Όταν η αστυνομία είναι ο κίνδυνος

Υποτίθεται ότι η αστυνομία ως θεσμός είναι ο οργανισμός εκείνος που σε μία υγιή κοινωνία προστατεύει τους πολίτες από τους κινδύνους που τους απειλούν. Υποτίθεται, επίσης, ότι η δράση της είναι τόσο προληπτική – πρόληψη του προβλήματος-κινδύνου – όσο και θεραπευτική – διόρθωση ή εξάλειψη του προβλήματος στην περίπτωση που αυτό εκδηλωθεί. Το βέβαια είναι, πάντως, ότι ο ρόλος της δεν είναι να αποτελεί η ίδια τον κίνδυνο που απειλεί τους πολίτες.

Μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, όλοι, νομίζω, καταλάβαμε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Συνειδητοποιήσαμε ότι η ΕΛΑΣ είναι ο κίνδυνος. Επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε αυτή η σκέψη μετά τα πρόσφατα γεγονότα με τη βεβήλωση του Κορανίου.

Και πάλι βρέθηκε ο ηλίθιος, εξαιτίας του οποίου απειλείται η ειρήνη της κοινωνίας. Ο χαρακτηρισμός δεν είναι τυχαίος: πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς έναν άνθρωπο που είναι τόσο απαίδευτος, ώστε να βεβηλώσει ένα θρησκευτικό σύμβολο, βεβηλώνοντας έτσι βάναυσα την προσωπικότητα και τα πιστεύω του κατόχου του; Τι ήθελε να αποδείξει με αυτή του την πράξη; Τον ανδρισμό του; Τη θέση ισχύος του; Τι;

Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα προϊόν μιας πολιτείας μισαλλόδοξης, γεμάτης φοβίες για το διαφορετικό; Τι να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που όλη του τη ζωή εκπαιδευόταν να πιστεύει ότι αλήθεια είναι μόνο η δική του αλήθεια και ότι είναι επιλεγμένος από τον Θεό (του) ως ανώτερος των “άλλων”; Τι να περιμένει κανείς από ένα κράτος που θέλει τους μετανάστες δούλους;

Η κατάσταση, όμως, δυσχεραίνει… Γίνεται άκρως επικίνδυνη. Η οργή συσσωρεύεται. Η κοινωνία πρέπει να πάψει να κάνει τα στραβά μάτια. Με το να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε το πρόβλημα, δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε. Δυστυχώς, η απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις είναι ένα ξερό τίποτα. Δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από το κράτος. Πρέπει, όμως, να αναθεωρήσουμε τη δική μας στάση. Τι μπορούμε να περιμένουμε εμείς από τους ίδιους μας τους εαυτούς, λοιπόν;

Ida, ο χαμένος κρίκος;

Όσοι επισκεφθήκατε προχθές τη σελίδα του Google, θα προσέξατε, ίσως, το Doodle που αφιερώθηκε στην ανακοίνωση για την ανακάλυψη της Ida ή του “χαμένου κρίκου” της εξέλιξης, όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς. Σύμφωνα με τους νεοϋορκέζους επιστήμονες που ανακοίνωσαν την ανακάλυψη, η Ida – όπως ονομάζουν το απολίθωμα – είναι ίσως ο κοινός πρόγονος του ανθρώπου, του χιμπατζή και άλλων πρωτευόντων.

Το απολίθωμα ανήκει σε ένα μικρόσωμο ζώο που έζησε περίπου πριν από 47 εκατομμύρια χρόνια και αποτελεί ένα από τα πλέον καλοδιατηρημένα ευρήματα, καθώς σώζεται το 95% του σκελετού του. Ενώ έχει ουρά, η Ida παρουσιάζει πολλά ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως αντιτάξιμο αντίχειρα, μάτια στο εμπρόσθιο μέρος του κεφαλιού και κοντά “χέρια” και “πόδια”. Επιπλέον, διέθετε νύχια και αστραγάλους παρόμοια με του ανθρώπου.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής κοινότητας χαρακτήρισε ως υπερβολικό τον χαρακτηρισμό “χαμένος κρίκος” (missing link), όλοι συμφωνούν ότι η ανακάλυψη αυτή είναι σπουδαίας σημασίας, καθώς δείχνει ένα εντυπωσιακά καλοδιατηρημένο “στιγμιότυπο” της διαδικασίας της εξέλιξης.

Όπως είναι φυσικό, η συζήτηση έχει ανάψει για τα καλά με ιδιαίτερα παθιασμένους συμμετέχοντες και από τις δύο πλευρές. Το σίγουρο είναι ότι η Ida θα απασχολήσει αρκετά την επιστημονική κοινότητα και ίσως κρύβει κι άλλα μυστικά που θα αποκαλύψει προϊόντος του χρόνου, ενώ αποτελεί ακόμα μία απόδειξη υπέρ της θεωρίας της Εξέλιξης, την οποία εξακολουθούν να αρνούνται αρκετοί ανά τον κόσμο προς όφελος μιας θρησκευτικής μυθολογίας.

Η συζήτηση έχει μεταφερθεί και στο Twitter με τα hashtags #ida και #evolution!

---

Πηγές: the Independent, the Guardian, Daily News.

Βελιγράδι – Београд – Belgrade

Πριν μερικές εβδομάδες είχα την τύχη να επισκεφθώ την πρωτεύουσα της Σερβίας, το Βελιγράδι. Λέω ότι είχα την τύχη, γιατί πραγματικά αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερός που έκανα αυτό το ταξίδι. Εξηγούμαι: δύσκολα θα επέλεγα τον προορισμό αυτό μόνος μου, καθώς στο μυαλό μου ακόμα υπήρχε το στερεότυπο της βομβαρδισμένης, κατεστραμμένης πόλης που δεν έχει να προσφέρει στον επισκέπτη τίποτα πέρα από δυσάρεστες εικόνες. Αυτό, όμως, που έζησα εκεί καμία σχέση δεν είχε με τα στερεότυπα που κυριαρχούσαν στη σκέψη μου. Το Βελιγράδι, η Λευκή Πόλη στα Σέρβικα, είναι ένας μαγευτικός τόπος, πνιγμένος στο πράσινο και χτισμένος πάνω σε δύο από τους σημαντικότερους ποταμούς της Ευρώπης, το Σάβα και το Δούναβη. 4η μεγαλύτερη πόλη των Βαλκανίων (μετά την Κων/πολη, την Αθήνα και το Βουκουρέστι) και κέντρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, συνδυάζει την κληρονομιά διάφορων πολιτισμών που πέρασαν από τα Βαλκάνια ανά τους αιώνες. Ρωμαϊκά, Οθωμανικά, Γοτθικά κ.α. στοιχεία είναι, παραδείγματος χάριν, εμφανή σε ένα μόνο μνημείο, το φρούριο, γνωστό και ως Kalemegdan (Калемегдан), η θέα από το οποίο κόβει την ανάσα!

Σημαντικό σημείο στην πόλη είναι, επίσης, ο Οίκος των Άνθεων, τελευταία κατοικία του Τίτο, ηγεμόνα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Εκεί μπορεί κανείς να δει την εξέλιξη της προσπάθειας για την κατασκευή μίας ενιαίας εθνικής γιουγκοσλαβικής συνείδησης, η οποία, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν αποδείχθηκε επιτυχημένη…

Τα αποτελέσματα αυτής της εθνοτικής σύγκρουσης και της μετέπειτα “σωτήριας” (!) νατοϊκής επέμβασής μπορεί εύκολα να τα δει κανείς στα τρία κτίρια που διατηρούνται ακόμα και σήμερα βομβαρδισμένα στο κέντρο σχεδόν της πόλης. Σέρβοι μου είπαν ότι δεν μπορούν να τα επισκευάσουν, καθώς στο εσωτερικό τους υπάρχουν ακόμα ενεργά πυρομαχικά, τα οποία οι “σύμμαχοι” αρνούνται να απενεργοποιήσουν, πριν παραδοθούν στη Χάγη όλοι οι καταζητούμενοι για εγκλήματα πολέμου. Δυστυχώς, ούτε την πληροφορία αυτή κατάφερα να επιβεβαιώσω, ούτε φωτογραφίες να βγάλω, καθώς πάντα περνούσαμε γρήγορα μπροστά τους με το αυτοκίνητο. Οι άνθρωποι, τώρα, είναι απλά καταπληκτικοί (τουλάχιστον αυτοί που γνώρισα). Φιλοξενία ασύγκριτη, κοινωνικοί και πάντα έτοιμοι να διασκεδάσουν. Όπως χαρακτηριστικά μου ανέφερε μία Σέρβα “όταν έχεις περάσει τόσα, μαθαίνεις να ζεις σωστά!”. Έχουν μέρη για όλα τα γούστα – ακόμα και βαλκανικό λαϊκοποπ, τύπου μπουζούκια – όπου μπορεί κανείς να διασκεδάσει μέχρι τις 10 το πρωί! Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι μεγάλο όνομα εκεί είναι ο Ρέμος!

Αν βρεθείτε ποτέ, επισκεφθείτε τα πλωτά εστιατόρια – μπαρ στις όχθες του Δούναβη, το club Plastic (δικό μου αγαπημένο!), πιείτε ρακή (ракија/rakija), αλλά όχι πάνω από 5 ποτηράκια – πιστέψτε με! – και φάτε οπωσδήποτε τσεβάπτσιτσι (ćevapčići/Ћевапчићи) – σαν το δικό μας κεμπάπ – κατά προτίμηση από κάποια υπαίθρια καντίνα (ναι βρώμικο) με κάιμακ (kaymak). Πρότασή μου να επισκεφθείτε οπωσδήποτε την πόλη αυτή. Είναι ένα μοναδικό μέρος που έχει να σας προσφέρει πολλές συγκινήσεις, πολύ διαφορετικές από οποιοδήποτε άλλο προορισμό στην Ευρώπη. Πτήσεις πραγματοποιούν η Ολυμπιακή και η JAT.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα της πόλης του Βελιγραδίου εδώ .

I’m back!

Επιστροφή λοιπόν! Μετά από σχεδόν 3 μήνες αποφάσισα να ξαναγράψω στο βλογάκι μου, αν και σκέφτηκα πολλές φορές να το παρατήσω τελείως. Πολλές ώρες δουλειάς και ελάχιστες στιγμές ελεύθερου χρόνου με οδήγησαν στο να το βάλω σε δεύτερη μοίρα, ώσπου τελικά ξέχασα σχεδόν ότι υπήρχε!

Μου έλειψε, όμως, πολύ και αποφάσισα ότι πρέπει να επενδύουμε χρόνο σε πράγματα που μας κάνουν να νιώθουμε καλά και μας ξεκουράζουν. Να ‘μαι λοιπόν! Το timing δεν είναι τυχαίο βέβαια: επίτηδες επανέρχομαι στα μεθεόρτια της Eurovision, γιατί θα μου ήταν πολύ δύσκολο να διαχειριστώ τη δημοσιότητα που θα προκαλούσε η επάνοδός μου :)!

Κατά τα λοιπά, έκανα ένα μικρό λίφτινγκ στη διαδικτυακή μου περσόνα (ουάου!) με καινούριο avatar (που πλέον εξυμνεί την αφεντομουτσουνάρα μου!), με πιο επώνυμη παρουσία – αν και το ψευδώνυμο παραμένει – και με πιο social διάθεση. Θα προσέξετε ότι πλέον υπάρχει η Social bar του Friend Connect της Google, το οποίο βοηθά στο να ενοποιήσετε τη διαδικτυακή σας δραστηριότητα (πώς τα λέω πάλι;!). Επιπλέον, στο sidebar υπάρχουν links προς όλα τα κοινωνικά δίκτυα στα οποία συμμετέχω.

Καλώς σας ξαναβρήκα, λοιπόν, και ελπίζω να τα λέμε συχνά και πάλι από εδώ!