Ρόρυ

Αποφάσισα να διακόψω λίγο τις διακοπές μου, για να σας συστήσω το καινούριο μέλος της οικογένειας, το οποίο ακούει στο όνομα Ρόρυ (δες παρακάτω το γιατί). Έχω την τιμή, λοιπόν, να σας παρουσιάσω το τέρας που αυτή τη στιγμή έχει καταλάβει το κρεβάτι μου και αρνείται πεισματικά να κατέβει!

Έτσι άρχισαν όλα

Τη βρήκαμε πριν μία εβδομάδα περίπου, έξω από μία εκκλησία στο χωριό, σε άσχημη κατάσταση, καθώς ο "καλός" χριστιανός που αποφάσισε να την παρατήσει έξω από τον οίκο του Θεού του φρόντισε να της προσφέρει μόνο ένα κουβά νερό που προηγουμένως περιείχε πλαστικό χρώμα. Ο εγκληματίας δεν φρόντισε καν να τον καθαρίσει από τα υπολείμματα του χρώματος, με αποτέλεσμα η μικρή να μην το πλησιάζει καν και να βρίσκεται στα όρια της αφυδάτωσης σύμφωνα με την κτηνίατρο. Έτσι λοιπόν, στις 4 το πρωί άρχισε η επιχείρηση διάσωσης: αφού την προσεγγίσαμε πολύ προσεκτικά για να μην τη φοβίσουμε ακόμα περισσότερο, την "απαγάγαμε" και την κατεβάσαμε στο σπίτι. Αφού την καθαρίσαμε υποτυπωδώς, ήπιε μονορούφι σχεδόν 2 μπουκάλια εμφιαλωμένο νερό και τσάκισε και ένα πιάτο μακαρόνια (το μόνο βρώσιμο που υπήρχε στο σπίτι εκείνη τη στιγμή).

Την επόμενη μέρα επισκέφθηκε με θάρρος (τα χέρια μου το ξέρουν) την κτηνίατρο, η οποία μας ενημέρωσε ότι πρόκειται για ένα σεληνιασμένο κοπριτάκο ενός μόλις έτους! Εμβόλια και αμπούλες για τα τσιμπούρια τα δέχτηκε με δυσκολία, αλλά για το σουλούπωμα το τριχώματος στάθηκε άγαλμα (γυναίκα γαρ!). Τις επόμενες μέρες η ψύχραιμη της οικογένειας (η αδερφή μου δηλαδή) ανέλαβε το αδύνατο-να-το-κάνω-εγώ ξετσιμπούριασμα! Τελικά, ήρθε και έγινε κάτι που θύμιζε σε σκύλο (κοντό οφείλω να ομολογήσω!) και από εκείνη την ώρα έχει δεχθεί άπειρα χάδια και παιχνίδια.

Εξακολουθεί να είναι φοβισμένη (πρέπει να έχει φάει ξύλο από το κάθαρμα που την παράτησε), αλλά σιγά σιγά έχει αρχίσει να μας εμπιστεύεται. Τα σημάδια της εμπιστοσύνης της παρατηρούνται στα χ έρια και τα πόδια μου, τα οποία γέμισαν γρατζουνιές από τα παιχνίδια μας. Σήμερα έπαθε το πρώτο της πολιτισμικό σοκ, αφού για πρώτη φορά αντίκρισε την πρωτεύουσα: η πρώτη προσπάθεια να περπατήσει σε πλακάκι στάθηκε ανεπιτυχής, η γνωριμία με τις γάτες της αυλής μάλλον ήταν καλή, σε αντίθεση με τη γνωριμία της με το air condition που μάλλον δεν το συμπάθησε.

Μα γιατί Ρόρυ;

Το πρώτο βράδυ της μαζί μας ήταν τόσο ήσυχη που θεωρήσαμε ότι υπήρχε η πιθανότητα να μην ακούει. Δεν γάβγιζε καθόλου και δεν αντιδρούσε στους θορύβους που κάναμε για να της τραβήξουμε την προσοχή. Το πρώτο πράγμα που της τράβηξε την προσοχή, δείχνοντάς μας ότι όλα είναι καλά, ήταν το ringtone της αδερφής μου, η οποία έχει επιλέξει ένα κομμάτι του Ρόρυ Γκάλαχερ: Προς τιμή, λοιπόν, του Γκάλαχερ - που της τράβηξε την προσοχή - τη βγάλαμε Ρόρυ!

Λοιπόν, πώς σας φαίνεται;;;

Μισόκλειστο

Μισόκλειστο λόγω διακοπών στο χωριό! Δυστυχώς, δε μπορώ ακόμα να το κλείσω τελείως, καθώς λόγοι ανωτέρας βίας με υποχρεώνουν να περνάω κάποιες (λίγες έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου) ώρες της ημέρας στον υπολογιστή. Έστω κι έτσι, οι διακοπές άρχισαν επίσημα!

Σας έσπασα τα νεύρα;

Αποφάσισα να πειράξω δύο τρία πραγματάκια στο blog και κατέληξα να κάνω τα εξής:

• Πείραξα όλες τις αναρτήσεις με κίνδυνο να βομβάρδισα με κείμενα όσους είναι γραμμένοι στα feeds μου. Συγγνώμη αν είστε ένας από αυτούς.
• Έχασα την τελευταία μου ανάρτηση μαζί με τα σχόλια της... Ζητώ συγγνώμη από τους σχολιαστές... Υπάρχουν πάντως στη βάση του disqus αλλά δεν μπορώ να τα περάσω στη νέα ανάρτηση.

Γενικότερα, αν έκανα κι άλλες βλακείες, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη.

Εκ της διευθύνσεως!

Όστις θέλει οπίσω μου ελθεί

Έγραφα πριν μερικές μέρες για το νέο μέτρο που εισάγει η εγκύκλιος του ΥΠΕΠΘ σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών. Υπενθυμίζω ότι ο υπουργός αποφάσισε ότι πλέον όποιος επιθυμεί να απέχει από το μάθημα των θρησκευτικών δεν υποχρεούται να δηλώνει και τον λόγο. Με λίγα λόγια, η εγκύκλιος αυτή δεν εισάγει τίποτα νέο, παρά μόνο απαλλάσσει κάποιους μαθητές από το να δημοσιοποιούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα που θα μπορούσαν να τους δημιουργήσουν πρόβλημα στο μέλλον. Σε καμία περίπτωση πάντως, δεν καταργείται το μάθημα των θρησκευτικών ούτε επηρεάζεται το πλήρωμα της εκκλησίας: το θέμα αφορά μόνο αυτούς που δεν θα παρακολουθούσαν το μάθημα ούτως ή άλλως.

Η εκκλησία όμως αντιδρά. Για να είμαι, βέβαια, δίκαιος, δεν αντιδρά η εκκλησία στο σύνολό της, αλλά μόνο οι γνωστοί μουτζαχεντίν που δυστυχώς ανήκουν στους κόλπους της. Θεωρώ ότι όποιος κάνει χρήση της κοινής λογικής δεν θα είναι σε θέση να εξηγήσει τις αντιδράσεις αυτές. Αν, όμως, διαβάσουμε με προσοχή τις δηλώσεις του μητροπολίτη Θεσ/νίκης, θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα περίεργα στοιχεία βιώνουν μία τρικυμία εν κρανίω. Το λέω αυτό γιατί ο συγκεκριμένος ιεράρχης μίλησε για δίωξη της εκκλησίας, για κατάργηση των θρησκευτικών και άλλα τέτοια γραφικά. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας ιεράρχης είναι τόσο ανεύθυνος, ώστε να εκφράζει άποψη για κάτι που δεν γνωρίζει. Καταλήγω, λοιπόν, να πιστέψω ότι ψεύδεται συνειδητά και μάλιστα μέσα στον οίκο του Θεού που υποτίθεται ότι πιστεύει. Τα ψεύδη που χρησιμοποίησε για να "αφυπνίσει" τους πιστούς μου θύμισαν τα αντίστοιχα της εποχής των ταυτοτήτων και θεωρώ ότι προδίδουν τον τρόπο που επιθυμούν κάποιοι ιεράρχες να φέρουν στην εκκλησία πιστούς - χρηματοδότες.

Η παντοδύναμη και βαθύπλουτη ελληνική εκκλησία προφανώς δεν μπορεί να δεχθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ασπάζονται τα πιστεύω της ή που ανήκουν σε άλλη θρησκεία ή θρησκευτικό δόγμα. Θεωρεί ότι όλοι είναι υποχρεωμένοι να υφίστανται τον προσηλυτισμό της και να εκχριστιανίζονται υποχρεωτικά! Αν, τώρα, κάποιος δεν θέλει, πρέπει να είναι υποχρεωμένος να στιγματιστεί γι' αυτό. Αν θυμάμαι καλά, όμως, ο ιδρυτής του χριστιανισμού είχε κάνει σαφές ότι μόνο όποιος επιθυμεί τον ακολουθεί. Δεν θυμάμαι να μου δίδαξε κανένας θεολόγος ότι ο Χριστός επιθυμούσε να επιβάλει τον χριστιανισμό με το ζόρι. Πόσο απέχουν, λοιπόν, οι δούλοι Του από αυτά που προσπαθούν να υπερασπιστούν ουρλιάζοντας;

Δωρεά Οργάνων (Τιμής Ένεκεν)

Νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας που να μη συγκλονίστηκε από την ιστορία της δολοφονίας του νεαρού Αυστραλού στη Μύκονο, αλλά και από τη στάση του πατέρα του. Ο άνθρωπος αυτός επέδειξε ένα μεγαλείο ψυχής που ανάλογό του δεν υπάρχει στις μέρες μας (με την εξαίρεση ίσως του Κυρίου Γιαννόπουλου, ιδρυτή του "Χαμόγελου του Παιδιού"). Προς τιμή, λοιπόν, αυτού του πατέρα αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση σχετικά με τη δωρεά οργάνων.

Είναι γνωστό, νομίζω, ότι η χώρα μας βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις διεθνώς αναφορικά με τη δωρεά οργάνων. Όπως φαίνεται από τον παρακάτω πίνακα (πηγη: economist), η Ελλάδα έχει τους λιγότερους δωρητές οργάνων σε σύγκριση με πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Επιπλέον, σύμφωνα με μία παλαιότερη έρευνα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, η χώρα μας έχει δύο αρνητικά ρεκόρ: από τη μία έχουμε τα περισσότερα θανατηφόρα δυστυχήματα κι από την άλλη τους λιγότερους δωρητές οργάνων. Το γεγονός αυτό είναι, ίσως, αποτέλεσμα της άγνοιας και του φόβου μας σχετικά με τη διαδικασία της μεταμόσχευσης. Ο φόβος αυτός είναι αδικαιολόγητος, αφού για να θεωρηθεί κάποιος δότης πρέπει να είναι εγκεφαλικά νεκρός, χωρίς καμία πιθανότητα ανάνηψης.

Ο εγκεφαλικός θάνατος πιστοποιείται από 3 διαφορετικούς γιατρούς - οι οποίοι καμία σχέση δεν έχουν με την όλη διαδικασία της μεταμόσχευσης - και υποδηλώνει ότι ο ασθενής έχει ανάγκη μηχανικής υποστήριξης ώστε να συνεχίζει να "επιζεί". Χωρίς αυτή την υποστήριξη, η νέκρωση των ζωτικών οργάνων θα ήταν απλά θέμα χρόνου. Τότε και μόνο τότε ξεκινούν οι διαδικασίες για τη μεταμόσχευση των οργάνων του θανόντα προς τους λήπτες ασθενείς. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κανείς ότι οι γιατροί θα τον δολοφονήσουν, ώστε να πάρουν τα όργανά του. Εξάλλου, κανένας γιατρός δεν θα σκότωνε τον ασθενή του, για να σώσει έναν άλλο.

Το να γίνει κανείς δωρητής είναι σχετικά εύκολο. Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων μας ενημερώνει ότι έχουμε τις εξής επιλογές:

• Υποβολή αίτησης σε Κ.Ε.Π.
• Αποστολή email στο eom@eom.gr, ώστε να μας αποστείλουν τη σχετική αίτηση, την οποία εμείς, αφού συμπληρώσουμε, τη στέλνουμε ταχυδρομικά στη διεύθυνση Αναστασίου Τσόχα 5, Αθήνα, ΤΚ 11521 ή με fax στο 2107255066.
  
• Μέσω τηλεφωνικής αίτησης αποστολής της φόρμας στα τηλέφωνα 1147, 2106471200, τα οποία λειτουργούν όλο το 24ωρο (!). Αφού μας στείλουν τη φόρμα και τη συμπληρώσουμε, τη στέλνουμε είτε ταχυδρομικά είτε μέσω fax. Δυστυχώς, δεν υπάρχει η δυνατότητα ηλεκτρονικής δήλωσης, καθώς η Αρχή Προστασίας Δεδομένων δεν αναγνωρίζει τη νομική ισχύ της.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ το πρώτο πράγμα που θα κάνω τη Δευτέρα το πρωί θα είναι να επισκεφθώ ένα Κ.Ε.Π. και να συμπληρώσω τη δήλωση. Ντρέπομαι που δεν το έχω κάνει ήδη και χρειάστηκε ένα τέτοιο περιστατικό για να ευαισθητοποιηθώ. Ποτέ δεν είναι αργά όμως.

----
Πηγές - Σύνδεσμοι:

• Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων
• Σύνδεσμος Αιμοδοτών - Δωρητών Οργάνων "Κωστάκης Μεσογίτης"
• Εθελοντικός Σύνδεσμος Δωρητών Οργάνων Σώματος
• The International Association for Organ Donations
• European Transplant Coordinators Organization

Τελειώνει ο Μεσαίωνας;

Να και μια ευχάριστη έκπληξη μέσα στο καλοκαίρι: πλέον, κάθε μαθητής μπορεί να επιλέγει τη μη συμμετοχή του στο μάθημα των θρησκευτικών χωρίς να χρειάζεται να αποκαλύψει τους λόγους της απόφασής του. Επιτέλους, γίνεται ένα βήμα προς ένα καλύτερο και δικαιότερο σχολείο. Κατά τη γνώμη μου, το βήμα είναι μικρό, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία για ριζικότερες αλλαγές, τις οποίες έχει μεγάλη ανάγκη το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα μας.

Αρχικά, θεωρώ ότι το μάθημα των θρησκευτικών δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται σχολικό μάθημα. Ουσιαστικά πρόκειται για κατήχηση και δεν θεωρώ ότι το σχολείο πρέπει να έχει το ρόλο του κατηχητή. Δεν μπορεί το εκπαιδευτικό σύστημα να γίνεται παράρτημα της εκκλησίας αποκλείοντας - έστω και ένα δίωρο τη βδομάδα - μία μερίδα μαθητών από την εκπαιδευτική διαδικασία. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα. Μη βιαστείτε κάποιοι να τους στείλετε στην πατρίδα τους αν δεν τους αρέσει εδώ! Σκεφτείτε πόσοι Έλληνες δεν είναι ορθόδοξοι και δεν μπορούμε να τους διώξουμε!

Επιπλέον, μία τέτοια κατάργηση δεν θα αποτελούσε παραβίαση των δικαιωμάτων των ορθόδοξων μαθητών, αφού ακόμα και σήμερα υπάρχουν τα λεγόμενα "κατηχητικά" που λειτουργούν στις εκκλησίες, τα οποία θα μπορούσαν να διδάξουν τις αρχές της Ορθοδοξίας σε όσους μαθητές το επιθυμούν. Αντίθετα, θα ήταν πολύ χρήσιμο για τους μαθητές να διδάσκονταν ένα μάθημα θρησκειολογίας, το οποίο θα παρουσίαζε ψύχραιμα και ουδέτερα τις βασικές αρχές και την ιστορία των ανά τον κόσμο θρησκειών, καθώς επίσης και την ψυχολογία και την κοινωνιολογία του θρησκευτικού φαινομένου στο σύνολό του.

Εκτός, όμως, από το μάθημα αυτό καθ' αυτό, το σχολείο πρέπει να αυτονομηθεί πλήρως από την εκκλησία, καταργώντας κάποιες αναχρονιστικές, κατά τη γνώμη μου, διαδικασίες. Γιατί τι να το κάνω αν μπορώ να απέχω από το μάθημα των θρησκευτικών, αλλά είμαι υποχρεωμένος να παρίσταμαι στον αγιασμό κατά την έναρξη του σχολικού έτους ή να υφίσταμαι τη διαδικασία την προσευχής κάθε πρωί. Είναι και αυτά ένα είδος προσηλυτισμού και διαχωρισμού της μαθητικής κοινότητας. Επίσης, και οι επισκέψεις ιερωμένων για την τέλεση του μυστηρίου - σύμφωνα με την εκκλησία - της εξομολόγησης μέσα στα σχολεία είναι κάτι που δεν συνάδει με την εκπαιδευτική διαδικασία. Είναι ακόμα ένα παράδειγμα μετατροπής των σχολικών μονάδων σε υποκαταστήματα των εκκλησιών. Εξάλλου, ευτελίζεται και το ίδιο το μυστήριο, αφού όλοι ξέρουμε τους λόγους που οδηγούν τους μαθητές να συμμετέχουν σε αυτό...

Τέλος, ακόμα ένα θέμα πιστεύω ότι είναι η παρουσία των εικόνων μέσα στις σχολικές αίθουσες. Τι σκοπό επιτελούν; Γιατί πρέπει να υπάρχουν μέσα στις τάξεις θρησκευτικά σύμβολα; Σκεφτείτε πως θα νιώθατε αν το παιδί σας ήταν αναγκασμένο να παρακολουθεί τα μαθήματά του μέσα σε μια τάξη που στους τοίχους της θα υπήρχαν αποσπάσματα από το Κοράνι ή εικόνες του Βούδα. Τα θρησκευτικά σύμβολα ανήκουν στους θρησκευτικούς χώρους, όχι στις σχολικές τάξεις ή στους τοίχους της εφορίας.

Ίσως να ζητάω πολλά. Νομίζω, όμως, ότι ζητάω τα απαραίτητα. Πάντως αυτή η κίνηση του ΥΠΕΠΘ είναι μία καλή αρχή. Είναι ένα δείγμα ότι επιτέλους αρχίζουν τα πράγματα να βελτιώνονται. Βοηθά, βέβαια, και το γεγονός ότι πλέον η ιεραρχία της εκκλησίας έχει υιοθετήσει μία ψύχραιμη στάση και γνωρίζει καλά το ρόλο της. Ο Μεσαίωνας μπορεί να μην τελείωσε, αλλά ίσως ζούμε την αρχή του τέλους του...