμαστε ένας λαός ανάξιος της κληρονομιάς που τον βαραίνει. Είμαστε πολύ μικροί τελικά...

Χωρίς τίτλο

Κάποτε είχα υποστηρίξει εδώ ότι στο ίντερνετ δημιουργούνται μόνο πλαστά συναισθήματα και πλαστές στιγμές. Σήμερα στο Plurk μία παρέα μου απέδειξε πόσο λάθος ήμουν. Ευχαριστώ παιδιά...

Αφιερωμένο σε σας αυτό!Και ειδικά στον Ανήλικο και τη Διαλεκτή για το υπέροχο βράδυ (ξέρετε εσείς!)

Κουκουνάρες, καλαμάκια και γλωσσικές παρανοήσεις

Μια βρασμένη κουκουνάρα, ένα καλαμάκι απ' αυτά που ρουφάνε και ουχί απ' αυτά που τρώμε, καθώς και οι μεταμεσονύχτιες συζητήσεις στο plurk οδήγησαν τη Magica να γράψει ένα απολαυστικό άρθρο σχετικά με τις παρεξηγήσεις που μπορούν να προκύψουν από τις διαφορετικές χρήσεις της ίδιας λέξης. Παραδείγματος χάριν, αναφέρει:

Όπως εκείνη τη μέρα στην Αθήνα που ήθελα καλαμάκι για το αναψυκτικό μου και μου έδωσαν να φάω. Δεν ήθελα να φάω, ένα πλαστικό καλαμάκι ήθελα η έρμη, πως αλλιώς να το έλεγα; Αφού καλαμάκι το λένε.

Κλασικό παράδειγμα παρεξηγήσεως! Στο Λεκανοπέδιο Αττικής "σουβλάκι" λέμε και αυτό που τρώμε και αυτό που χρησιμοποιούμε για να πιούμε το freddo ή το φραπέ μας! Συνεπώς, λοιπόν, η παρεξήγηση είναι αναμενόμενη! Ή μήπως δεν είναι;

Αρχικά, πρέπει να τονίσω ότι τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ίδιες λέξεις, είναι ίδιοι τύποι. Μάλιστα, το φαινόμενο της ομοτυπίας - όπως ονομάζεται στο χώρο της σημασιολογίας - είναι αρκετά συχνό στη γλώσσα. Σκεφτείτε πχ. τις πιθανές σημασίες της λέξης "γλώσσα": η γλώσσα που μιλάμε, το ψάρι, η γλώσσα του παπουτσιού, το όργανο που βρίσκεται μέσα στο στόμα μας. Νομίζω ότι στην περίπτωση της λέξης "γλώσσα" δεν εγείρονται οι ίδιες αντιρρήσεις ή τα ίδια προβλήματα. Εντούτοις, το φαινόμενο είναι ίδιο και το αυτό! Ό,τι συμβαίνει με τη λέξη "γλώσσα", συμβαίνει και με τη λέξη "καλαμάκι". Τι φταίει, λοιπόν, και δημιουργούνται τα διάφορα προβλήματα στη δεύτερη περίπτωση;

Οι αιτίες πολλές και ποικίλες. Πρώτα απ' όλα, παίζει ρόλο το περιβάλλον μέσα στο οποίο χρησιμοποιείται η λέξη (πραγματολογικές συνθήκες): αν, παραδείγματος χάριν, μπεις σε ένα σουβλατζίδικο στην Αθήνα και ζητήσεις "ένα καλαμάκι", τότε ο σουβλατζής θα σου δώσει ένα σουβλάκι, γιατί αυτό πουλάει ο άνθρωπος. Αν, όμως, πας σε ένα περίπτερο και ζητήσεις "ένα καλαμάκι", τότε ο περιπτεράς θα σου δώσει ένα "απ΄αυτά που ρουφάνε", γιατί αυτό προσφέρει το κατάστημα. Έχοντας, λοιπόν, γνώση των συνθηκών καλό είναι να προσφέρεις τις απαραίτητες πληροφορίες στο δέκτη του μηνύματός σου, ώστε να καταφέρει με τη σειρά του να το αποκωδικοποιήσει επιτυχώς ("αρχή της σαφήνειας" σύμφωνα με την κειμενογλωσσολογία).

Εκτός, όμως, από τις αμιγώς γλωσσολογικές αιτίες του προβλήματος, ρόλο παίζει και η στάση που έχουμε απέναντι στη γλώσσα. Εξηγούμαι: η διάθεση που έχουμε απέναντι σε μία κοινωνική ομάδα, μπορεί να επηρεάσει και τη μεταξύ μας επικοινωνία. Αν έχουμε θετική στάση απέναντι στην άλλη ομάδα, τότε είναι πιθανό να καταβάλουμε περισσότερη προσπάθεια για να καλύψουμε τα διάφορα επικοινωνιακά κενά που προκύπτουν από τις διαφορετικές γλωσσικές επιλογές. Αν, όμως, διακείμεθα αρνητικά προς αυτή, τότε δύσκολα θα προσαρμόσουμε το λόγο μας κατά τρόπο ώστε να επιτευχθεί η επικοινωνία.

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι γλωσσικό, είναι θέμα επικοινωνίας. Δεν είναι ανάγκη, δηλαδή, να αλλάξουμε τη λέξη με την οποία αναφερόμαστε στα σουβλάκια ή τις κουκουνάρες... Αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να επικοινωνήσουμε και να συνεννοηθούμε με τους γύρω μας! Τον τρόπο θα τον βρούμε! Εξάλλου, αν πεινάμε, είναι σίγουρο ότι θα καταφέρουμε να φάμε σουβλάκια / καλαμάκια, όπου κι αν βρισκόμαστε!

10+1 άχρηστα πράγματα για μένα...

Ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση της Mara Lisha, συμμετέχω και γω σε αυτό το ενδιαφέρον βλογοπαίγνιο! Υποτίθεται ότι έπρεπε να βρω 11 άχρηστες πληροφορίες για την αφεντιά μου. Για να δούμε λοιπόν:

1. Μέχρι να πάω γυμνάσιο, για να κοιμηθώ έπρεπε να έχω μαζί μου το αρκουδάκι μου (ονόματι Πιτς), το οποίο τελικά άφησα επειδή το έφαγε ο σκύλος μου που το ζήλευε. Τώρα βρίσκεται σκεπασμένο στη ντουλάπα!
2. Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε η Βίσση, ο Καρβέλας και το κίτρινο χρώμα. Πλέον, δεν μου αρέσει τίποτα από τα παραπάνω.
3. Έφερα για πολύ καιρό βαρέως το γεγονός ότι με απέρριψαν από τη χορωδία του δημοτικού σχολείου.
4. Αγαπημένο μου τραγούδι είναι ο "Αρχηγός" τραγουδισμένο από τη Χαρούλα, αλλά εδώ και 2 μήνες δεν μπορώ να το ακούσω γιατί μου θυμίζει τη γιαγιά μου.
5. Το πρώτο μου φιλί το έδωσα το καλοκαίρι της 1ης γυμνασίου με μία γειτόνισσά μου, ονόματι Ελένη (άργησα να την ξεπεράσω κι αυτή).
6. Σιχαίνομαι απίστευτα τις κατσαρίδες, τις οποίες και σκοτώνω με ιδιαίτερη ευχαρίστηση.
7. Σιχαίνομαι και το φραπέ, ενώ πίνω μόνο καπουτσίνο, εσπρέσο και φρέντο.
8. Πιστεύω ότι έχω μόνο έναν πραγματικό φίλο (που θα τρέξει όποτε τον χρειαστώ) και είναι γυναίκα.
   
9. Θεωρώ ότι ο Τι Μπανγκ από το Prison Break είναι η πιο αδικημένη περσόνα όλων των εποχών. Άσε που θεωρώ τον Λίνκον ηλίθιο!
10. Αγαπημένη στιγμή κάθε βδομάδα είναι όταν διαβάζω τις Κυριακάτικες εφημερίδες, μετά το μεσημεριανό, με ένα φρέντο στο χέρι.

10+1. Δεν μπορώ να καπνίσω άλλα τσιγάρα εκτός από τα δικά μου (Davidoff μαύρα και μόνο!).

Αυτά λοιπόν! Σειρά, όμως, κι άλλων να γίνουν ρεζίλι!!! Με τη σειρά μου, λοιπόν, καλώ τους εξής: την αγαπητή συν-Plurkίτισα dialecti, το Seliniasmeno (anima italiana), το ΔημήτρηRulenstein (ΧΑΠΥ) και, όπως πάντα, αφήνω μία θέση κενή γι' αυτόν που δεν γνώρισα ακόμα! (Δια[κριτικός]), τον

Ο ΟΤΕ παραχωρεί τα προσωπικά μας δεδομένα

Σήμερα και χωρίς λόγο αποφάσισα να διαβάσω τους κρεμασμένους στο ψυγείο λογαριασμούς του σπιτιού. Έτσι παρατήρησα για πρώτη φορά εκείνον του ΟΤΕ. Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου όταν διάβασα το κειμενάκι που έχω τονίσει στην παρακάτω φωτογραφία:

Παραχώρησε, λοιπόν, ο ΟΤΕ τα ευαίσθητα προσωπικά μου δεδομένα σε μία ιδιωτική εταιρεία εισπράξεων, χωρίς εγώ να ερωτηθώ. Αυτό είναι ήδη γνωστό ότι αποτελεί πρακτική των διάφορων ιδιωτικών τραπεζών, αλλά δεν είναι δυνατόν ένας - προς το παρόν - δημόσιος οργανισμός, και μάλιστα της σημασίας του ΟΤΕ, να δίνει το όνομά μου και τα υπόλοιπα στοιχεία μου σε εταιρίες που λειτουργούν κάπως περίεργα. Και που ξέρω εγώ αν η συγκεκριμένη εταιρεία δεν θα τα πουλήσει με τη σειρά της σε κάποια τράπεζα, για να με πάρουν τηλέφωνο, να με ζητήσουν ονομαστικά και να προσπαθήσουν να μου πουλήσουν πχ μια πιστωτική κάρτα. Εξάλλου, το ΑΦΜ μου το χουν, τη διεύθυνσή μου την έχουν, το τηλέφωνό μου και το όνομά μου τα χουν.

Ήθελα να ήξερα αν η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων είναι ενήμερη ή αν οι ιθύνοντες του ΟΤΕ φρόντισαν να την ενημερώσουν. Σε κάθε περίπτωση: εκεί στον ΟΤΕ τα ξεπουλάνε όλα;;;

-----
Όπως καταλαβαίνετε, έχω αφαιρέσει τα προσωπικά στοιχεία από τον λογαριασμό για ευνόητους λόγους (αν και νομίζω ότι δεν έχει και τόσο νόημα. Ο ΟΤΕ να είναι καλά....)

Χριστιανοί και Ιερατείο: μία ανήθικη ηθική;

Τον τελευταίο καιρό - και όχι μόνο - όποτε ανοίξω την τηλεόραση, βλέπω μπροστά μου κάποιον παπά, ο οποίος σίγουρα θα ουρλιάζει και θα βγαίνει από τα ρούχα του στη θέα των αμαρτωλών. Ωρύονται, λοιπόν, οι παπάδες προσπαθώντας να αποδείξουν ότι είναι οι φορείς της μόνης αλήθειας και θεματοφύλακες της ηθικής και της αρετής. Στέλνουν χωρίς δεύτερη σκέψη στην πυρά οποιοδήποτε δεν συμβαδίζει (ή δεν συμβιβάζεται) με τα μέτρα της ηθικής που αυτοί θέτουν. Αλλά για ποιο σύστημα ηθικής μιλάμε; Τι είδους κανόνες / νόμους μας υποχρεώνουν να ακολουθούμε;

Δεν θα αναλωθώ στα ήδη, κατά τη γνώμη μου, γνωστά (πχ ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην καλύτερη περίπτωση δεκάδες χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού ή ότι είναι επιλεγμένα κείμενα από πληθώρα κειμένων που εξιστορούσαν τη ζωή ενός ιστορικού προσώπου). Επίσης, δεν με απασχολεί καθόλου το γεγονός ότι επί αιώνες η εκκλησία επέμενε να υποστηρίζει θεωρίες και "αλήθειες" που αργότερα αποδείχθηκαν τελείως λανθασμένες. Βέβαια, η εμμονή που χαρακτήρισε τότε τους ιεράρχες (πχ ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος) και έστειλε - στην κυριολεξία - χιλιάδες ανθρώπους στην πυρά έχει την ίδια βάση με την εμμονή που χαρακτηρίζει τους σύγχρονους ιεράρχες απέναντι στα σύγχρονα ζητήματα.

Ας δούμε πρώτα κάποιες θεολογικές - ιδεολογικές θέσεις. Πρώτη και καλύτερη θεωρώ τη θέση που επιφυλάσσει στη γυναίκα η χριστιανική εκκλησία: θεωρεί, λοιπόν, ότι η γυναίκα δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με τον άνδρα, καθώς πρόκειται για ένα μιασμένο ον λόγω της εμμήνου ρύσης. Δεν της επιτρέπεται, λοιπόν, να αναλαμβάνει τις ίδιες ευθύνες με τους άντρες (ιεροσύνη), αλλά ούτε και να εισέρχεται στο ιερό των εκκλησιών. Βέβαια, το χειρότερο όλων, κατά τη γνώμη μου, είναι το γεγονός ότι εντός της ελληνικής επικράτειας οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να επισκεφθούν έναν ολόκληρο γεωγραφικό χώρο, αυτό του Αγίου Όρους, με αποτέλεσμα την κατάργηση κάθε κοινής λογικής και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτή η στάση απέναντι στο γυναικείο φύλο μαρτυρά, θεωρώ, τον τρόπο που η εκκλησία αντιμετωπίζει ολόκληρο το ανθρώπινο είδος.

Ένα άλλο θέμα που σχετίζεται με την ηθική που έχει επιβληθεί εδώ και τόσους αιώνες από την εκκλησία είναι αυτό της παρθενίας. Θεωρείται ότι το ομορφότερο πράγμα στη φύση - ο έρωτας - είναι κάτι βρώμικο και αμαρτωλό. Αντίθετα προκρίνεται ως ηθικό και αγνό το να προσπαθεί κανείς να πάει αντίθετα στη φύση, αρνούμενος τον έρωτα. Έτσι, για να μπορέσει κανείς να κάνει έρωτα θα πρέπει: α) να του έχει δώσει άδεια η οικεία ενορία μέσω του γάμου, β) να είναι απαραίτητα ετεροφυλόφιλος, γ) να μην είναι περίοδος νηστείας. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, την εκκλησία διοικούν άνθρωποι που έχουν απαρνηθεί την ανθρώπινη φύση τους (γιατί άραγε;), αποκλείοντας από τα ανώτατα κλιμάκια ανθρώπους που κάνουν πράξη το "αυξάνεσθε και πληθύνεσθε".


Αλλά πέρα από τη θεολογία / στάση απέναντι στη ζωή, υπάρχουν και τα εγκόσμια, στα οποία φαίνεται ξεκάθαρα η ανηθικότητα των πρεσβευτών της ηθικής: οικονομικά και σεξουαλικά σκάνδαλα, μίση και πάθη, υπόγειες διαδικασίες. Τα περισσότερα είναι γνωστά. Ήδη ένας πρώην επίσκοπος βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα για υπεξαίρεση. Υπάρχουν κι άλλα, όμως, λιγότερο γνωστά. Παραδείγματος χάριν, λίγοι ξέρουν για το γεγονός ότι η εκκλησία αποφάσισε πριν μερικά χρόνια να διώξει τους παραθεριστές από ένα σημείο - φιλέτο της Βουλιαγμένης (Δίπλα στον Αστέρα, στην πάνω πλευρά του ορφανοτροφείου) για να χτίσει bungalows. Αποτέλεσμα: η πρόσβαση στην παραλία πλέον δεν είναι δυνατή για το κοινό. Αντί, δηλαδή, να δίνει στο πλήρωμά της λίγα από τα πολλά που διαθέτει, του παίρνει. Φυσικά, πολλοί θα υποστηρίξουν ότι δικές της ήταν οι εκτάσεις, ας τις κάνει ότι θέλει. Είναι, όμως, αυτός ο ρόλος της;

Μετά από όλα αυτά (κι άλλα τόσα ίσως) πώς είναι δυνατόν να ασχολούμαστε με αυτά που προσπαθεί να μας επιβάλει; Εξάλλου, δεν μπορώ να καταλάβω τη λογική εκείνων που για κάθε θέμα ζητούν τη γνώμη των παπάδων. Δηλαδή γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει τι γνώμη έχουν για το σκοπιανό ή το σύμφωνο συμβίωσης; Τι λόγος τους πέφτει; Δεν συζητάμε για θεολογικά αλλά για κοινωνικά ζητήματα.

Συλλογικές ευθύνες

Τελικά ζούμε σε μία κοινωνία που μονίμως πέφτει από τα σύννεφα. Όποτε φτάνει στη μύτη μας η βρώμα από τους βόθρους ανακαλύπτουμε ξανά ότι κολυμπάμε μέσα τους. Έτσι έγινε και τώρα με τα σκάνδαλα της Siemens και την εμπλοκή πολιτικών προσώπων σ' αυτά. Κανείς δεν το περίμενε και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Χιλιάδες ευρώ άλλαξαν χέρια, μπήκαν σε λογαριασμούς, βγήκαν, μπήκαν σε ταμεία, χάθηκαν από τα ταμεία, αλλά κανείς δεν πήρε πρέφα. Απέκτησαν τα ευρώ αυθύπαρκτη προσωπικότητα και άρχισαν να κόβουν βόλτες για να πάρουν αέρα.

Βέβαια, αν θυμάμαι καλά, η κυβέρνηση Σημίτη έπεσε κάποτε λόγω των προβλημάτων διαφθοράς που όλοι υποψιάζονταν (ή ήξεραν) ότι υπήρχαν. Στο ΠΑΣΟΚ, όμως, κανείς δεν είδε ή άκουσε τίποτα. Όλοι είναι αθώοι, αμόλυντοι. Το ίδιο και στη ΝΔ. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε τέτοιους πολιτικούς αρχηγούς...

Αλλά το πρόβλημα είναι της κοινωνίας ολόκληρης: έχουμε εθιστεί στην παρανομία και τη λαμογιά. Έχουμε πειστεί ότι επιτυχημένος σήμερα είναι όποιος καταφέρνει να κάνει λεφτά, χωρίς να μας ενδιαφέρει ούτε ο τρόπος ούτε η ηθική του. Μάγκας πια είναι όποιος καταφέρει να παρανομήσει για να βγάλει λεφτά / χτίσει αυθαίρετη βίλα με πισίνα / κλέψει το δημόσιο. Μήπως, λοιπόν, δεν αρκεί να ανανεωθεί το πολιτικό σύστημα; Μήπως θα έπρεπε να επανεξετάσουμε την δική μας ηθική και τη στάση μας απέναντι στο κοινωνικό σύνολο; Αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς, δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα.

Αγνώμονες ως Έλληνες

Τελείωσε για μας το φετινό Euro. Τελείωσε άδοξα, καθώς είχαμε πιστεύω όλοι άλλες προσδοκίες για την πορεία της εθνικής μας ομάδας. Το τέλος, όμως, της παρουσίας μας στην Αυστρία αποκάλυψε ένα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά μας: τελικά, η αγνωμοσύνη είναι ίδιον της φυλής μας.

Τέσσερα χρόνια πριν, τέτοια εποχή, τρέχαμε όλοι στις πλατείες και στους δρόμους, εκστασιασμένοι από τις νίκες που πετύχαιναν οι διεθνείς μας. Τότε ο Ρεχάγκελ εξελληνιζόταν σε Όθωνας και οι ποδοσφαιριστές της εθνικής δημιουργούσαν το σύγχρονο δωδεκάθεο. Τότε δεν μας ενδιέφερε ο τρόπος με τον οποίο κατακτήσαμε το τρόπαιο, ούτε το κατά πόσον το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο. Γιατί να μας ενδιαφέρει εξάλλου; Ήμασταν πρωταθλητές Ευρώπης!

Τέσσερα χρόνια μετά, σήμερα δηλαδή, όλα αυτά ξεχάστηκαν. Ο Όθωνας έγινε πάλι Oto και οι ποδοσφαιριστές πάλι ποδοσφαιριστές. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό: η υπερβολή δεν είναι ποτέ δείγμα υγείας, ενώ παράλληλα δεν επιτρέπει σε κανένα να δει και να αναλύσει τα δεδομένα ψύχραιμα. Αποτέλεσμα; Υπέμετρες φιλοδοξίες και ομαδικές ψευδαισθήσεις.

Έτσι πήγαμε και στο φετινό Euro. Πιστέψαμε ότι θα μπορούσε να επαναληφθεί το τυχαίο ή το θαύμα, όπως αρέσκονται να λένε μερικοί. Δυστυχώς, όμως, ο "Θεός της Ελλάδας" μάλλον μετοίκησε... Και έτσι η ελληνική ψυχή μετατράπηκε σε αυτό που ξέρει πολύ καλά: στο λιντσάρισμα. Τα πάθη δεν καταλάγιασαν και για ακόμα μια φορά δεν καταφέραμε να δούμε τα πράγματα στη σωστή τους βάση.


Ξαφνικά κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για τον "συνταξιούχο που φέραμε στην Ελλάδα και τον κάναμε άθρωπο" και για "παλτά που δεν ξέρουν μπάλα". Προλάβαμε να ξεχάσουμε τους διθυράμβους με την πρώτη αποτυχία. Εντάξει, η πτώση ήταν μεγάλη (αν και αναμενόμενη), αλλά δεν μπορείς να ακυρώνεις με τέτοια ευκολία αυτόν που μία μέρα πριν εκθείαζες. Κάτι κάνεις λάθος... Κι αυτό δεν ισχύει μόνο στην παρούσα περίσταση. Ισχύει γενικά.

Μας είναι πολύ εύκολο να αποκαθηλώνουμε τα είδωλα που μόνοι μας φτιάχνουμε. Δεν έχουμε ούτε την υπομονή ούτε και την παιδεία για να δώσουμε πίστωση χρόνου σε όποιον έχει αποδείξει την αξία του. Με το πρώτο στραβοπάτημα, η καταδίκη είναι βέβαιη. Χάνονται έτσι πρόσωπα που έχουν να προσφέρουν σε όλους μας. Αναμενόμενο όμως αυτό: η υπερβολή ισχύει και για το limit up και για το limit down...

Δημοψήφισμα χωρίς δήμο

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ιρλανδία με ανάγκασαν να σκεφτώ αρκετά για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε ως πολίτες και πολιτικό σύστημα. Σχεδόν αμέσως μετά το αρνητικό για τη Συνθήκη της Λισαβόνας αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, πολλοί έτρεξαν να χαιρετήσουν το αποτέλεσμα σαν δείγμα ανυπακοής και αντίδρασης στις αντιλαϊκές πολιτικές της ΕΕ. Κι εγώ αρχικά (και μάλλον αντανακλαστικά) χάρηκα από το αποτέλεσμα. Σκεπτόμενος, όμως, σοβαρότερα κατέληξα ότι τα γεγονότα δεν έχουν πάντα τη σημειολογία που εμείς θέλουμε να τους αποδώσουμε...

Κάποτε ήρθε σαν λύτρωση εκ μέρους των ευρωπαίων πολιτών το αρνητικό αποτέλεσμα στα δημοψηφίσματα σε Γαλλία - Ολλανδία για το ευρωσύνταγμα, καθώς ήταν, ίσως, η πρώτη φορά που οι ευρωπαίοι δήλωσαν την αντίθεσή τους στο δρόμο που είχε πάρει η ΕΕ. Ήταν ένα σοκ για όλους, αλλά κυρίως για του ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν την αποστειρωμένη σκέψη τους. Τώρα, όμως, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το αποτέλεσμα στην Ιρλανδία θα έχει τα ίδια αποτελέσματα.

Οι λόγοι που οδήγησαν το 50% του ιρλανδικού εκλογικού σώματος στην απόφαση αυτή είναι πολλοί και διαφορετικοί. Η Βάλια Καϊμάκη σε άρθρο της στην Ελευθεροτυπία (Θάνατος στην Ιρλανδία) αναφέρει μερικούς: από τη μια ο φόβος για αναγκαστική ένταξη στο ΝΑΤΟ και από την άλλη ο φόβος για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων. Θέματα, δηλαδή, που λίγο έχουν να κάνουν με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τους όρους με τους οποίους αυτή θα επιτευχθει.

Αποφάσισε δηλαδή 1,5 εκατομύριο κόσμος εκ μέρους των χιλιάδων εκατομυρίων ευρωπαίων. Πόσο δημοκρατικό μπορεί να είναι αυτό; Επίσης, είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι ήξεραν το τι ψήφιζαν. Πόσοι, εξάλλου, από μας ξέρουν τι είναι η Συνθήκη της Λισαβόνας και τι προβλέπει; Αν καλούμασταν εμείς να ψηφίσουμε, πόσοι θα έμπαιναν στον κόπο να ενημερωθούν. Συμφωνώ ότι είναι δύσκολο να βρεις πηγές ενημέρωσης, αλλά ένας ενεργός πολίτης οφείλει να ψάξει, να αποκτήσει σφαιρική άποψη και μετά να αποφασίσει. Το να αρνήσε a priori κάτι δεν συνιστά πολιτική θέση.

Βέβαια, οι δικοί μας εδώ δεν δίστασαν αναλύσουν την εν λόγω απόφαση κατά το δοκούν. Αυτό ήθελαν να συμβαίνει, αυτό αποφάσισαν ότι συμβαίνει. Ξαφνικά οι Ιρλανδοί έγινα role models για όλους μας. Τι κι αν ως λαός - μαζί με τους Άγγλους - αισθάνονται πιο κοντά στις ΗΠΑ από την Ευρώπη; Τι κι αν η απόφαση αυτή προέκυψε ως ένα βαθμό εξαιτίας κάποιων συντηρητικών πεποιθήσεων; Αρκεί η άρνηση για την άρνηση.

Έτσι, όμως, δεν βοηθάμε την Ευρώπη να πάει μπροστά για το καλό των πολιτών της. Εκτός κι αν δεν θέλουμε ή δεν μας χρειάζεται μία ενωμένη Ευρώπη. Αν είναι έτσι, όμως, ας το πούμε κι ας πάρουμε τα κουβαδάκια μας να παίξουμε αλλού.
-------
Δείτε επίσης τις αναρτήσεις της Ρίτσας Μασούρα και του Πάσχου Μανδραβέλη.

Αντίο

Αντίο παιδάκια... (ΣΚΑΪ)

Μουτζαχεντίν

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω σε διάφορα ιστολόγια περίεργα σχόλια εναντίον του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου του Β' και έχω αρχίσει να απορώ με τον τρόπο που σκέφτονται κάποιοι άνθρωποι. Αρχικά, οφείλω, νομίζω να πω ότι ουδεμία σχέση έχω με την εκκλησία, ούτε με ενδιαφέρουν τα εσωτερικά της. Παρόλ' αυτά δεν μπορώ να μην ασχοληθώ με αυτή, καθώς είναι ένας από τους θεσμούς που εξακολουθούν να επηρεάζουν την ελληνική κοινωνία σε όλα τα επίπεδα.

Μία τελευταία ανάρτηση που διάβασα και με έκανε να γράψω για το θέμα είναι αυτή στο νέο ιστολόγιο Hellas-Orthodoxy (από τον τίτλο και μόνο φαίνεται τι λέει). Τα επιχειρήματα κοινά με προηγούμενες: ο νέος ιεράρχης δεν μιλά για τίποτα, αδιαφορεί για το Μακεδονικό (sic) ζήτημα, δεν παίρνει θέση για τους γάμους ομοφυλοφίλων. Αποτέλεσμα κατά τον συντάκτη;

Ετσι,απο παντου ακουγεται η φραση "που εισαι ρε Χριστοδουλε",ακομα κι απο ατομα που ουδεμια σχεση εχουν με την Εκκλησια.

Ασχολίαστο. Το κορυφαίο σχόλιο βέβαια είναι το εξής:

Εφτασε στο σημειο να λεει οτι "ο χριστιανισμος ειναι για να ενωνει & οχι για να χωριζει",οταν ο αρχιεπισκοπος-μαιμου των σκοπιανων προκαλουσε ανοιχτα λεγοντας για "χαμενα αδελφια και πατριδες" στη...Θεσσαλονικη!!!

Φανταστείτε σε τι ηθικό τέλμα έχουμε φτάσει όταν ο Αρχιεπίσκοπος διαλαλεί ότο ο χριστιανισμός είναι για να ενώνει και όχι να χωρίζει!!! Παράλογο; Δεν απαντάει...

Ειλικρινά, είναι η πρώτη φορά που μένω τόσο άναυδος διαβάζοντας ένα κείμενο. Έχουμε χάσει το μέτρο ή μου φαίνεται; Εγώ που με την εκκλησία κρατώ μία απόσταση για πρώτη φορά αισθάνομαι θετικά απέναντι της. Για πρώτη φορά είδα ότι μέσα σε αυτή υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι, με παιδεία που δεν ζουν στον δικό τους μεσαίωνα. Το κακό είναι ότι οι μουτζαχεντίν της ορθοδοξίας δεν αισθάνονται άνετα με το νέο σχήμα... Έχουν ανάγκη από Άνθιμους και Χριστόδουλους για να ικανοποιούν τα εθνικιστικά τους πάθη. Αυτό αποδεικνύει ότι αυτοί οι πιστοί (;) χριστιανοί (;) καθόλου δεν ενδιαφέρονται για την πνευματικότητα της πίστης τους.

*Να θυμίσω ότι ο χριστιανισμός, τον οποίο τόσο θερμά υποστηρίζουν αυτοί οι μουτζαχεντίν, βασίζεται στο "Αγαπάτε αλλήλους" και στο "αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν".

Επικίνδυνα αστεία

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο της Λαμπρινής Χ. Θωμά στο ΣΚΑΪ σχετικά με την κοινωνιολογική προσέγγιση της μανίας που έχει καταλάβει τον κόσμο με το iphone. Το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον για δύο λόγους. Αρχικά, μου άρεσε ο τρόπος που προσέγγισε η συντάκτρια τους λόγους που κάνουν τον ανδρικό πληθυσμό να ασχολείται και να αγοράζει διάφορα ηλεκτρονικά gadgets. Δυστυχώς, όμως, στο εν λόγω άρθρο υπήρχε και μία πρόταση που μου έκανε αλγεινή εντύπωση. Αντιγράφω:

Στις παλιές, ευτυχισμένες, εποχές, όταν οι άντρες ήταν άντρες, οι γυναίκες γυναίκες και η Τήλος ένα γραφικό νησάκι της άγονης γραμμής, τα μόνα γκάτζετς (αμετάφραστον) που κυκλοφορούσαν στα τραπέζια των καφενείων ήταν το κομπολόι, ο σουγιάς, άντε, με λίγη καλή θέληση, και το καρυοφύλλι.

Ο σκοπός του σχολίου είναι εμφανώς (;) να αστειευτεί και ίσως να ειρωνευτεί όλους εκείνους που βγαίνουν από τα ρούχα τους με τα πρόσφατα γεγονότα με τους γάμους των ομοφύλων. Κάτι τέτοια όμως αστεία είναι που αναπαράγουν τα αρνητικά στερεότυπα για τους ομοφυλόφιλους. Αυτές τις μέρες τέτοιου είδους σχόλια έχουν γεμίσει εφημερίδες και τηλεοπτικές εκπομπές, συνοδευόμενα μάλιστα από γελάκια που λένε περισσότερα και από τα λόγια.

Επιπλέον, έχω βαρεθεί να ακούω την άποψη, την οποία αναπαράγει και το εν λόγω άρθρο, ότι η ομοφυλοφιλία είναι μόδα της εποχής. Αν είναι έτσι, γιατί δεν έχουμε γίνει όλοι ομοφυλόφιλοι; Αυτό που έχει αλλάξει σήμερα είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι βαρέθηκαν να ζουν φορώντας διαρκώς μία μάσκα και αποφάσισαν να γίνουν ευτυχισμένοι, ανεξάρτητα από τα θέλω της κοινωνίας. Άρα, οι παλιές εκείνες εποχές δεν ήταν και τόσο ευτυχισμένες, καθώς δεν είναι σίγουρο ότι όλοι ήταν αυτό που φαίνονταν!

Άσχετα με το άρθρο, πάντως, νομίζω ότι είναι καθήκον όλων όσοι ανήκουμε στην πλειοψηφία να μπαίνουμε μπροστά για την προστασία των δικαιωμάτων της μειοψηφίας. Ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί να ανήκουμε στην πλειοψηφία ως προς ένα χαρακτηριστικό μας, αλλά την ίδια στιγμή να ανήκουμε σε μία μειοψηφία ως προς ένα άλλο. Σκεφτείτε, λοιπόν, αν θα θέλατε κάποιοι να περιορίσουν μερικά από τα δικαιώματά σας γιατί απλώς δεν συμφωνούν με τις επιλογές σας. Σε κανένα δεν θα άρεσε αυτό νομίζω.

Ζώντας στη μεσαιωνική Ελλάδα

Τις τελευταίες μέρες και εξαιτίας του σεισμού στην Ηλεία, είδαμε να παίζεται για ακόμα μία φορά ένα γνώριμο εργάκι στα τηλεοπτικά κανάλια: επιστήμονες σεισμολόγοι καλεσμένοι σε τηλεοπτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων τσακώνονταν μεταξύ τους υπό το επικριτικό βλέμμα κάποιων δημοσιογράφων, οι οποίοι τους αντιμετώπιζαν σαν μικρά κακομαθημένα παιδάκια που θέλουν μια ξυλιά στον ποπό για να συνέλθουν.

Για ακόμα μια φορά κάποιοι δημοσιογράφοι αποφάσισαν να κάψουν στην πυρά επιστημονικές έρευνες και μελέτες χωρίς να έχουν - όπως παραδέχτηκαν σήμερα στο δελτίο του Mega - τα απαραίτητα επιστημονικά εφόδια για να τις κρίνουν. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Νομίζω θα θυμάστε όλοι την υπόθεση του λεξικού Μπαμπινιώτη με το λήμμα "βούλγαρος". Τότε ο άνθρωπος είχε κάνει το αυτονόητο για κάθε γλωσσολόγο: είχε προσθέσει τη γνωστή ερμηνεία περί οπαδών του ΠΑΟΚ, καθώς αυτή χρησιμοποιείται από τους ομιλητές της ελληνικής. Τότε είχαν πέσει να τον φάνε όλοι, χαρακτηρίζοντας τον μέχρι και ανθέλληνα. Τι κι αν επιστημονικά ήταν ορθότατη η κίνηση;

Το ίδιο συνέβη και με το περιβόητο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ' δημοτικού. Απομονωμένες φράσεις, υστερίες και εθνικιστικές κορώνες εμπόδισαν την ομαλή κρίση ενός βιβλίου (καλού ή κακού δεν με απασχολεί) και ανάγκασαν (;) την κυβέρνηση να το αποσύρει, ακυρώνοντας κάθε έννοια επιστημονικής διαδικασίας.

Θα μου πει κανείς ότι οι υποθέσεις αυτές έθιγαν το πατριωτικό αίσθημα κάποιων. Η επιστήμη, όμως, για να είναι αποτελεσματική, οφείλει να μην αφήνεται να επηρεαστεί από τις απόψεις, τα θέλω και - κυρίως - τις φαντασιώσεις της κοινωνίας στην οποία δρα. Διαφορετικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για επιστημονική αλήθεια. Ο ρόλος του επιστήμονα είναι να ερευνά, να αναλύει και τελικά να καταλήγει σε συμπεράσματα. Τα συμπεράσματα αυτά κρίνονται με βάση επιστημονικές διαδικασίες και εργαλεία.

Βέβαια, κάποιοι από τους εν λόγω σεισμολόγους είναι υπεύθυνοι για το γεγονός ότι ευτελίζεται η επιστήμη τους στα τηλεοπτικά παράθυρα. Φαίνεται, νομίζω, ότι χρησιμοποιούν την προβολή που τους προσφέρουν οι συγκυρίες για να λύσουν, σαν τηλεστάρ, τις διαφορές τους (επιστημονικές ή / και μη επιστημονικές) με όχι και τόσο κομψό τρόπο. Έτσι, καταλήγουν να απολογούνται σε ανθρώπους που μόνο σκοπό έχουν την αύξηση της τηλεθέασής τους.

Από όλο αυτό, όμως, πλήττεται ανεπανόρθωτα το επιστημονικό κύρος και η επιστημονική σκέψη. Μετατρεπόμαστε σε μία μεσαιωνικού τύπου κοινωνία, στην οποία δαιμονοποιείται κάθε σκέψη που δεν συμφωνεί με τα παραδεδομένα ή με τα αισθήματα της κοινωνίας. Κι άντε μετά να πείσεις πάλι ότι κινείται...

Χτίζοντας τοίχους, γκρεμίζοντας γέφυρες

Πρόσφατα, διάβασα μία ανάρτηση στο ιστολόγιο Χ.Α.Π.Υ σχετικά με τις διάφορες περιοχές του κέντρου της Αθήνας και του είδους των ανθρώπων που αυτές συγκεντρώνουν. Συγκεκριμένα, το κείμενο μιλά για τη διαφορά ανάμεσα στο Γκάζι και τα Εξάρχεια, τονίζοντας τις διαφορές ανάμεσα σε όσους επιλέγουν την πρώτη περιοχή και σε όσους επιλέγουν τη δεύτερη. Δεδομένου του γεγονότος ότι δεν πιστεύω σε τέτοιους διαχωρισμούς, η ανάρτηση αυτή με έκανε να συνειδητοποιήσω ένα από τα πολλά παράλογα της ανθρώπινης φύσης.

Νομίζω ότι ο άνθρωπος - ως είδος - έχει έμφυτη την τάση του διαχωρισμού. Αυτή, εξάλλου, θεωρώ ότι είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης των πρώτων ανθρώπινων κοινοτήτων, οι οποίες αργότερα μετεξελίχθηκαν στις σύγχρονες κοινωνίες όπως τις γνωρίζουμε: η επιτακτική ανάγκη για επιβίωση, οδήγησε τους πρόγονούς μας στο να δημιουργούν ομάδες για να αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά τους κινδύνους. Όταν άρχισαν να εκλείπουν οι κίνδυνοι, έπρεπε να εφευρεθούν νέοι ώστε να διατηρηθεί η συσπείρωση των ομάδων. Άρχισαν, λοιπόν, να εφευρίσκονται διαφορές ανάμεσα στις διάφορες ανθρώπινες κοινότητες.

Από τότε, λοιπόν, νομίζω πέρασε στο DNA μας η τάση για διαχωρισμό και μάθαμε να ζούμε με αυτόν. Η τάση, όμως, αυτή άρχισε να επεκτείνεται και να κυριαρχεί επί της ανθρώπινης φύσης. Φτάσαμε, λοιπόν, να διαχωριζόμαστε με βάση τη μουσική που ακούμε, τα μαγαζιά που συχνάζουμε, την ποδοσφαιρική ομάδα που υποστηρίζουμε κτλ. Έχουμε δημιουργήσει χιλιάδες κοινωνικές υποομάδες, οι οποίες δικαιολογούν την ύπαρξή τους αντιπαρατιθέμενες με τις υπόλοιπες. Έχει, όμως, νόημα όλο αυτό;


Κατά τη γνώμη μου, έχει μόνο εμπορικό νόημα. Κάθε μέλος μιας υποομάδας επιθυμεί να επιδεικνύει τη συμμετοχή του σε αυτή, ώστε να αναβαθμίζει τη θέση του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γλώσσα, η οποία αποτελεί το πλέον διακριτικό στοιχείο μέσω των κοινωνιολέκτων. Παράλληλα, όμως, ζούμε και στην εποχή της εικόνας και, κατά συνέπεια, για να ανήκει κάποιος σε μία από τις διάφορες υποομάδες, οφείλει να υιοθετεί και την ανάλογη εικόνα. Δείτε πχ τους emo ή τους αντι-emo και θα καταλάβετε. Έτσι, καταλήγουμε σε μία επιφανειακή διαφοροποίηση, η οποία επικεντρώνεται στον τρόπο ένδυσης, στις επιλογές του χώρου διασκέδασης ή στο αυτοκίνητο που οδηγούμε.

Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω το πως μπορεί να κριθεί η αξία ενός ανθρώπου με κριτήριο το που διασκεδάζει ή το τι παπούτσι φοράει. Έχω συναντήσει απόλυτα κενούς ανθρώπους, χωρίς καμία ιδεολογία, μέσα σε ψαγμένα μαγαζιά και πολύ ενδιαφέροντες στο Μπουρνάζι. Βέβαια, κατανοώ ότι χρειάζονται κάποιες ευκολίες, ώστε να μπορούμε να επιβεβαιώνουμε τη δική μας ταυτότητα, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Εξάλλου, οι τοίχοι χτίζονται πολύ ευκολότερα από τις γέφυρες.

Ανώριμες δικαιολογίες ή ανώριμοι άνθρωποι;

Σήμερα έζησα ένα γεγονός που με έκανε να σκεφτώ πολύ για τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιδρούμε όταν καλούμαστε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Συνειδητοποίησα ότι είναι μάλλον χαρακτηριστικό της φυλής μας να προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποποιηθεί την προσωπική ευθύνη των λαθών της. Γι' αυτό και πολλές φορές προτιμούμε να στρουθοκαμηλίζουμε και να μην αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, παρά μόνο όταν μας πνίξουν. Η αφορμή ασήμαντη, αλλά ο προβληματισμός σημαντικός (ίσως και υπερβολικός, αλλά τι να κάνω;).

Εξηγούμαι: Κοντά στο σπίτι μου, υπάρχει μία διασταύρωση, στην οποία απαγορεύεται η αριστερή στροφή. Κανείς, όμως, δεν συμμορφώνεται με αυτή την απαγόρευση (ούτε και ο γράφων μέχρι σήμερα). Παρόλ' αυτά, αυτή υπάρχει και το να στρίβεις δεξιά είναι παράνομο. Σήμερα, λοιπόν, λίγο παρακάτω είχε μπλόκο η τροχαία και τσίμπησα μία ωραιότατη κλήση €200 και 5 πόντους στο δίπλωμα. Καλά να πάθω γιατί ήξερα ότι κάνω παρανομία, όπως, επίσης, ήξερα ότι αν με πιάσουν, θα πρέπει να υποστώ τις συνέπειες. Το δέχθηκα, λοιπόν, και είπα κι ευχαριστώ (που λέει ο λόγος δηλαδή!)! Όση ώρα περίμενα τη λυπητερή, όμως, άκουσα δύο καταπληκτικούς διαλόγους μεταξύ των αστυνομικών και ακόμα δύο παραβατών. Αυτοί με έκαναν να προβληματιστώ τόσο.

Οι διάλογοι, λοιπόν, είχαν ως εξής:

Διάλογος νουμ. 1:

• Αστυνομικός: "Ξέρετε ότι απαγορεύεται η στροφή αριστερά στο φανάρι;"
• Παραβάτης 1: "όχι...."
• Αστ: "Το σήμα δεν το είδατε;"
• Παρ. 1: "ποιό σήμα;"
• Αστ: "πού μένετε;"
• Παρ. 1: "εδώ, στην οδό μπιιιιπ (για ευνόητους λόγους αποκρύπτω κάποια στοιχεία!!! Ο δρόμος που αναφέρθηκε είναι απελπιστικά κοντά στην εν λόγω διασταύρωση!) "Θα μου δώσετε κλήση;"
• Αστ: "Φυσικά"
• Παρ 1: "Πόσα είναι;"
• Αστ: "€200 και 5 πόντοι"
• Παρ 1: "Δεν γίνεται να μου κόψετε λιγότερα;"

Διάλογος νουμ. 2:

• Αστ: "Κύριε, ξέρετε ότι απαγορεύεται η στροφή αριστερά;"
• Παρ. 2: "εεε ναι... αλλά, ξέρετε, έρχομαι από μία βάφτιση και είμαι αλλού;"
• Αστ: "αν είστε αλλού κύριε καλύτερα να μην οδηγείτε!"

Νομίζω ότι δεν χρειάζονται σχόλια... Δεν μπορώ να καταλάβω σε τι αποσκοπούσαν αυτές οι ηλίθιες δικαιολογίες. Το πρόστιμο θα το φας, πρέπει να χάσεις και την αξιοπρέπειά σου; Είμαι, βέβαια, σίγουρος ότι μόλις απομακρύνθηκαν, πέταξαν το προσωπείο του γλείφτη που είχαν όταν μιλούσαν με τους αστυνομικούς και υιοθέτησαν το άλλο, εκείνο του μάγκα Έλληνα, ο οποίος βρίζει την άτιμη κοινωνία, τους μπάτσους και τους παράλογους νόμους. Αυτοί, εξάλλου, δεν έκαναν κάτι: απλώς, δεν υπάκουσαν μία πινακίδα που δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Γιατί αντιδρούμε έτσι είναι το θέμα. Νομίζουμε ότι με ηλίθιες προφάσεις θα αποφύγουμε τις συνέπειες των πράξεών μας; Αλλά, τελικά, έτσι δεν κάνουμε πάντα; Δεν λέω, υπάρχουν και νόμοι ή κανόνες που είναι παράλογοι. Αλλά δεν μπορούμε να κρίνουμε σε ατομικό επίπεδο σε τι θα υπακούσουμε και σε τι όχι. Έτσι, δίνουμε το δικαίωμα σε κάποιον να παραβεί ένα κανόνα που προστατεύει εμάς, απλώς και μόνο επειδή αυτός θα τον θεωρεί παράλογο.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να μάθουμε να αναλαμβάνουμε με αξιοπρέπεια τις ευθύνες μας και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Μόνο έτσι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Εγώ, πάντως, θα πηγαίνω γύρω-γύρω από δω και πέρα!

Καινούρια ή καινούργια ορθογραφία;

Αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση με αφορμή μία συζήτηση μεταξύ κάποιων bloggers στο twitter. Το θέμα ξεκίνησε από την εξής απορία: το σωστό είναι "καινούριος" ή "καινούργιος"; Ο διάλογος που ακολούθησε είχε μεγάλο ενδιαφέρον, για μένα τουλάχιστον! Νομίζω, όμως, ότι ενδιαφέρει όλους όσοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να επικοινωνήσουν σε δημόσιο επίπεδο.

Το ό,τι η γλώσσα αποτελεί κοινωνικό φίλτρο το έχουμε ξαναπεί. Τον τελευταίο καιρό, όμως, και λόγω της ανάπτυξης της επικοινωνίας μέσω ιστολογίων, έχουν ευαισθητοποιηθεί πολλοί, είτε είναι γράφοντες είτε αναγνώστες. Επιπλέον, την αγωνία των χρηστών της ελληνικής έχουν επιτείνει και πρόσφατες προτάσεις γλωσσολόγων, οι οποίοι προτείνουν διάφορες αλλαγές στη σχολική ορθογραφία (όπως αυτή της αντικατάστασης του "καινούριος" από το "καινούργιος"). Όλα τα παραπάνω, προκαλούν σύγχυση σε όποιον δεν έχει μία διαμορφωμένη ιδεολογία για τη γλώσσα (στο 99,9% του πληθυσμού δηλαδή!).

Κατά τη γνώμη μου, αλλά και κατά τη γνώμη πολλών γλωσσολόγων, δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στη γλώσσα. Αντίθετα, υπάρχουν αποδεκτοί και μη αποδεκτοί τύποι από τους χρήστες. Οι χρήστες είναι το κομβικό σημείο στο θέμα: εμείς οι γλωσσολόγοι υπάρχουμε για να περιγράφουμε το πως χρησιμοποιούν οι χρήστες τη γλώσσα και όχι για να προτείνουμε (ή να επιβάλουμε) μία σωστή - κατά το δοκούν - χρήση.

Ας μην αγχωνόμαστε τόσο, λοιπόν, για το τι είναι σωστό ή λάθος. Θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει το τι λέγεται και τι δε λέγεται. Εξάλλου, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τη γνωστή ρήση ότι "τα λάθη του παρόντος είναι τα σωστά του μέλλοντος.

----
Για αναλυτικότερες προσεγγίσεις δείτε το ιστολόγιο του Γιάννη Η. Χάρη.

ERT: Πόσα θες να μας τρελάνεις;

Αρχικά, το έμαθα από τη magica, η οποία το πήρε και κάπως βαριά... Μετά διάβασα τον αρκούδο, ο οποίος το αντιμετώπισε πιο κοινωνιολογικά... Τέλος, σιγουρεύτηκα ότι δεν είναι καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο όταν διάβασα και το media blog. Ε ναι, λοιπόν, η αγαπημένη μας ΕΡΤ αποφάσισε να διαθέσει το ευτελές ποσό του 1,2 εκατ. ευρώ για την απόκτηση νέου εταιρικού σήματος (αυτό στα αριστερά της ανάρτησης).

Προσωπικά, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν τα νέα σηματάκια, αν και δε νομίζω ότι εκφράζουν 100% το προφίλ των τηλεοπτικών καναλιών που καλούνται να αντιπροσωπεύσουν. Αλλά αυτό λίγη σημασία έχει. Το απίστευτο είναι ότι αυτός ο δημόσιος φορέας αποφάσισε να ξοδέψει τόσα πολλά χρήματα (€1.200.000, πιστέψτε το) για να τα αποκτήσει. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι έπρεπε να γίνουν έρευνες και να δουλέψει πολύς κόσμος για αυτό, αλλά το ποσό είναι αστρονομικό.

Δεν θα μπορούσε η ΕΡΤ να δώσει αυτά τα λεφτά στους πυρόπληκτους του περασμένου καλοκαιριού και να κράταγε το προηγούμενο σήμα της; Έτσι, δεν θα προκαλούσε την ήδη εχθρική εναντίον της κοινή γνώμη, αλλά, αντίθετα, θα ενίσχυε το προφίλ της εταιρικής της ευθύνης. Σε παλαιότερη ανάρτηση είχα αναφερθεί στα προβλήματα που συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τους κατοίκους των περιοχών αυτών.

Αυτά, όμως, είναι ψιλά γράμματα για τον κύριο Παναγόπουλο, ο οποίος μάλλον έχει σκοπό ζωής να καταστρέψει την εικόνα της δημόσιας τηλεόρασης: πρώτα, κόβει με το έτσι θέλω την εκπομπή του Κούλογλου και τώρα δίνει τόσα λεφτά χωρίς λόγο. Οι πολιτικοί του προϊστάμενοι, φαντάζομαι, είναι ικανοποιημένοι μαζί του για να τον κρατάνε. Εξάλλου, έχουμε όλοι καταλάβει ότι η σημερινή κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο και αποκλειστικά για την εικόνα και ο διευθύνων σύμβουλος κάνει ότι μπορεί για να την ικανοποιήσει.

Οι γύπες

Νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει μάθει για τη δολοφονία του ηθοποιού Ν. Σεργιανόπουλου. Πώς θα μπορούσε να υπάρξει, εξάλλου, όταν από την ώρα που βγήκε η είδηση, όλα τα κανάλια την παρουσιάζουν ποικιλοτρόπως. Παρακολούθησα λίγο κι εγώ σήμερα, αλλά από ένα σημείο και μετά η ανακατωσούρα που ένιωθα στο στομάχι οδήγησε το χέρι μου στο κόκκινο κουμπί του τηλεκοντρόλ. Πραγματικά, είναι η πρώτη φορά που αηδίασα με κάποιον άνθρωπο. Μάλλον όχι με κάποιον, με όλους... Οι τηλεοπτικοί σταθμοί απέδειξαν - για ακόμα μία φορά - ότι κάνουν και λένε τα πάντα για να κερδίσουν 0,01% τηλεθέασης.

Οι πρακτικές γνωστές: αρχικά, κάποιοι τηλεπαρουσιαστές (όχι όλοι) φόρεσαν το τεθλιμμένο προσωπείο τους, ενώ παράλληλα προσπαθούσαν να συγκρατηθούν για να μην εκφράσουν τον ενθουσιασμό για το πιασάρικο θέμα που έσκασε. Τους συνέδραμαν οι διάφοροι άσχετοι ρεπόρτερ-ντεντέκτιβ, οι οποίοι κατέφευγαν στις συνήθεις υπερβολές και ανακρίβειες για να κάνουν την πραμάτεια τους πιο ανατριχιαστική και, άρα, φιλική προς τους αιμοδιψείς τηλεθεατές.

Τα πάνελ στελεχώθηκαν με διάφορους want-to-be τηλεστάρ, οι οποίοι θέλοντας να προβάλουν το τίποτά τους, προσπαθούσαν να πείσουν για την ανύπαρκτη φιλική τους σχέση με το θύμα. Την ίδια στιγμή, ένας ιδιωτικός αστυνομικός (που, φυσικά, σεβόταν το νεκρό και ήθελε να συνδράμει το έργο της αστυνομίας) δεν άφησε κανάλι για κανάλι, διαφημίζοντας τις υπηρεσίες του, μιλώντας για για τους φόβους του εκλιπόντος. Για να μην τον αδικήσω, βέβαια, δεν έδωσε το τηλέφωνο του γραφείου του για όσους τηλεθεατές ήθελαν να απευθυνθούν σε αυτόν τον ακέραιο επαγγελματία.

Χειρότερος απ' όλους, για ακόμα μια φορά, αναδείχθηκε ο δικηγόρος του θύματος, ο γνωστός για την ηθική του ακεραιότητα Κούγιας. Έβγαλε ένα εμετικό λογύδριο, κρίνοντας τα πάθη (sic) του (φαντάσου να μην ήταν) πελάτη του, αποκάλυψε τις μεταξύ τους συνομιλίες και συνεννοήσεις για παλαιότερη υπόθεση και - λίγο ως πολύ - υπονόησε ότι η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη. Για μία ακόμα φορά, δηλαδή, έβγαλε το προσωπικό του μέτρο (της ηθικής και όχι του ύψους αυτή τη φορά) και άρχισε να θερίζει ότι περίσσευε, φτύνοντας κάθε έννοια δεοντολογίας και σεβασμού.

Επιπλέον, σύμφωνα με μία καταγγελία που έγινε στο press-gr, όλη μέρα σήμερα έπαιζε μία διαφήμιση λαδιού, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο ηθοποιός. Προφανώς, οι υπεύθυνοι της εταιρείας έκριναν θετική τη συγκυρία για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. Αλλά και ο Alpha μετέδωσε το επεισόδιο της σειράς στην οποία συμμετείχε ο εκλιπών, αδιαφορώντας για το πως θα αισθάνονταν οι συγγενείς και (πραγματικοί) φίλοι του βλέποντας τον άνθρωπό τους ζωντανό 24 ώρες μετά τη δολοφονία του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που στήθηκε όλη αυτή η εμποροπανήγυρις πάνω από ένα νεκρό, αλλά χωρίς να ξέρω το γιατί, αυτή τη φορά τρόμαξα πολύ βλέποντας πόσο σκοτάδι χωράει μέσα στους ανθρώπους. Γενικά, δεν πιστεύω ότι οι νεκροί δεδικαίωνται, αλλά, όποιο λάθος κι αν έχει κάνει κανείς στη ζωή του, οφείλουμε όλοι να δείχνουμε τον απαιτούμενο σεβασμό τόσο στον ίδιο όσο και στην οικογένειά του. Εκτός κι αν είμαστε μία κοινωνία τηλεκανίβαλων, μια κοινωνία γυπών...

Σκόπια: εκεί είναι Βαλκάνια

Ολοκληρώθηκαν οι εκλογές στη γείτονα χώρα, αναδεικνύοντας νικητή το συντηρητικό απερχόμενο πρωθυπουργό Γκρουέφσκι. Δυστυχώς, όμως, για την ΠΓΔΜ οι εκλογές αυτές δεν ανέδειξαν μόνο τη νέα κυβέρνηση, αλλά, κυρίως, ανέδειξαν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα στο εσωτερικό της: τα ακραία επεισόδια που έλαβαν χώρα στις αλβανικές περιοχές αποκάλυψαν την ρευστότητα που επικρατεί στα βόρεια σύνορά μας. Οι παρατηρητές της ΕΕ ανέφεραν ότι η διαδικασία δεν πληρούσε όλα τα δημοκρατικά κριτήρια, ενώ ο Γκρουέφσκι δήλωσε ότι "περίπου στο 98% των τμημάτων υπήρξε γνήσια γιορτή της δημοκρατίας".

Τα γεγγονότα αυτά πρέπει να μας κάνουν και εμάς να σκεφτούμε κάποια πράγματα για τη στάση της ΠΓΔΜ στη μεταξύ μας διαφωνία για το όνομα. Σε μία περιοχή, όπου κάθε λαός καλείται να αποδείξει την αυτονομία του με αναφορά σε αρχαίους προγόνους, οι Σκοπιανοί καλούνται να συμβιβάσουν δύο διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, μία εκ των οποίων - η αλβανική - στραβοκοιτάζει προς την Αλβανία. Έτσι εξηγείται, λοιπόν, η ανάγκη ανεύρεσης ένδοξων αρχαίων προγόνων, οι οποίοι θα συσπειρούσουν τις ετερόκλητες ομάδες που κατοικούν στη χώρα.

πηγή: REUTERS

Από την άλλη, η σκοπιανή κυβέρνηση έχει μαγευτεί από τις αμερικανικές σειρήνες, οι οποίες την παρέσυραν στην αδιαλλαξία και την έπαρση απέναντι στην Ελλάδα. Παρασύρθηκε σε μία αδιάλλακτη στάση που την οδήγησε στην παρούσα κατάσταση. Τώρα, εκτός από την ένταξη στο ΝΑΤΟ, πλησιάζει και η συζήτηση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ αλλά μετά από τα πρόσφατα γεγονότα, απομακρύνεται το ενδεχόμενο της αποδοχής της υποψηφιότητας από τα κράτη - μέλη.

Οι γείτονες, λοιπόν, περνάνε δύσκολα και εμείς θα πρέπει να υιοθετήσουμε μία προσεκτική και σοβαρή στάση απέναντι και στους ίδιους, αλλά και στα μεταξύ μας προβλήματα. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα συνομιλητή νομίμως εκλεγμένο και χωρίς την ανάγκη να καταφεύγει σε εθνικιστικές και ακραίες απόψεις για εσωτερική κατανάλωση. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να συμβάλουμε στο να μην οξυνθεί το ήδη τεταμένο κλίμα, λειτουργώντας ως αυθεντικοί εκφραστές του ευρωπαϊκού πνεύματος. Εξάλλου, ξέρουμε καλά το πως είναι να ζεις σε μία χώρα που άγεται και φέρεται από τον εθνικισμό.

----
Για περισσότερες πληροφορίες και ρεπορτάζ δείτε επίσης: Ημερησία 1, 2, ΣΚΑΪ, Athens news agency, Ναυτεμπορική.

Ο νομάρχης τους

Καιρό θέλω να γράψω για το συγκεκριμένο άνθρωπο, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα μοναδικό φαινόμενο της ελληνικής πολιτικής. Περί Ψωμιάδη - νομάρχη Θεσ/νίκης - ο λόγος, λοιπόν. Μπορεί να μη γνωρίζουμε το νομάρχη του νομού στον οποίο κατοικούμε, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι σίγουρα γνωρίζουμε αυτόν. Πώς θα μπορούσαμε να μην τον γνωρίζουμε, εξάλλου, όταν ο άνθρωπος προσπαθεί σκληρά γι' αυτό;

Ξυπνάει πολύ νωρίς το πρωί, ώστε να μπορέσει να εμφανιστεί στις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές και ειδικά σε αυτή του Αυτιά. Το μεσημέρι δεν προλαβαίνει να απολάυσει μερικές ώρες χαλάρωσης, καθώς πρέπει να πει τη γνώμη του για τα τηλεοπτικά τεκταινόμενα στις μεσημεριανές εκπομπές. Κάποια απογεύματα κάνει ένα πέρασμα και από τις εκπομπές "ψυχολογίας" (ναι ξέρει και από αυτά. Είναι διαβασμένος σύμφωνα με δικές του δηλώσεις), ενώ μετά από ένα αναγκαστικό διάλειμμα (παίζει και αυτή η άσχημη στο Mega, δυστυχώς), συμπληρώνει το ανθολόγιο των απόψεών του στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Τέλος, αν δεν προλάβει να αναπτύξει το βαθυστόχαστο πολιτικό του λόγο, συνεχίζει να μιλά στα μεταμεσονύκτια talk show. Μιλάμε για βαρύ πρόγραμμα, όχι αστεία!

Τελευταία και λόγω της εμπειρίας του με το γυναικείο φύλο, ανέλαβε και το ρόλο του κριτή των καλλιστείων. Αλλά ο κύριος Ψωμιάδης δεν έμεινε στο επιφανειακό της βραδιάς: ύψωσε το λάβαρο της εθνικής περηφάνιας και ρώτησε (;) υποψήφια για τη πιθανή στάση της απέναντι στην υποψήφια της ΠΓΔΜ κατά τη διάρκεια κάποιου μελλοντικού διεθνούς διαγωνισμού. Μάλιστα, προσφέρθηκε να απαντήσει κιόλας, καθώς η υποψήφια μις Μπουμπουλίνα τον κοίταζε άλαλη, προσπαθώντας να καταλάβει αν βρίσκεται σε διαγωνισμό καλλιστείων ή υποψηφίων διπλωματών.

Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο νομάρχης φροντίζει να εξασκεί το ρόλο του ολημερίς και οληνυχτίς, αδιαφορώντας για την προσωπική του ζωή και γαλήνη. Εδώ, όμως, θέλω να καταθέσω μία απορία μου: πότε δουλεύει για το νομό που διοικεί; Η μόνη λογική απάντηση που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι ασχολείται με αυτό για το οποίο εξελέγη κατά τη διάρκεια των διαφημιστικών διαλειμμάτων και της Μαρίας της άσχημης (αν δεν την παρακολουθεί βέβαια).


Λέω ότι αυτή είναι η μόνη λογική απάντηση, γιατί την υπόλοιπη μέρα φροντίζει να αναπαράγει όλα εκείνα τα λαϊκίστικα στερεότυπα που φαίνεται ότι ικανοποιούν μία μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του. Παρακάτω, παραθέτω μία σύντομη δική μου λίστα για τη δημαγωγική τακτική που ακολουθεί:

1. Φροντίζει να αναπαράγει συστηματικά την αντίληψη περί δύο διαφορετικών Ελλάδων: από τη μια είναι η μονίμως αδικημένη βόρεια και από την άλλη η κακιά νότια, η οποία, μάλιστα, εμποδίζει την ανάπτυξη της πρώτης.
2. Υιοθετεί ακραίες απόψεις για τα εθνικά θέματα που συνοψίζονται στη φράση "πας μη Έλλην, βάρβαρος".
3. Επιβαιβεώνει σε κάθε ευκαιρία την πίστη του στο Θεό και την εκκλησία.
4. Αναπαράγει την αντίληψη περί μιας άμορφης και απροσδιόριστης μάζας λαού. Δέχεται κριτική μόνο από αυτή, ενώ ο ίδιος κρίνει τα πάντα και τους πάντες.
5. Δεν χάνει, επίσης, ευκαιρία να προβάλει την ιδιαίτερη σχέση του με τον πρωθυπουργό, προβάλλοντας, μάλιστα, τον εαυτό του σαν σύμβουλο του Καραμανλή.
6. Καταφεύγει σε ψευτοεπιχειρήματα, ακυρώνοντας με ειρωνικά σχόλια όποιον τολμήσει να τα αμφισβητήσει. Συνήθως, όποιος διαφωνεί μαζί του κρίνεται αυτόματα ανθέλληνας, άπατρις και ανάξιος λόγου.
7. Υποτιμά εμμέσως το ρόλο της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, σχολιάζοντας μονίμως τα φυσικά κάλη των συνομιλητριών του με ύφος greek lover.

Είναι, λοιπόν, λογικό το γεγονός ότι ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω το πως είναι δυνατόν να εκλέγεται με τετοια ποσοστά.. Προφανώς, τα παραπάνω έχουν αποτέλεσμα σε μία μερίδα κοινού, αλλά πάντα θεωρούσα αυτούς τους ανθρώπους μειοψηφία. Δυστυχώς, έκανα λάθος... Αλλά, ρε παιδιά-τηλεπαρουσιαστές, κόψτε επιτέλους αυτό το "νομάρχης μας": Δεν είναι νομάρχης όλων μας. Σίγουρα, δεν είναι δικός μου! Είναι, αποκλειστικά, νομάρχης της τηλεόρασης και τίποτα παραπάνω. Θα πρότεινα, λοιπόν, να μεταπηδήσει ο νομάρχης στην τηλεόραση (ίσως ως παρουσιαστής του Αυτιά, ταιριαστό ζευγάρι ε;), δίνοντας τη θέση του σε κάποιον που θα ασχολείται με τα θέματα που απασχολούν τους κατοίκους του νομού. Έτσι μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι όλοι!!!

"Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας"

Στη μνήμη της Αμαλίας ένα χρόνο μετά:

25.05.07: Η Αμαλία Καλυβίνου πεθαίνει μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα χέρια του Ε.Σ.Υ.

Η οργή όλων μας ξεχειλίζει. Οπως και η Αμαλία, ευγνωμονούμε τους γιατρούς εκείνους που υπερβάλλουν εαυτόν και τιμώντας το λειτούργημά τους σώζουν ζωές. Αλλά όπως κι εκείνη, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ΟΧΙ!" σε κάθε γιατρό που απαιτεί φακελάκι και σε κάθε γραφειοκρατικό κώλυμα που μας στερεί την ισότιμη, έγκαιρη και ολοκληρωμένη περίθαλψη.

01.06.07: Ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας.

Η κίνηση "Για την Αμαλία" ήταν ο πρώτος και πιο αυθόρμητος διαδικτυακός ακτιβισμός, με κοινή δημοσίευση στα μπλογκς, καταιγισμό e-mails στους αρμόδιους και διεθνή ενημέρωση. Η διαμαρτυρία για την κατάντια της ιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας αγκαλιάστηκε από χιλιάδες κόσμου (σχετικού αλλά και άσχετου με τα μπλογκς), δημιούργησε είδηση στα ΜΜΕ και προκάλεσε πολιτικό ενδιαφέρον.

Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Οσο έτρεχε η συλλογή υπογραφών στο κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Αμαλία/Για την Υγεία», το δημόσιο ενδιαφέρον στράφηκε στις πυρκαγιές και τις επερχόμενες εκλογές. Το θέμα γρήγορα μπήκε στις καλένδες κι από τότε μέχρι σήμερα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Aκόμη και κάποιες υποσχετικές εξαγγελίες των ημερών, εξανεμίστηκαν αμέσως μετά τις εκλογές.

«Η επανίδρυση του Ε.Σ.Υ.» αποτελεί αυτή τη στιγμή ανέκδοτο, πέραν κομματικών στεγανών. Η δημόσια περίθαλψη βρίσκεται σε χειρότερη θέση από πέρισυ. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

* ελλείψεις κρεβατιών σε ΜΕΘ (μονάδες εντατικής θεραπείας) που στοιχίζουν τη ζωή σε 3.000 συνανθρώπους μας το χρόνο,
* βρέφη και παιδιά που πεθαίνουν από ελλείψεις σε ασθενοφόρα,
* μεταγγίσεις αίματος που πραγματοποιούνται χωρίς παρουσία γιατρού ή/και ελέγχους,
* γιατροί που κρατούν κρεβάτια για «δικούς» τους ασθενείς στερώντας θέσεις από «λίστες» αναμονής,
* γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό που δεν επαρκούν (οι διαδικασίες π.χ. για προσλήψεις 6.000 νοσηλευτών και 4.500 γιατρών ακόμη εκκρεμούν, καθώς δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα κονδύλια στον προϋπολογισμό), με αποτέλεσμα το να καταδικάζονται οι ασθενείς σε ελλειπή φροντίδα και ο υπάρχον εξοπλισμός σε αχρηστία,
* πλήρη απουσία ουσιαστικού και αποτελεσματικού σχεδιασμού εφημεριών κι έτσι το φακελάκι να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ,
* τεράστια ελλείμματα στα νοσοκομεία που επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος χωρίς να υπάρχει έλεγχος των οικονομικών τους,
* σταδιακή «έξοδο» του ΙΚΑ από τον χώρο της νοσοκομειακής περίθαλψης και την εκμετάλλευση των υφιστάμενων υποδομών των θεραπευτηρίων από ιδιώτες, να είναι πλέον γεγονός,

και δεν θα μας έφταναν μπλογκς ολόκληρα για να καταγράψουμε την αποσάθρωση του Ε.Σ.Υ.

01.06.08: Ενα χρόνο μετά, η διαμαρτυρία συνεχίζει. Κι όσοι διαμαρτυρόμαστε εξακολουθούμε να θεωρούμε πως δεν εκπροσωπούμε κανέναν πέρα από τους εαυτούς μας. Δεν ενδιαφερόμαστε για την προσωπική μας προβολή, ούτε ανήκουμε σε κάποιο "κίνημα μπλόγκερς" (το οποίο δεν υφίσταται σαν έννοια, απλώς βόλεψε να ονομαστεί από τα μήντια έτσι). Αυτά που μας ενώνουν είναι η οργή για το ότι η Αμαλία δεν ήταν η πρώτη, και η βεβαιότητα ότι δεν θα είναι η τελευταία. Δεν πάει άλλο!

Θέλουμε να μην ζήσουν άλλοι άνθρωποι αυτά που τράβηξε η Αμαλία. Να μην ζήσουν όσα έζησαν και ζουν ακόμη τόσοι άλλοι ασθενείς που καταταλαιπωρούνται στο Ε.Σ.Υ. Θέλουμε την εξυγείανση του συστήματος, μέρος του οποίου είμαστε φυσικά κι εμείς οι ίδιοι (ποιοί και πόσοι αλήθεια αντιστέκονται στο φακελάκι ή στην παραβίαση της «λίστας», ειδικά εάν υπάρχει «μέσον»;). Θέλουμε ν’αλλάξει η νοοτροπία και των δύο πλευρών και να σταματήσει η διαφθορά, η εκμετάλλευση και η απαξίωση.

Αυτός είναι ο τελικός σκοπός: να αλλάξει η νοοτροπία.

Κάτι που δυστυχώς δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο από την πρώτη ώρα που ταχθήκαμε σε αυτή την κίνηση. Η ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών αποτύπωσε με διαφάνεια και σε ικανοποιητικό βαθμό (απ’ό,τι φάνηκε από το δημόσιο διάλογο στο μπλογκ «Για την Υγεία») τα ζητούμενα, αλλά παρ’όλ’αυτά δεν έφερε το αποτέλεσμα που ευχόμασταν.

Τι θα γίνει όμως, θα περιμένουμε να μπούμε πάλι σε προεκλογική περίοδο για να «τσούξει» η ανακίνηση του θέματος; Θα περιμένουμε να δημοσιοποιήσει πάλι κάποιος συνάνθρωπός μας τον πόνο του για να συγκινηθούμε; Θα αδρανούμε μέχρι να πεθάνει κάποιος δικός μας και μετά να καταγγείλουμε δημόσια πρόσωπα και καταστάσεις;

Αρκετά αδρανήσαμε και αφήσαμε να γιγαντωθεί αυτό το σύστημα. Ολοι ξέρουμε τι γίνεται στα νοσοκομεία. Πόσο ακόμη θα το υπομένουμε και θα το ανατροφοδοτούμε με μια αποκοιμισμένη κοινωνική συνείδηση; Το πρόβλημα είναι καθημερινό, το ζούμε όλοι μας κάποια στιγμή και δεν πρέπει να περιμένουμε πότε θα μας χτυπήσει την πόρτα για να κινητοποιηθούμε. Δεν είναι δυνατόν να σταθούμε αμέτοχοι μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν σε κάτι τόσο θεμελιώδες όπως το δικαίωμα στην Υγεία.

Εύκολη λύση φυσικά δεν υπάρχει. Και για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Η ως τώρα πορεία της διαμαρτυρίας έδειξε ότι ο αρχικός ενθουσιασμός στην Ελλάδα ξεφουσκώνει γρήγορα και η κατάσταση μένει ως έχει. Το πιο εύκολο είναι να πούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι σημαντικό, να τα παρατήσουμε και να γυρίσουμε στο βόλεμα και τη λήθη.

Οσο όμως υπάρχουν όλοι εκείνοι που γονατίζουν από το Ε.Σ.Υ, π.χ. οι χαμηλόμισθοι και οι συνταξιούχοι, που περιμένουν στις ουρές του ΙΚΑ με τις ώρες, ή τα παιδιά που στοιβάζονται και τα «ξεπετάνε», συνάνθρωποί μας εγκλωβισμένοι χωρίς ελπίδα ή τρόπο αντίδρασης, εμείς που έχουμε φωνή, θα κάτσουμε στ’αυγά μας;

Δεν μπορούμε να μην φωνάξουμε για λογαριασμό τους.

Γι’αυτό θέλουμε να ξαναθυμηθούμε τα αιτήματά μας:

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

Αναλυτικά το κείμενο της ηλεκτρονικής διαμαρτυρίας εδώ.

Καλούμε όλους όσους θέλουν να συμμετάσχουν στην κίνηση να ενώσουν τη φωνή τους στη δική μας με τα εξής βήματα:

1. Ανεβάζουμε το κείμενο αυτό και τα σχετικά με την αιμοδοσία μπάννερς στα μπλογκς μας την 1η Ιουνίου 2008.

2. Υπογράφουμε στο http://www.gopetition.com/online/12922.html αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, και παροτρύνουμε φίλους, γνωστούς και συνεργάτες να υπογράψουν κι εκείνοι.

3. Στέλνουμε με SMS το εξής μήνυμα:

«Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Αμαλίας και τίποτα δεν άλλαξε στο Ε.Σ.Υ. Υπόγραψε το διαδικτυακό κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Υγεία» στο www.gopetition.com/online/12922. Προώθησε το σε όσους γνωρίζεις. Και ΔΩΣΕ ΑΙΜΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.»

4. Συμμετέχουμε σε εθελοντική αιμοδοσία στο πλησιέστερό μας νοσοκομείο (ακολουθούν στοιχεία αιμοδοτικών κέντρων).

"Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας" - Κέντρα αιμοδοσίας

* ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ (Ε.ΚΕ.Α.)
ΤΗΛ.ΚΕΝΤΡΟ: 210-2410000, 210-2410100, 210-2410119

* ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΣ(Ε.Κ. Π.Π.Α.)
ΓΡ. ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΗΣ: 210-2410165, 210-2410109

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ / ΚΕΝΤΡΑ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ

1 Γ.Ν. ΝΙΚΑΙΑΣ "ΑΓ.ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ": 2104914216 2104253179
2 ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΕΙΟ: 2108843381 2108830445
3 Γ.Ν.ΑΘΗΝΑΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ: 2107774833 2107702959
4 Γ.Ν. ΑΘΗΝΑΣ Γ.ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ: 2107778859 2107796209
5 Γ.Ν. ΑΘΗΝΑΣ ΑΜ.ΦΛΕΜΙΓΚ: 2108048950 2108044274
6 Γ.Ν. ΠΑΤΡΩΝ ΑΓ.ΑΝΔΡΕΑΣ: 2610223812 2610227075
7 ΠΑΝ.Γ.Ν.ΠΑΤΡΩΝ-ΡΙΟΥ: 2610999669 2610991991
8 Γ.Ν.ΛΑΡΙΣΑΣ: 2410234417 2410234417
9 Γ.Ν.ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ: 2651080424 2651080424
10 Γ.Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ: 2810214484 2810214459
11 Γ.Ν. ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ: 2310846291 2310892602
12 Γ.Ν.ΑΘΗΝΑΣ ΛΑΪΚΟ: 2107771138 2107779774
13 Π.Γ.Ν.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ: 2551075001 2551075020
14 ΠΓ.Ν.ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΑΧΕΠΑ: 2310993111 2310993401

ΣΤΑΘΜΟΙ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ Α΄ΤΑΞΗΣ

1 Γ.Ν. ΑΘΗΝΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ: 2107218685 2107201314
2 Γ.Ν. ΑΘΗΝΑΣ ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ: 2108039495 2106137328
3 Γ.Ν.ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΤ: 2106280346 2108012799
4 Γ.Ν. ΠΑΙΔΩΝ ΑΓ. ΣΟΦΙΑ: 2107703789 2107797649
5 ΑΝΤΙΚ.Γ.Ν.ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕΤΑΞΑ: 2104511459 2104599385
6 Ι.ΚΑ. ΑΘΗΝΑΣ-ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ 6: 2105233127 2105236571
7 Γ.Ν. ΑΣΚΛΗΠΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ: 2108953770 2108958840
14 ΝΟΣ.Ι.Μ.Τ. ΣΤΡΑΤΟΥ (ΝΙΜΙΤΣ): 2107246023 2107237578
8 Π.Γ.Ν.ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΖΑΝΕΙΟ: 2104513674 2104592757
9 Ν.Α.Γ.Ν.ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΑΓ.ΠΑΥΛΟΣ: 2310493580 2310451727
10 Γ.Ν.ΒΟΛΟΥ: 2421035772 2421036870
11 Γ.Ν.ΕΔΕΣΣΑΣ: 2381027441 2381023465
12 ΠΑΝ.Γ.Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ: 2810392481 2810392084
13 ΠΑΝ. Γ.Ν.ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ: 2651099459 2651046618
14 Ν.Γ.Ν.ΚΑΒΑΛΑΣ: 251030777 251030777
15 Ν.Γ.Ν.ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ: 2721046000 2721046153
16 Γ.Ν.ΚΑΒΑΛΑΣ: 2510830777 2510837853
17 .Γ.Ν.ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ: 2721046153 2721046155
18 Γ.Ν.ΚΕΡΚΥΡΑΣ: 2661033793 2661046106
19 Γ.Ν. ΚΟΖΑΝΗΣ: 2461067641 2461067641
20 Γ.Ν.ΚΟΡΙΝΘΟΥ: 2741042111 2741020529
21 Γ.Ν.ΡΟΔΟΥ: 2241080392 2241080026
22 Ν.Γ.Ν.ΣΕΡΡΩΝ: 2321094643 2521094638
23 Γ.Ν.ΧΑΝΙΩΝ: 2821022501 2821072940
24 Γ.Ν.ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ "ΘΡΙΑΣΙΟ": 2105334177 2105551526


ΣΤΑΘΜΟΙ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ Β΄ΤΑΞΗΣ

1 Γ.Ν. ΠΑΙΔ. ΑΘΗΝΑΣ ΑΓ.ΚΥΡΙΑΚΟΥ: 2107785105 2107774127
2 Γ.Ν.ΑΘΗΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: 2107770501 2107776321
3 ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ ΝΟΣ.ΑΘΗΝΑΣ: 2107230785 2107211007
4 Γ.Ν.ΑΘΗΝΑΣ ΑΓ. ΟΛΓΑ: 2102752469 2102756371
5 ΑΝΤΙΚ.Ν.ΑΓ.ΣΑΒΒΑΣ: 2106430038 2106420146
6 Γ.Ν.ΑΘ. ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟ-ΜΠΕΝΑΚΕΙΟ: 2106414000 2106910263
7 ΑΝΤΙΚ.Γ.Ν.ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ: 2310898276 2310845514
8 Γ.Ν.ΑΡΓΟΥΣ: 2751067858 2751024644
9 Γ.Ν.ΑΡΤΑΣ: 2681022222 2681024814
10 Γ.Ν.ΒΕΡΟΙΑΣ: 2331029600 2331029920
11 Γ.Ν.ΔΡΑΜΑΣ: 2521022809 2521022809
12 Γ.Ν.ΖΑΚΥΝΘΟΥ: 2695042514 2695049242
13 Γ.Ν.ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ: 2441024998 2441026313
14 Γ.Ν.ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ: 2671028754 2671024660
15 Γ.Ν.ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ: 2531057533 2531022515
16 Γ.Ν.-Κ.Υ.ΚΩ: 2242023000 2242022125
17 Γ.Ν.ΛΑΜΙΑΣ: 2231056552 2231023012
18 Γ.Ν.ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ: 2631057100 2631057110
19 Γ.Ν.ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ: 2251057700 2251041500
20 Γ.Ν.ΞΑΝΘΗΣ: 2541047417 2541072139
21 Γ.Ν.ΠΥΡΓΟΥ: 2621082329 2621082402
22 Γ.Ν.ΣΑΜΟΥ: 2273083100 2273028968
23 Γ.Ν.ΣΠΑΡΤΗΣ: 2731029107 2731029068
24 Γ.Ν.ΣΥΡΟΥ: 2281096633 2281096570
25 Γ.Ν.ΤΡΙΚΑΛΩΝ: 2431023652 2431037392
26 Γ.Ν.ΤΡΙΠΟΛΗΣ: 2710233554 2710238175
27 Γ.Ν.ΦΛΩΡΙΝΑΣ: 2385045266 2385022175
28 Γ.Ν.ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ: 2371024020 2371023781
29 Γ.Ν.ΧΙΟΥ: 2271044308 2271044311
30 Γ.Ν.ΑΘΗΝΑΣ "Η ΕΛΠΙΣ": 2106445668 2106445668
31 Γ.Ν.ΘΩΡΑΚΟΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΩΤΗΡΙΑ: 2107784585 2107719974
32 1Ο ΝΟΣ.ΙΚΑ ΠΕΝΤΕΛΗΣ: 2108047919 2106138919
33 Γ.Ν.ΠΑΤΗΣΙΩΝ: 2102518660 2102516692
34 Γ.Ν.ΑΙΓΙΟΥ: 2691026435 2691029678
35 Γ.Ν.ΑΜΑΛΙΑΔΑΣ: 2622023983 2622026027
36 Γ.Ν.ΑΜΦΙΣΣΑΣ: 2265029605 2265022086
37 Γ.Ν.ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ: 2382083300 2382026553
38 Γ.Ν.ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ: 2553022011 2553025652
39 Γ.Ν.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ: 2467023039 2467024955
40 Γ.Ν.ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ: 2351057200 2351057200
41 Γ.Ν.ΚΙΛΚΙΣ: 2341038470 2341038626
42 Γ.Ν.-Κ.Υ.ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ: 2761024054 2761022018
43 Γ.Ν.ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ: 2261022222 2261026294
44 Γ.Ν.ΛΕΥΚΑΔΑΣ: 2645025371 2645025377
45 Γ.Ν.ΝΑΟΥΣΑΣ: 2332059200 2332023422
46 Γ.Ν.ΠΡΕΒΕΖΑΣ: 2682046222 2682024837
47 Γ.Ν.ΡΕΘΥΜΝΗΣ: 2831087232 2831058961
48 Γ.Ν.ΓΡΕΒΕΝΩΝ: 2462074560 2462074644
49 Γ.Ν.ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ:2237028117 2237080684
50 Γ.Ν.ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΡΗΤΗΣ: 2841026773 2841026773
51 Γ.Ν.ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑΣ: 2463054000 2463054021
52 251Γ.Ν.Α.: 2107786449 2107786449
53 401 Σ.Ν.: 2107494740 2107494095
54 ΝΑΥΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ: 2107216451 2107218501