Αλλαγή σελίδας

Έφτασε η ώρα… Σήμερα έχω το τελευταίο ιδιαίτερο της ζωής μου (ελπίζω). Τα τακτοποίησα όλα, βρήκα αντικαταστάτες – καθηγητές και γυρνάω σελίδα… Από Δευτέρα σε νέα δουλειά, νέο περιβάλλον, καινούρια πράγματα να μάθω. Την είχα ανάγκη αυτή την αλλαγή. Δεν νομίζω ότι θα άντεχα για πολύ ακόμα στο χώρο αυτό^. όχι ότι δεν μου άρεσε (κάποτε τουλάχιστον), απλώς αυτοματοποιήθηκα και έχασα κάθε ενδιαφέρον.

Όταν το καλοκαίρι αποφάσισα να παραιτηθώ από το φροντιστήριο που δούλευα, χωρίς να έχω τίποτα να με περιμένει, ήξερα ότι έπαιρνα ένα τεράστιο ρίσκο. Ένα ρίσκο που δεν ήξερα που θα με βγάλει. Τελικά και ίσως επειδή τα καλύτερα έρχονται όταν δεν το περιμένεις, με έβγαλε κάπου που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα είχα φανταστεί.

Βρέθηκα σε μια δουλειά (λεπτομέρειες στο μέλλον ίσως) που συνδυάζει όλα μου τα ενδιαφέροντα σε ένα ιδανικό πακέτο. Δεν αμφιβάλλω: έχω πολύ δρόμο και πολύ κόπο μπροστά μου, αλλά έχω τόση όρεξη που αυτό μου φαίνεται ως ένα από τα πλέον θετικά της νέας μου ζωής.

Όταν ήμουν στο κενό, υποσχέθηκα στην κοπέλα μου ότι, αν έβρισκα μια δουλειά που θα μου έδινε την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση που ζητούσα, δεν θα γκρίνιαζα ποτέ ότι αργεί το Σαβ/κύριακο, το καλοκαίρι, η επόμενη αργία. Δεν θα έλεγα ποτέ “βαριέμαι να πάω ρε γαμώτο σήμερα”. Αυτή την υπόσχεση θέλω πάση θυσία να την τηρήσω. Το μόνο που θέλω να πάρω μαζί μου από την προηγούμενη σελίδα της ζωής μου είναι αυτή η υπόσχεση.

Κατά τ’ άλλα τον επόμενο μήνα με περιμένουν αρκετές ώρες μέσα σε αεροπλάνα και σεμινάρια, αρκετές γνωριμίες με ανθρώπους από όλη την Ευρώπη, δουλειά, δουλειά και δουλειά. Πρώτη φορά στη ζωή μου ανυπομονώ να έρθουν η Δευτέρα και η Τρίτη και η Τετάρτη…

Καλή μου αρχή, λοιπόν. Ελπίζω να με βλέπεις και εσύ από εκεί που είσαι και να χαίρεσαι… Λίγους μήνες υπομονή αν έκανες…

Καθώς περνάει ο καιρός!

Κινητό έχεις; (1999-2000)

Facebook έχεις; (2007-2008)

Βενζίνη έχεις; (Σήμερα, update: χθες)

Αυτό θα πει εξέλιξη!

Τι το θες το αρχαίο;

Στη χθεσινή εκπομπή του Χατζηνικολάου (22/9), η οποία είχε να κάνει με το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου (ή Βατοπεδίου αν προτιμάτε), αποδείχθηκε για ακόμα μια φορά ότι κάποιοι απ’ αυτούς που δουλεύουν στην τηλεόραση είναι στην καλύτερη περίπτωση ημιμαθείς. Συγκεκριμένα, ο υπεύθυνος να γράφει τους τίτλους που εμφανίζονται στο κάτω μέρος της οθόνης, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει μία από τις πιο γνωστές φράσεις των Ευαγγελίων και, συγκεκριμένα, το “νίπτω τας χείρας μου”^. έλα, όμως, που δεν του βγήκε!

Συγκεκριμένα, η φράση εμφανίστηκε αρχικά ως εξής:

“νίπτει τα χήρας του” το Άγιο όρος [...]

Τα λάθη νομίζω εξόφθαλμα: το χείρας με “η” , ενώ το άρθρο είναι ουδέτερο αντί για θηλυκό όπως θα έπρεπε. Στην αρχή, θεώρησα ότι επρόκειτο περί λάθους λόγω κεκτημένης ταχύτητας, αλλά ο τίτλος παρέμεινε έτσι για αρκετή ώρα, γεγονός που με έκανε να πιστέψω ότι επρόκειτο για ένα λάθος που οφειλόταν στην αμάθεια του γράφοντος.

Μετά, λοιπόν, από αρκετή ώρα κάποιος το πρόσεξε και, προφανώς, ζήτησε από τον υπεύθυνο να το διορθώσει. Και τότε η φράση εμφανίστηκε έτσι:

“νίπτει τα χείρας του” το Άγιο όρος [...]

Ναι μεν διορθώθηκε η ορθογραφία της λέξης και βεβαιωθήκαμε ότι το Άγιο Όρος νίπτει τα χέρια του και όχι κάτι άλλο, αλλά το γένος παρέμεινε ουδέτερο, αποδεικνύοντας ότι εκτός από αμαθής, ο γράφων τους τίτλους της συγκεκριμένης εκπομπής δεν έχει και καμία αίσθηση της γλώσσας. Τελικά, η φράση διορθώθηκε μετά από λίγο, αλλά το κακό είχε γίνει.

Και μια που μιλάμε περί γλώσσας και ενημερωτικών εκπομπών, έχω ακόμα μία παρατήρηση: κύριοι κειμενογράφοι των ενημερωτικών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων πάρτε λίγο πιο χαλαρά τη χρήση των εισαγωγικών σε αυτά που γράφετε! Δεν χρειάζεται κάθε φορά που χρησιμοποιείτε μία μεταφορά να την βάζετε εντός εισαγωγικών, ειδικά όταν είναι παγιωμένη^. τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα μόνο όταν γίνεται αδόκιμη χρήση μίας λέξης ή μίας φράσης. Χαλαρά, λοιπόν!

Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω ούτε για να το παίξω έξυπνος, ούτε γιατί θεωρώ ότι όλος ο κόσμος πρέπει να ξέρει απ’ έξω τον Όμηρο από το πρωτότυπο για να θεωρηθεί μορφωμένος. Αλλά, θεωρώ ότι θα έπρεπε, τουλάχιστον, οι υπεύθυνοι των τηλεοπτικών σταθμών να επιλέγουν πιο προσεκτικά τους ανθρώπους που χειρίζονται τη γλώσσα και φτιάχνουν (ή καταστρέφουν) την εικόνα του σταθμού τους.

Αφιερωμένο

Σήμερα, με περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη στον greader μου: μία από τις αγαπημένες μου ιστολόγους αποφάσισε να σταματήσει να γράφει. Μας αποχαιρέτησε με λίγα λόγια… Θα μου λείψεις Mara Lisha… Όποτε θες, πέρνα από εδώ τουλάχιστον να λες ένα γεια…

Σε αποχαιρετώ όπως περίπου σου πρωτοσυστήθηκα:

Έρεβος – Κική Δημουλά

Σκύβοντας πάνω
ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση
στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,
θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος
τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους
θὰ κλαίει.

Περπατώντας στο δρόμο με τις λεύκες

Εχθές, μου δόθηκε η ευκαιρία να δω τον κόσμο από μία θέση στην οποία είχα καιρό να βρεθώ: αυτή του πεζού. Έχοντας το αυτοκίνητο στο συνεργείο, αναγκάστηκα να κινηθώ στην Αθήνα μακριά από την προστασία που σου προσφέρουν οι λαμαρίνες και πραγματικά τρόμαξα. Τρόμαξα γιατί συνειδητοποίησα ότι το να διασχίσεις 100 μέτρα στο κέντρο της πόλης είναι ένας πραγματικός άθλος, ο οποίος απαιτεί αρετή και τόλμη και πρέπει να το ζήσεις για να το καταλάβεις.

Βρισκόμενος στη Θησέως (ή Ελ. Βενιζέλου, όπως είναι το επίσημο όνομά της), η οποία είναι ο κεντρικότερος δρόμος της Καλλιθέας και μία από τις σημαντικότερες αρτηρίες της Αθήνας, χρειάστηκα πάνω από 5 λεπτά για να καταφέρω να τη διασχίσω από μία διάβαση πεζών. Εδώ νομίζω ότι πρέπει να διευκρινίσω ότι ο συγκεκριμένος δρόμος καμία σχέση δεν έχει με τη 5th Avenue! Δεν βρέθηκε ούτε ένας οδηγός να μου παραχωρήσει την προτεραιότητα που δικαιωματικά μου άνηκε, όντας σε διάβαση πεζών. Το χειρότερο είναι ότι όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να εκβιάσω την παραχώρηση αυτή, κινδύνευσα να βρεθώ στο ΚΑΤ, αφού μία κοπελίτσα που με το ένα χέρι κρατούσε το τιμόνι ενός τζιπ και με το άλλο το κινητό της αποφάσισε ότι θα έπρεπε να επιταχύνει, έτσι ώστε ή να με πάρει μαζί της ή να μου κόψει τη μαγκιά!

Με τρόμαξαν επίσης και τα άδεια βλέμματα των οδηγών. Κοίταζαν τον δρόμο μπροστά (όσοι τον κοίταζαν δηλαδή) σαν να έβλεπαν ένα πεδίο μάχης, το οποίο έπρεπε πάση θυσία να κατακτήσουν, πριν τους προλάβει κάποιος άλλος. Δεν μπορεί όλοι να βιάζονταν τόσο. Είναι θέμα γοήτρου τύπου “είμαι καλύτερος από εσένα, θα περάσω πρώτος”; Είναι θέμα ελλιπούς παιδείας; Δεν ξέρω… Ξέρω αυτό που είδα.

Αυτό, όμως, που με τρόμαξε περισσότερο είναι το γεγονός ότι σε αυτά τα άδεια βλέμματα αναγνώρισα και το δικό μου. Αναγνώρισα τη μανία που με πιάνει όταν βρίσκομαι στη θέση του οδηγού. Αναγνώρισα τον πανικό μου να προλάβω, να προλάβω κάτι που δεν υπάρχει. Κι αυτό δεν μου άρεσε.

Κτηνωδία

Ο teleologikos στο plurk μας ενημέρωσε για το περιστατικό που ανέδειξε το blog Chocorello, από το οποίο αντιγράφω αυτούσια τα παρακάτω (συμπεριλαμβανομένης και της ανωτέρω φωτογραφίας):

Πρωί πρωί στην Κορώνη την Κυριακή που πέρασε (σημ. η ανάρτηση δημοσιεύτηκε την 1/9/2008).
Ένα παπί με δυο μαλάκες, σέρνουν επί χιλιόμετρα τρεις νεκρές αλεπούδες.
Οι τουρίστες έχουν φρικάρει εντελώς.
Έλεος δηλαδή, τι μαγκιά είναι αυτή;
Δεν είμαι κάνας ψυχασθενής - οικολόγος με παρωπίδες, αλλά ότι και να 'καναν οι αλεπούδες το να περιφέρονται νεκρές ως έπαθλα, πολιτισμό δεν δείχνει.

Ειλικρινά δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου... Πόσο κτήνος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος(;) ; Αυτό δεν είναι ποινικό αδίκημα; κι αν όχι, γιατί; Η συμπεριφορά αυτή δεν υποδηλώνει διεστραμμένη ψυχοσύνθεση; Μήπως ήρθε η ώρα να το πάρουμε λίγο πιο σοβαρά το πρόβλημα;

Χωρίς χορηγούς, χωρίς φάρμακα, χωρίς όρια

Ταϊγανίδης Χαράλαμπος (Κολύμβηση)

Δημόγλου Αλεξάνδρα (Στίβος)

Μάμαλος Παύλος (Άρση Βαρών)

Καραγιάννη Ανθή (Στίβος)

Σταματούλα Μαρία (Στίβος)

Πρώτος Ιωάννης (Στίβος)

Πολυχρονίδης Γρηγόριος (Boccia)

Καπελλάκης Γρηγόριος (Κολύμβηση)

Μπαράκας Αθανάσιος (Στίβος)

Σταθελάκος Πασχάλης (Στίβος)

Fernades Che Jon (Στίβος)

Τσίου Αθανάσιος (Στίβος)

Ταμπάξης Χρήστος (Κολύμβηση)

Κατσαρός Ανδρέας (Κολύμβηση)

Κι ακόμα δεν τελειώσαμε... (Πηγή: Paralympic Games, official site)

Γκρεμίστε τα τείχη, δεν τα χρειαζόμαστε πια!

Απορία: Αν ο Phelps είναι φαινόμενο, ο Ταϊγανίδης τι είναι;

Οι 50 των Βρυξελλών και οι αντιδράσεις

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε όσοι ασχολούμαστε με το blogging την ιστορία με τους 50 των Βρυξελλών. Εν συντομία, μετά από πρόσκληση δύο Ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ (Λαμπρινίδης και Ματσούκα) κάποιοι Έλληνες ιστολόγοι επισκέφθηκαν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να συμμετάσχουν σε μία συνάντηση με θέμα <<Προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δικαιωμάτων του καταναλωτή στην Ε.Ε. την εποχή του Internet>> (για περισσότερες πληροφορίες δείτε τη σχετική ανάρτηση της Magica που συμμετείχε στο ταξίδι). Η αποδοχή της πρόσκλησης από τους bloggers προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις από πολλούς άλλους, οι οποίοι, λίγο ως πολύ, τους κατηγόρησαν ότι ξεπουλήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ, ότι είναι κομματόσκυλα (sic), ότι πήγαν να φάνε τα λεφτά του απλού Ευρωπαίου φορολογούμενου κτλ..

Κατά τη γνώμη μου, για ακόμα μια φορά έγινε έκδηλη η ανωριμότητα που χαρακτηρίζει την πολιτική σκέψη στη χώρα μας. Εξηγούμαι: δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι μεμπτό για έναν άνθρωπο που ασχολείται ενεργά με τα προβλήματα - ή τα θέματα αν θέλετε - που αφορούν το ίντερνετ να εκμεταλλεύεται μία ευκαιρία πρώτης τάξεως για να ενημερωθεί σχετικά με τη στάση της Ε.Ε. απέναντι σε αυτά. Δεν μπορώ να καταλάβω από που προκύπτει ότι ξεπουλήθηκαν όσοι συμμετείχαν. Η γνώση που απέκτησαν οι άνθρωποι αυτοί στις Βρυξέλλες μπορεί να μας βοηθήσει όλους, καθώς, φαντάζομαι, θα φροντίσουν να την καταστήσουν κοινό κτήμα (ήδη έχουν αρχίσει να δημοσιεύονται σχετικές αναρτήσεις, δες σχετικά: magica, arkoudos, metablogging, Nylon). Προς τι, λοιπόν, οι κατηγορίες;

Αν το λεγόμενο "κίνημα των bloggers" ήταν υπαρκτό και όχι μια απλή φαντασίωση, τότε όλοι μας θα έπρεπε να στηρίξουμε το ταξίδι αυτό. Οι αντιδράσεις, νομίζω, κατέδειξαν ότι το blogging στην Ελλάδα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ακόμα ένα πεδίο αντιπαράθεσης της συμβατικής πολιτικής σκηνής. Φυσικά και υπήρχαν ανάμεσα σε όσους ταξίδεψαν άτομα προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν θα ήταν παράλογο για ένα κόμμα να αποκλείσει άτομα του χώρου του από κάτι τόσο σημαντικό; Δεν θα ήταν παράλογο να μην φροντίσουν να ενημερώσουν τα άτομα, των οποίων ο ρόλος στο ΠΑΣΟΚ είναι αυτός ακριβώς (βλ. πχ Vrypan). Από την άλλη, είμαστε τόσο ανώριμοι που δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι η πρόσκληση δεν αφορούσε πολιτικά χρώματα, αλλά ιστολόγους με κάποια δείγματα γραφής στο χώρο.

Κατά τ' άλλα, δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευσή μου από κάποιες αναρτήσεις συμμετεχόντων μετά το ταξίδι. Η αλήθεια είναι ότι - κατά τη γνώμη μου πάντα - κάποιοι δεν φρόντισαν να εστιάσουν στο ουσιώδες. Υπήρξαν, όμως, αρκετοί (δες ενδεικτικά τους συνδέσμους που δίνω πιο πάνω) που πραγματικά αισθάνομαι ότι φρόντισαν να μας ενημερώσουν ουσιαστικά! Επίσης, είμαι σίγουρος ότι όσο θα περνάει ο καιρός και θα δημοσιεύονται περισσότερα σχετικά στοιχεία, θα αποκτήσουμε όλοι μια πιο σαφή εικόνα και θα καταλάβουμε, ελπίζω, πόσο σημαντικό ήταν αυτό που συνέβη.

Απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα

Και τώρα που τελείωσε η πρώτη μέρα του πειράματος και δεν μας ρούφηξε καμία μαύρη τρύπα*, για να μας στείλει από εκεί που ήρθαμε, μπορούμε να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε αυτή την ιστορική στιγμή: γινόμαστε μάρτυρες του μεγαλύτερου - αν όχι σημαντικότερου - πειράματος που τόλμησε η ανθρωπότητα. Τα συμπεράσματα που θα εξαχθούν από τα αποτελέσματά του ίσως αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον κόσμο γύρω μας - σίγουρα πάντως θα μας φέρουν πιο κοντά σε απαντήσεις που το ανθρώπινο γένος προσπαθεί να ανακαλύψει από αρχαιοτάτων χρόνων.

Σκεφτείτε μόνο το ενδεχόμενο να καταφέρουμε να μάθουμε το "πώς" με βεβαιότητα: αν μάθουμε τον τρόπο με τον οποίο άρχισε όλη αυτή η "φασαρία" που αποκαλούμε σύμπαν, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε όλα εκείνα που τώρα φαντάζουν ως άλυτα μυστήρια και έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αυτό λειτουργεί. Αν τα καταφέρουμε, η ανθρωπότητα θα μπει σε μία νέα εποχή: θα έχει έρθει η ώρα για το επόμενο βήμα, για το βήμα που θα μας πάρει από τον 20ο και θα μας βάλει στον 21ο αιώνα.

Βέβαια, ακόμα κι αν απαντηθεί το "πώς" από το πείραμα του CERN, θα υπολείπεται μία ακόμα ερώτηση: το "γιατί". Αλλά αυτή η ερώτηση αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού και η απάντησή της ίσως να μην είναι καν αντικείμενο της επιστήμης. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος για το που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μυαλό. Εξάλλου, είναι δεδομένο ότι πάντα θα βρίσκει τρόπους να μας εκπλήσσει! Προς το παρόν, όμως, ας χαλαρώσουμε και ας απολαύσουμε αυτό που συμβαίνει τώρα!

-----

*Αν και μπορεί να μας έχει ρουφήξει και να ζούμε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν! Αν δει κάνεις κανένα δεινόσαυρο στο μπαλκόνι του ας μας ειδοποιήσει και τους υπόλοιπους!

Ψάξε, ψάξε κάτι θα βρεις!

Όπως θα ξέρετε, φαντάζομαι, οι περισσότεροι, εχθές η google δημοσιοποίησε το browser της με το όνομα Chrome. Δεδομένου, λοιπόν, του εθισμού μου στο internet και της μανίας μου να δοκιμάζω κάθε καινούριο "παιχνίδι" που βγαίνει, το κατέβασα και άρχισα να τον τεστάρω στις σελίδες που χρησιμοποιώ καθημερινά. Έτσι βρέθηκα να διαβάζω τα στατιστικά του blog μου στο google analytics και τότε έπαθα το σοκ:

Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αναγνωστών (;) που με επισκέπτονται μέσα από την αναζήτηση του google το κάνει για να διαβάσει για... φαντάσματα! Συγκεκριμένα, το 38% των επισκεπτών μέσω google φτάνουν εδώ, για να βρουν απαντήσεις στις μεταφυσικές τους ανησυχίες! Προφανώς, αυτό συμβαίνει λόγω μίας ανάρτησης που είχα κάνει πριν από λίγο καιρό σχετικά με την εμφάνιση του πατέρα Πλεύρη στην τηλεόραση και στην οποία είχα δώσει τον τίτλο "Φαντάσματα". Μάλιστα, σε μία πρόχειρη αναζήτηση που έκανα στο google, η συγκεκριμένη ανάρτηση εμφανίζεται στην πρώτη σελίδα (σειρά 6) για τη συγκεκριμένη  λέξη-κλειδί! Όπως βέβαια μπορεί να καταλάβει ο καθένας, μόλις προσγειωθούν στη συγκεκριμένη σελίδα, οι αναγνώστες (;) την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, αφού ο μέσος όρος του χρόνου παραμονής τους είναι 13sec! Η πλάκα είναι ότι τώρα που χρησιμοποίησα τόσες φορές τη συγκεκριμένη λέξη-κλειδί στην παρούσα ανάρτηση, λογικά θα αυξηθούν αυτού του είδους οι επισκέψεις! Με βλέπω σε λίγο καιρό να συναγωνίζομαι τον Χαρδαβέλα για το ποιος θα ανοίξει πρώτος τις πύλες (του ανεξήγητου ντε!)!

Άλλες λέξεις-κλειδιά που οδηγούν στο blog μου και αξίζουν μνείας είναι οι εξής:

1. εκειά (sic) που κλαψουρίζει ο δίας (sic): δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν ξέρω που κλαψουρίζει ο Δίας!

2. μη φορολογικη δηλωση εφοριασ συνεπειεσ (sic): ωχ! Αγαπητή μου ΔΟΫ, δεν προσφέρω τέτοιες πληροφορίες, ούτε παρακινώ κανένα να προβεί σε τέτοια παρανομία, την οποία μάλιστα καταδικάζω μετά βδελυγμίας!

3. ποδοσφαιριστές παλτά: I beg your pardon?

4. τι τρέχει;: τι τρέχει; κι αν τρέχει, έχω την απάντηση εγώ;;;; ουαου!

5. χαλκιά ντόπινγκ ρεζίλι ντροπή: όλα αυτά μαζί!

6. η προπαγάνδα της πολυάννας: ασχολίαστο!

Αυτό είναι που λέμε traffic sources! 

Φλωρεντία 2008

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη εδώ και κανά δυο μέρες! Τι το ήθελα; Από τη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα ακούω μόνο για σκάνδαλα και πολιτικές αναταράξεις. Αλλά έχουμε καιρό να ασχοληθούμε μ' αυτά. Το παρόν ιστολόγιο κινείται ακόμα σε ρυθμούς διακοπών και κατά συνέπεια, η πρώτη φθινοπωρινή ανάρτηση έχει να κάνει με την επίσκεψη του γράφοντος στη Φλωρεντία, την πόλη μουσείο!

Είναι νομίζω γνωστό ότι η πόλη αυτή είναι μία από τις ομορφότερες και πιο ιστορικές πόλεις της Ευρώπης. Το κακό βέβαια είναι ότι το γεγονός αυτό είναι πολύ, αλλά πάρα πολύ, γνωστό. Τόσους τουρίστες μαζεμένους δεν έχω ξαναδεί ποτέ! Το χειρότερο ήταν ότι είχε και πολλούς Άγγλους (τύπου Ζακύνθου) που γύριζαν από το πρωί με μία μπύρα στο χέρι και φρόντιζαν να καταστρέψουν κάθε στιγμή με τις φωνές και τους τσακωμούς τους. Αλλά και η ίδια η πόλη ήταν περισσότερο τουριστική από ότι χρειαζόταν. Τη βρήκα αρκετά πιο ακριβή από τη Ρώμη, ενώ η ποιότητα του φαγητού δεν ήταν το ίδιο καλή. Αρκεί νομίζω να σας πω ότι την πρώτη μέρα που δεν είχαμε το κουράγιο να ψάξουμε για μη τουριστικά μαγαζιά πληρώσαμε €16 για δύο κυπελάκια παγωτού μεσαίου μεγέθους...

Παρόλ' αυτά, η Φλωρεντία έχει τον τρόπο να σε κερδίζει και να σε κάνει να μη θες να φύγεις. Έχει κάτι το μαγικό που σε αναγκάζει να την ερωτευτείς. Αρκεί μια ματιά από την Cupola του Duomο (σήμα κατατεθέν της πόλης) για να πειστείς ότι είσαι πολύ άτυχος που κάποια στιγμή θα πρέπει να την αποχωριστείς. Το θέμα είναι να μη μείνεις μόνο στα γνωστά, μόνο σ' αυτά που υπάρχουν μέσα στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Κάθε στενό, κάθε σοκάκι έχει μία ιστορία να σου πει, αρκεί να έχεις τη διάθεση για ατέλειωτο περπάτημα και εξερεύνηση. Εν συντομία, αυτά που λάτρεψα από τη Φλωρεντία είναι τα παρακάτω:

1. Fiesole: ένα χωριό / προάστιο, 30 λεπτά από το κέντρο της πόλης. Η πρόσβαση πανεύκολη, αφού υπάρχει λεωφορείο (αριθμ. 7) με πολύ συχνά δρομολόγια και αφετηρία στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Ελάχιστοι οι τουρίστες το βράδυ, τέλειο φαγητό, τέλειο παγωτό (εξού και τα +3Kg ενθύμιο), τέλεια ατμόσφαιρα.

2. Cupola: ή αλλιώς ο τρούλος του Duomo. Μετά από μία εξαντλητική ανάβαση 463 σκαλοπατιών, απολαμβάνεις όλη τη Φλωρεντία από ψηλά.

3. Giardino Di Boboli: μέσα στο Palazzo Pitti σου δίνεται η ευκαιρία να περιπλανηθείς σε ένα καταπληκτικό περιβάλλον εξοχής.

4. Το καλύτερο το άφησα για το τέλος: Ponte Vecchio. Κάθε βράδυ, δύο καταπληκτικοί τύποι έστηναν τον εξοπλισμό τους στο κέντρο της γέφυρας και έδιναν τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Από εκεί και το βίντεο που ακολουθεί. (Σημ. Καλό θα είναι αυτό να το ζήσετε αυτό με το έτερόν σας ήμισυ!).

Δεν είναι μόνο αυτά τα σημεία που αξίζουν να τα δει κανείς, αλλά αυτά είναι που ενθουσίασαν εμένα. Για κλείσιμο φύλαξα το καλύτερο: δύο στιγμές απείρου κάλλους και πλήρους ασυνεννοησίας.

1. Πρώτη μέρα, πτώματα από την κούραση τρώμε σε ένα συμπαθητικό μαγαζί κοντά στο Ponte Vecchio. Τελειώνοντας το φαΐ και με ύφος ξέρω-να-μιλάω-ιταλικά αποφασίζω να ζητήσω το λογαριασμό. Όταν το γκαρσόνι έβαλε τα γέλια και άρχισε να μου μιλάει στα Αγγλικά, συνειδητοποίησα ότι αντί για το λογαριασμό του είχα ζητήσει να μου φέρει το... εισιτήριο!

2. Στο Fiesole κάθεται δίπλα μας ένα ζευγάρι Γάλλων μεσήλικων. Επί δεκαπέντε λεπτά προσπαθούσαν να παραγγείλουν μιλώντας οι μεν στα Γαλλικά, το γκαρσόνι στα Ιταλικά. Κανείς δεν προσπάθησε σε άλλη γλώσσα. Τελικά, πιπέρι τους δώσαμε εμείς, αλλά η κορυφαία στιγμή ήταν όταν θέλησαν να παραγγείλουν παγωτό: αυτοί ζήταγαν σοκολά (τα γράφω στα Ελληνικά για να καταλάβετε πόσο απλό ήταν), το γκαρσόνι τους έλεγε ότι υπάρχει τσοκολάτο, αλλά τελικά έφαγαν παγωτό, μετά από δική μας παρέμβαση! Γενικά, αν δεν ξέρεις Ιταλικά, έχεις πρόβλημα!

Αυτά από το ταξίδι μας! Τέρμα και οι διακοπές λοιπόν! Από αύριο (λέμε τώρα) επανερχόμαστε στα γνώριμα εδάφη! Άντε και καλό χειμώνα!!!

---

ΥΓ: τη Φλωρεντία πάντως θα τη θυμάμαι πάντα με μεγάλη αγάπη γιατί εκεί έμαθα το καλύτερο νέο της ζωής μου μέχρι τώρα. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλης ανάρτησης...